Friday, April 26, 2013

ေက်ာင္းစာႀကည္႕တုိက္မ်ား တံခါးဖြင္႕ထားေပးပါ




ကြၽန္ေတာ္ႀကားဖူးတာတစ္ခုရွိပါတယ္။ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြမွာ မူလတန္းေက်ာင္းသားေတြအဖို႔ ဘယ္စာအုပ္ေတြ၊ ဘယ္၀တ္ထုေတြကုိ ဖတ္ရမယ္၊ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားေတြအဖို႔ ဘယ္စာအုပ္ေတြကုိ ဖတ္ကုိဖတ္ရမယ္၊ အထက္တန္းေက်ာင္းသားေတြအဖို႔ ဘယ္စာအုပ္ေတြကုိ ဖတ္ကုိ ဖတ္ရမယ္၊ တက္ကသုိလ္ေက်ာင္းသားေတြအဖို႕ ဘယ္စာအုပ္ေတြကုိ ဖတ္ရမယ္၊ အဲဒီစာအုပ္ေတြကိုမွ မဖတ္ဖူးဘူးဆုိရင္ အဲဒီ စာသင္တန္းကုိ တက္ေရာက္ဖို႔ အဆင္႕မမီဘူးလို႔ သတ္မွတ္ထားတယ္လို႕ သိရပါတယ္။ ေနာက္ ဘ၀တစ္သက္တာ မေသခင္အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ဖတ္ကုိ ဖတ္ရမယ္႕၊ မၿဖစ္မေန ဖတ္ဖူးသင္႕တဲ႕ စာအုပ္ေတြစာရင္းၿပဳစုေပးထားတာမ်ိဳးေတြရွိပါတယ္။
ဒါကုိႀကည္႕မယ္ဆုိရင္ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြမွာ စာအုပ္စာေပကုိ ဘယ္ေလာက္တန္ဖိုးထားလဲဆုိတာကုိ သိၿမင္ႏုိင္သလိုပဲ တစ္ဆက္တည္း ေတြးႏုိင္တာက စာအုပ္စာေပဟာ ဒီေလာက္ေတာင္ လူေတြရဲ႕ ေလာကမွာ လိုအပ္ပါလားဆုိတာကုိ ဆင္ၿခင္မိေကာင္း ဆင္ၿခင္မိႀကပါလိမ္႕မယ္။ အဲဒီလို စာအုပ္စာေပေတြကုိ ကေလးသူငယ္အရြယ္ကတည္းက မဖတ္မေနရ သတ္မွတ္ထားတဲ႕ ႏုိင္ငံေတြဟာ ကမ္ဘာမွာ ထိပ္တန္းေရာက္ေနတဲ႕ ႏုိင္ငံေတြၿဖစ္ေနတာကုိ ႀကည္႕မယ္ဆုိရင္ စာအုပ္ေတြဟာ လူေတြကုိ ေသခ်ာေပါက္ေကာင္းက်ိဳးမ်ားစြာ ၿဖစ္ထြန္းေစႏုိင္တယ္လို႔ သုံးသပ္လို႕ရပါတယ္။ သူတုိ႔ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈ ေရစီးမွာ စာအုပ္ေတြရဲ႕ ပံ႔ပုိးေထာက္ပံ႔စြမ္းအားက ေတာ္ေတာ္ႀကီးမားတယ္ဆုိတာကုိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခန္႔မွန္းႀကည္႕လို႔ရပါတယ္။ ဒီေတာ႕ တုိးတက္ထြန္းကားေနတဲ႕ ေခတ္မီႏုိင္ငံေတြက ႏုိင္ငံႀကီးသားေတြဟာ စာအုပ္စာေပကုိ ႏွစ္သက္ၿမတ္ႏုိးခုံမင္စြာ ဖတ္ရႈတတ္ႀကတယ္ဆုိတာ ယုံမွားသံသယၿဖစ္စရာမရွိေတာ႕ပါဘူး။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏုိင္ငံကုိ တစ္ခ်က္ၿပန္ႀကည္႕မယ္ဆုိရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏုိင္ငံမွာ ၿပည္သူလူထုက စာအုပ္စာေပကုိ တန္ဖိုးထားေလးစားမႈ အတိုင္းအတာ က အင္မတန္ဆုတ္ယုတ္က်ဆင္းေနပါတယ္။ လူဦးေရ သန္းေၿခာက္ဆယ္ရွိတဲ႕ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံမွာ စာအုပ္ေရ ၅၀၀ ကုိ ႏွစ္နဲ႕ ခ်ီေရာင္းတာေတာင္မကုန္ဘူးဆိုေတာ႕ သူမ်ားႏုိင္ငံသားေတြက အံ႔ဖြယ္သရဲၿဖစ္ႀကတယ္လို႔ စာေရးဆရာတစ္ဦးေၿပာဖူးတာေလးလည္း ႀကားဖူးပါတယ္။ စာေရးဆရာလုပ္မယ္ဆုိတဲ႕ လူငယ္ေတြဆုိရင္လည္း မြဲေဆးေဖာ္မလို႔လားဆုိတဲ႕ အထင္ေသးႏွိမ္ခ်ခ်င္တဲ႕ တုံ႔ၿပန္မႈမ်ိဳးနဲ႕ ရင္ဆုိင္တတ္ႀကရပါတယ္။  သူမ်ားႏုိင္ငံေတြမွာဆုိရင္ေတာ႕ စာေရးဆရာဆုိတဲ႕ အႏုပညာဖန္တီးသူေတြကုိ တေလးတစား ဂါရ၀နဲ႕ကုိ ဆက္ဆံႀကတာေတြက အထင္အရွားပါ။ တခ်ိဳ႕ စာေရးဆရာ၊ ဆရာမေတြဆုိရင္ လူထုကုိ အလႊမ္းမုိးႏုိင္ဆုံး အႏုပညာရွင္ေတြလို႔ ဆုိရမယ္႕ ရုပ္ရွင္မင္းသား၊ မင္းသမီး၊ အဆုိေတာ္ေတြထက္ကုိ လူထုရဲ႕ တန္ဖိုးထားခ်စ္ခင္ၿခင္းကုိ ခံရပါတယ္။ ၿမန္မာႏုိင္ငံမွာဆုိရင္ေတာ႕ စာေရးဆရာဆုိရင္ စာအုပ္ေတြကို မက္မက္ေမာေမာဖတ္ရႈေလ႔ရွိသူမ်ိဳးကလြဲၿပီး က်န္တဲ႕ လူထုက ထူးမၿခားနားသာမန္ လူတစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႔လိုက္ရသလိုမ်ိဳးပဲ တုံ႔ၿပန္တတ္ႀကပါတယ္။ ေၿပာခ်င္တာက စာေရးဆရာဆုိတာနဲ႕ ရွိခိုးဦးတင္ လုပ္ရမယ္ဆုိလိုတာမဟုတ္ပါဘူး။ စာေရးဆရာရဲ႕ စာေပအေပၚ ေလးစားတန္ဖိုးထားတတ္တာ၊ စာေပအႏုပညာနဲ႕ အႏုပညာဖန္တီးသူကုိ ၿမတ္ႏုိးခ်စ္ခင္တာမ်ိဳးကုိ ေၿပာခ်င္တာပါ။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၿပည္သူလူထုမွာ အမွန္တကယ္ စာကုိ မက္မက္စက္စက္ဖတ္ပါတယ္ဆုိတဲ႕ လူဦးေရက ေတာ္ေတာ္ေလး ေလ်ာ႕နည္းက်ဲပါးေနတာကုိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ နီးစပ္ရာ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ငဲ႕ေစာင္းႀကည္႕လိုက္တာနဲ႕ ထင္ထင္ရွားရွားႀကီး ေပၚလြင္ေနပါတယ္။
ဒါကလည္း ႏွစ္ငါးဆယ္အေမွာင္ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ထမင္းေလးတစ္လုတ္စားရဖုိ႔အေရး ေသလုေမ်ာပါး ရုန္းကန္လႈပ္ရွားရတဲဲ႕အခါ စာအုပ္ဖတ္ခ်ိန္ရယ္လို႕ မရွိေတာ႕ႀကတာေတြရယ္၊ အခ်ိန္အားေလးရလာရင္ေတာင္ တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခမ္း ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႕ ၀မ္းစာရွာေဖြရတာၿဖစ္တဲ႕အတြက္ ေအးေအးလူလူ အနားပဲယူခ်င္ေတာ႕တာေတြရယ္၊ ကန္႔သတ္ထိန္းခ်ဳပ္မႈေဘာင္ေတြေအာက္ကေန စာေရးသူမ်ားက အႏုပညာေတြ ဖန္တီးေမြးထုတ္ရတဲ႕အခါ ေခတ္ရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳးဆုိးၿပစ္ေတြအေပၚ ေ၀ဖန္သုံးသပ္ေထာက္ၿပမႈမ်ိဳးေတြက အာဏာရွင္အစုိးရအတြက္ အေႏွာင္႕အသြားမလြတ္ေတာ႕ဘဲ ဖိႏွိပ္ခံရၿပီး စာေပေကာင္းေတြ တိမ္ၿမွဳပ္ခဲ႕ရတာေတြလည္း ပါပါတယ္။ ေနာက္ ေခတ္တစ္ခုထဲမွာ ရွင္သန္ၿဖတ္သန္းေနႀကရတဲ႕ စာေရးသူအမ်ားစုက သူတုိ႔ ၿဖတ္သန္းေက်ာ္လႊားေနရတဲ႕ ေခတ္ကုိ မ်က္ကြယ္မၿပဳပါဘူး။ ဒီေတာ႕ အေမွာင္ေခတ္ထဲက အေႀကာင္းအရာေတြကုိ ပုံေဖာ္တဲ႕အခါ လူေတြက ကုိယ္႔ဘ၀ကမွ မြန္းက်ပ္ပါတယ္ဆုိ၊ သူမ်ားေတြရဲ႕ ေမွာင္ပိန္းက်ပ္ခဲေနတဲ႕ ဘ၀ေတြအေႀကာင္း စိတ္ပ်က္ၿငီးေငြ႔စရာႀကီးေတြ၊ မဖတ္ခ်င္ဘူးဆုိၿပီး စာအုပ္ေတြကုိ ေရွာင္ဖယ္လာတယ္။ ေငြေပါေပါပဲပဲနဲ႕ ခံစားလို႔ရလာတဲ႕ ရုပ္ရွင္ဗီဒီယိုေတြဘက္ကုိ အာရုံက်လာတယ္။ မြန္းက်ပ္မႈကေန ထြက္ေပါက္ရခ်င္တဲ႕အခါ ဟာသမွ ခံစားတတ္တယ္ဆုိတာမ်ိဳးၿဖစ္လာပါတယ္။ ဒီလိုကေန စာအုပ္စာေပအေပၚ လူေတြ တန္ဖိုးထားမႈ ယုတ္ေလ်ာ႕ က်ဆင္းလာပါတယ္။
ႏုိင္ငံရပ္ၿခားတိုင္းၿပည္ေတြမွာ စာႀကည္႕တိုက္လို အေဆာက္အဦးမ်ိဳးေတြဟာ ခံ႔ခံ႔ညားညား ထည္ထည္၀ါ၀ါ၊ စာအုပ္စာေပ စုံလင္ေပါမ်ားစြာနဲ႕  ဒါ ငါတို႔ ႏုိင္ငံက စာႀကည္႕တိုက္ရယ္လို႔ လက္မေထာင္ႏုိင္ေနႀကတဲ႕အခ်ိန္မွာ ကြၽန္္ေတာ္တို႔ ဆီမွာေတာ႕ အမ်ိဳးသားစာႀကည္႕တိုက္လို အေဆာက္အဦးမ်ိဳးက ဘယ္နားမွန္းေတာင္ မသိရပါဘူးတဲ႕။ ၿမိဳ႕အသီးသီးမွာဆုိရင္လည္း ၿမိဳ႕ကုိယ္စားၿပဳစာႀကည္႕တိုက္မ်ိဳးကုိ မေတြ႔ရတတ္တာက မ်ားပါတယ္။
ေနာက္ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြမွာဆုိ စာအုပ္စာေပေတြကုိ စာသင္တန္းအလိုက္ မဖတ္မေနရ သတ္မွတ္ထားတာမ်ိဳးမရွိဘူး။ အုပ္ခ်ဳပ္သူအစုိးရက သူတို႔ရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး မူ၀ါဒေတြနဲ႕ ကုိက္ညီမယ္႕ စာေပအနည္းငယ္မွ်ေလးကုိပဲ ၿပီးစလြယ္ၿပဌာန္းခဲ႕တယ္။ ဒီေတာ႕ ကေလးေတြ၊လူငယ္ေတြမွာ ငယ္စဥ္ကတည္းက စာဖတ္က်င္႕က မစြဲၿမဲေတာ႕ဘူး။ မိဘေတြလိုပဲ ဟာသကားႀကည္႕လိုက္၊ ကလိထုိး ဟာသ၀တ္ထုေလး ေကာက္ဖတ္လိုက္နဲ႕ပဲ ရွင္သန္လာႀကေတာ႕တယ္။
အမ်ားစုေသာ ၿမန္မာႏုိင္ငံသားေတြဟာ စာဖတ္ၿခင္းက လူပ်င္းေတြရဲ႕ အလုပ္၊ အားေနတဲ႕ လူေတြရဲ႕ အလုပ္ရယ္လို႔ေတာင္ ခံယူထားႀကတဲ႕အထိ စာအုပ္စာေပနဲ႕ စာဖတ္ၿခင္းအေပၚ နားလည္မႈေတြ လြဲမွားလာတယ္။ အေမွာင္ေခတ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေတြကုိ ၿဖတ္သန္းႀကီးၿပင္းလာၿပီး ခုခ်ိန္ခါမွာ တတိယအရြယ္ကုိ ေရာက္ေနႀကၿပီၿဖစ္တဲ႕ လူႀကီးေတြအတြက္ကေတာ႕ စာမဖတ္လဲ သိပ္ၿပသနာမဟုတ္ေတာ႕ဘူး။ ဘာၿဖစ္လို႕လဲဆုိေတာ႕ သူတို႔အတြက္ လမ္းေႀကာင္းက သိပ္မ်ားမ်ားစားစားမရွိေတာ႕သလို၊ အခ်ိန္ကာလဆုိတာကလည္း အရွည္ေမွ်ာ္ေတြးလို႕ မရေတာ႕ပါဘူး။ ဒီေတာ႕ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လူႀကီးေတြ စာမဖတ္တာေလာက္ကုိ ဥေပက္ခါၿပဳထားလို႕ရပါေသးတယ္။
ဒါေပမယ္႕ လူငယ္ေတြ စာမဖတ္တာကုိေတာ႕ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဥေပက္ခါၿပဳထားလို႔ လုံး၀မၿဖစ္ေတာ႕ပါဘူး။ လက္ရွိ ေၿပာင္းလဲ ပြင္႕လင္းလာေနတဲ႕ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ေမြးဖြားႀကီးၿပင္းရွင္သန္ေနႀကတဲ႕ ကေလးသူငယ္ လူငယ္လူရြယ္ေတြအဖုိ႔ စာဖတ္ၿခင္းက မရွိမၿဖစ္ကုိ လိုအပ္ေနတဲ႔ ၿပဳက်င္႕ဖြယ္အမႈကိစ္စတစ္ခုၿဖစ္ပါတယ္။
စကားပုံတစ္ခုရွိပါတယ္။ တုိးတက္ေသာ လူမ်ိဳးသည္ စာဖတ္ႀကေရြ႕ စာဖတ္ေသာ လူမ်ိဳးသည္တုိးတက္ႀကသည္လို႔ဆုိပါတယ္။ လက္ရွိကမ္ဘာမွာ ထိပ္တန္းေရာက္ တိုးတက္ေနႀကတဲ႕ စာဖတ္တဲ႕ လူမ်ိဳး ၊ ႏုိင္ငံေတြနဲ႕ ရင္ဆုိင္ယွဥ္ၿပိဳင္အႏုိင္ႀကဲရမွာက ဒီေန႔ေခတ္လူငယ္ေတြနဲ႕ လာလတ္တံ႔ေသာ လူငယ္မ်ားၿဖစ္တဲ႕အတြက္ ဒီလူငယ္ေတြ စာဖတ္ႀကရပါမယ္။ ဆင္းရဲတြင္းနက္ေနတဲ႕ တုိင္းၿပည္ကုိ အေမွာင္ထုထဲကေန လြတ္လြတ္ကြၽတ္ကြၽတ္ရုန္းထြက္ႏိုင္ေအာင္ ၊ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္တဲ႕ နုိင္ငံတစ္ခုအၿဖစ္ ေရာက္ဖို႕ဆုိတာ လက္ရွိ အစုိးရမွာတင္ တာ၀န္ရွိတာမဟုတ္ဘဲ ႏုိင္ငံသားအားလုံးရဲ႕ မလုပ္မၿဖစ္တာ၀န္ပါ။ အဲဒီမွာမွ လူငယ္ေတြရဲ႕ အင္အားက ပုိၿပီး အေရးပါ အရာေရာက္တာပါ။
စာဖတ္မွသာလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြာ အသိဥာဏ္ဗဟုသုတ ရင္႔သန္ဖြံ႔ထြားမယ္၊ ဆင္ၿခင္တုံတရား ရင္႔က်က္ၿပည္႔၀မယ္၊ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ေတြ ခ်မွတ္ရတဲ႕အခါမ်ိဳး၊ အေၿခအေနတစ္ခုအေပၚ ဆင္ၿခင္သုံးသပ္ၿပီး ေကာက္ခ်က္ဆြဲရတဲ႔အခါမ်ိဳးမွာ သင္႕ေလ်ာ္မွန္ကန္တဲ႕ နည္းလမ္းက်တဲ႕ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္မ်ိဳးေတြ၊ ေကာက္ခ်က္မ်ိဳးေတြေပၚထြက္လာမွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ အခက္အခဲ၊ အႀကပ္အတည္း၊ စိန္ေခၚမႈေတြနဲ႕ ထိပ္တိုက္ရင္ဆုိင္ႀကဳံေတြ႔လာရၿပီဆုိတဲ႕အခါ စာဖတ္ထားသူဟာ စာအုပ္စာေပေတြထဲမွာ သူေတြ႕ႀကဳံဖူးထားတဲ႕ အၿဖစ္အပ်က္ေတြ အေႀကာင္းအခ်က္ေတြနဲ႕ ခ်ိန္ထုိးစဥ္းစားၿပီး နည္းမွန္ လမ္းမွန္အေၿဖကုိ အေကာင္းဆုံး ရွာေဖြႏုိင္မယ္။ စာက ေပးတဲ႕အသိအၿမင္၊ စာကေပးတဲ႕ အေတြ႕အႀကဳံ၊ စာကေပးတဲ႕ ခြန္အားေတြနဲ႕ အရာရာ ရဲ၀ံ႔တက္ႀကြေနပါလိမ္႕မယ္။ အာဏာနဲ႕ တည္ေဆာက္မရဘဲ အသိဥာဏ္နဲ႕သာ တည္ေဆာက္ရမယ္႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္တဲ႕ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ စာဖတ္ၿခင္းက အေကာင္းဆုံးေသာ ၀မ္းစာပါပဲ။ ဒါေႀကာင္႕ မသိမႈ အမုိက္အေမွာင္ကုိ ဖယ္ရွားႏိုင္ဖို႔ လူငယ္ေတြဟာ စာဖတ္ဖုိ႔ အပူတၿပင္းလိုအပ္လ်က္ ရွိေနပါတယ္။
ဒီလူငယ္ေတြ၊ ဒီကေလးေတြ စာဖတ္တတ္လာေစဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ဘယ္လိုလုပ္ႀကမလဲ။ သူတုိ႔ရဲ႕ စာဖတ္က်င္႕ကုိ ဘယ္လို ၿပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးႀကမလဲ။ သူတို႔ရဲ႕ မိဘေတြကိုခ်ည္း အားကုိးလို႔ လုံး၀မရပါဘူး။ ဘာေႀကာင္႕လဲဆုိေတာ႕ စာဖတ္ၿခင္းဟာ အပုိအလုပ္လို႔ ယူဆလာခဲ႕ႀကတဲ႕ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ ႀကီးၿပင္းခဲ႕ႀကတဲ႕ မိဘေတြက သူတုိ႔ သားသမီးေတြကုိလည္း ၿပင္ပ ဗဟုသုတစာေပေတြကုိ ဖတ္ရႈခြင္႕မေပးတတ္ႀကပါဘူး။ ၀တ္ထုဖတ္ရင္ ေက်ာင္းစာ ေနာက္က်မယ္၊ စာပဲက်က္ဆုိၿပီး ကေလးေတြရဲ႕ စာဖတ္ခြင္႕ကုိ ဗီတုိအာဏာနဲ႕ ရုပ္သိမ္းတတ္ႀကပါတယ္။ ဒီေတာ႕ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြ၊ ကေလးေတြဟာ စာဖတ္က်င္႕ရလာေစဖို႔ စာသင္ေက်ာင္းေတြကုိ အားကုိးအားထားၿပဳရပါလိမ္႕မယ္။ စာသင္ေက်ာင္းဆုိတာဟာ ကေလးေတြ အိမ္ကလြဲရင္ အခ်ိန္အမ်ားဆုံး က်င္လည္ရာ ၊ ေပ်ာ္ေမြ႕ရာ ေနရာၿဖစ္လုိ႔ပါ ။ ဒါေႀကာင္႕ စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာ စာႀကည္႕တိုက္ေတြ ရွင္သန္ဖြံ႔ထြားေနဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။
ဒီလိုဆုိေတာ႕ ဟ……စာႀကည္႕တိုက္မ်ား ေက်ာင္းတိုင္းလိုလိုမွာ ရွိသားပဲလို႕ အေလာသုုံးဆယ္ ေစာဒကတက္ခ်င္သူက တက္ပါလိမ္႕မယ္။ ဆန္ဒမေစာပါနဲ႕။ ကြၽန္ေတာ္ ရွင္းပါမယ္။
ကြၽန္ေတာ္ေတြ႕ဖူးတဲ႕ စာႀကည္႕တိုက္ေတြကုိ ႏွစ္မ်ိဳး ႏွစ္စားခြဲႀကည္႕လို႕ရပါတယ္။ ပထမအမ်ိဳးအစားက စာႀကည္႕တုိက္ အေဆာက္အအုံႀကီးထားရွိပါလ်က္ တံခါးေတြ ေသာ႔ခတ္ထားတဲ႕ စာႀကည္႕တိုက္မ်ိဳးပါ။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးက  စာႀကည္႕တိုက္ တံခါးေတြေတာ႕ဖြင္႔ထားပါရဲ႕၊ ကေလးေတြမွာ စိတ္တိုင္းက်စာဖတ္ခြင္႕မရႀကပါဘူး။  စာအုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ဗီရုိေတြထဲမွာ ေသာ႔ခတ္သိမ္းထားၿပီးေတာ႕ စားပြဲေပၚမွာ ကာတြန္းေလး၊ ရုပ္ၿပေလး၊ စာေစာင္ေလး အနည္းငယ္ကုိပဲ ထားေပးပါတယ္။ ကေလးေတြက ဒီစာအုပ္ေတြကုိပဲ ဖတ္ရပါတယ္။ ဗီရိုထဲက စာအုပ္ေတြကုိ ဖတ္ဖို႔ မေၿပာပါနဲ႕၊ ဖတ္ခ်င္လို႕ စာႀကည္႕တိုက္မွဴးကုိ သြားေၿပာရင္ေတာင္ မရပါဘူး။ ေအာ္ေငါက္လႊတ္တတ္တာပါ။ ဒီေတာ႕ စာႀကည္႕တုိက္ဆုိတာ နာမည္အတိုင္းပဲ စာအုပ္ေတြကုိ အၿပင္ဘက္ကေန လွမ္းႀကည္႕ခြင္႕ရၿပီး ဖတ္ခြင္႕မရတဲ႕ေနရာလိုၿဖစ္လာေနပါတယ္။ ကေလးေတြကုိ စာအုပ္ေပးမဖတ္ရတဲ႕အေႀကာင္းအရင္းကုိ ေမးႀကည္႕တဲ႕အခါက်ေတာ႕လည္း စာအုပ္ေတြ စုတ္ၿပဲပ်က္စီးကုန္မွာမုိ႕ပါတဲ႕။ ကြၽန္ေတာ္ေၿပာခ်င္တာက စာအုပ္တစ္အုုပ္ စုတ္ၿပဲပ်က္စီးမသြားဖုိ႕ထက္ ကေလးတစ္ေယာက္၊ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ စုတ္ၿပဲပ်က္စီးမသြားဖုိ႔က အဆမတန္ပုိအေရးပါတယ္ဆုိတာပါပဲ။ စာအုပ္ပဲ၊ ၿပဲမွာေပါ႔၊ စုတ္မွာေပါ႔၊ ပ်က္စီးမွာေပါ႔။ တစ္ခါ၀ယ္ထားၿပီးရင္ တစ္သက္လုံးအရာမယြင္းဘဲ ရွိေနရမယ္လို႔ ဘယ္သူကမ်ား ၿပဌာန္းထားပါသလဲ။ ပ်က္စီးမွာ၊ စုတ္ၿပဲမွာစုိးရင္ စာႀကည္႕တုိက္မွဴးက  စနစ္တက် စည္းကမ္းေလးေတြ သတ္မွတ္ၿပီး ကြပ္ကဲရပါမယ္။ စာႀကည္႕တုိက္မွဴးဆုိတာ အလကား ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနဖုိ႔ ခန္႔ထားတာ မဟုတ္တဲ႕အတြက္ စာဖတ္ေနႀကတဲ႕ ကေလးေတြအေပၚ စနစ္တက် ကြပ္ကဲေပးရမွာပါ။ စုတ္ၿပဲ၊ ပ်က္စီးရင္ ၿပစ္ဒဏ္ေပးတာမ်ိဳး စည္းကမ္းသတ္မွတ္ၿပီး ကေလးေတြရဲ႕ စာဖတ္က်င္႕ကုိ အလ်ဥ္မၿပတ္ ပ်ိဳးေထာင္ေပးရမွာပါ။ ဒါကုိမွ စုတ္ၿပဲပ်က္စီးတယ္ဆုိရင္လည္း ေနာက္တစ္အုပ္ထပ္၀ယ္လုိက္ပါ။ စာအုပ္ေတြပ်က္စီးဆုံးရႈံးမွာဆုိးလို႔ ကေလးေတြကုိ စာဖတ္ခြင္႕မေပးတာပါ ဆုိတာကေတာ႕ အေရးမပါတဲ႕ အေႀကာင္းၿပခ်က္လို႕ၿမင္သလို၊ အဲဒီလုိ ၿပဳမူက်င္႕ႀကံေနတဲ႔ စာႀကည္႕တုိက္မွဴးနဲ႕ တာ၀န္ရွိသူေတြဟာ အနာဂတ္ကုိ သစ္စာေဖာက္ေနတာလို႔ပဲ စြပ္စြဲလိုက္ခ်င္ပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ မုံရြာတက္ကသုိလ္စာႀကည္႕တုိက္မွာေတာ႕ စာအုပ္ေတြကုိဖတ္ခြင္႕ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ဆုိးတာတစ္ခုရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြဟာ  စာအုုပ္ငွားခ်င္ရင္ ကတ္တေလာက္ထဲက စာအုပ္နာမည္ေတြကုိဖတ္ၿပီးေရြးရပါတယ္။ ေရြးၿပီး စာအုပ္ေပၚက အမွတ္အသားကုိ ေၿပာလိုက္မွ စာႀကည္႕တုိက္ ၀န္ထမ္းေတြက စာႀကည္႕တိုက္အတြင္းဘက္က ဗီရုိေတြထဲမွာ သြားရွာေပးတာပါ။ ဒီေနရာမွာ ကြၽန္ေတာတို႔ ႀကဳံရတာက စာႀကည္႕တုိက္၀န္ထမ္းတခ်ိဳ႕ရဲ႕ ပ်င္းရိမႈ၊ တာ၀န္ေက်ပြန္စြာ မေဆာင္ရြက္မႈနဲ႕ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚ လူလည္က်မႈေတြပါပဲ။  ကြၽန္ေတာ္တို႔က ကတ္တေလာက္ထဲမွာ စာအုပ္တစ္အုပ္ရွာၿပီး ငွားဖုိ႔ ရွာခိုင္းတယ္ဆုိရင္ သူတုိ႔က ရွာမေပးခ်င္တာနဲ႕ဘဲ ဒီစာအုပ္က မရွိေလာက္ေတာ႕ဘူး။ အဲဒီစာအုပ္က ရွာဖို႔ မလြယ္ဘူး။ ဒီေန႔မအားေသးလို႔ ေနာက္ရက္က် ရွာထားလုိက္မယ္ေနာ္ အစရွိသၿဖင္႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးအေႀကာင္းၿပၿပီး တာ၀န္ပ်က္ကြက္တတ္ႀကပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္က ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ တက္ကသုိလ္ကုိ ဥပမာေပးလုိက္ေပမယ္႕ တကယ္႕တကယ္ အေရးအႀကီးဆုံးက အေၿခခံပညာစာသင္ေက်ာင္းေတြပါ။ ကေလးေတြရဲ႕ ငယ္စဥ္ဘ၀အခ်ိန္ကာလေတြကုိ လႊမ္းမုိးထားတဲ႕ အေၿခခံေက်ာင္းေတြက ပုိအေရးႀကီးပါတယ္။ ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ႕ စာေရးဆရာသင္းရီ ေၿပာဖူးတဲ႕ စကားအတုိင္း ရသစာေပေပ်ာက္ဆုံးရင္ လူေတြ ရုိင္းကုန္မွာ ၿဖစ္တဲ႕အတြက္ ႏွလုံးသားႏူးညံ႔တဲ႕ ကေလးငယ္ေလးေတြ တုိးပြားေအာင္လို႔ အေၿခခံပညာေက်ာင္းေတြဟာ ကေလးေတြရဲ႕ စာဖတ္က်င္႕ကုိ ပ်ိဳးေထာင္ေပးနုိင္ဖုိ႔ အတတ္နုိင္ဆုံးနဲ႕ အေကာင္းဆုံး ႀကိဳးပမ္းေပးႀကရမွာ ၿဖစ္ပါတယ္။
ဒါ႔အၿပင္ ပညာေရး၀န္ႀကီးဌာနဟာလည္း သူတကာႏုိင္ငံေတြလုိ ပညာသင္ႀကားေရးမွာ ဒီစာအုပ္ ဒီစာအုပ္ေတြကုိ ဘယ္အတန္းမတက္ခင္ ဖတ္ထားရမယ္၊ ဒီစာအုပ္ေတြကေတာ႕ ဘယ္ႏွတန္းေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ ဖတ္ကုိဖတ္ရမယ္႕ စာအုပ္ေတြၿဖစ္တယ္ အစရွိသၿဖင္႕ စာသင္တန္းအလိုက္ ဖတ္ရမယ္႕ စာအုပ္ေတြ သတ္မွတ္ေပးထားတာမ်ိဳး၊ သင္ရုိးမွာ ရသ သုတ စာေပေတြကုိ ထည္႔သြင္း ၿပဌာန္းတာမ်ိဳးေတြ လုပ္ေပးရပါလိမ္႕မယ္။
ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႕ ထပ္ေၿပာခ်င္ပါတယ္။ အေၿခခံပညာ စာသင္ေက်ာင္းမ်ား ၊ အဆင္႕ၿမင္႕ပညာတက္ကသုိလ္မ်ားမွာ ေက်ာင္းစာႀကည္႕တုိက္မ်ားကုိ တံခါးဖြင္႕ထားေပးႀကပါ၊ စာအုပ္ေတြကုိ ၿဖည္႔တင္းေပးထားႀကပါ၊ ကေလးေတြကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္စာဖတ္ခြင္႕ေပးႀကပါလို႕ ေမတ္တာရပ္ခံခ်င္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏုိင္ငံရဲ႕  အနာဂတ္အတြက္၊ ကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ေရွ႔ေရးအတြက္ စာႀကည္႕တိုက္ေတြကုိ တံခါးဖြင္႔ထားေပးႀကပါလို႕ ေတာင္းဆုိ ဟစ္ေႀကြးလိုက္ခ်င္ပါတယ္ ခင္ဗ်ားးးးးးးးးးးး။

ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)

3 comments:

  1. very good post, excellent post, necessary post for Myanmar.

    ReplyDelete
  2. တကယ္ကိုု အက်ိဳးရွိၿပီး ေကာင္းတဲ့ေဆာင္းပါးေလးပါ။ Printed media ေပၚေရာက္သြားရင္ ေကာင္းမယ္။

    ReplyDelete
  3. ေက်ာင္းစာႀကည္႕တုိက္မ်ားကုိ တံခါးဖြင္႕ထားေပးႀကပါ၊ စာအုပ္ေတြကုိ ၿဖည္႔တင္းေပးထားႀကပါ၊ ဆိုတာ တကယ္ကို လိုအပ္တဲ႔ ေတာင္းဆိုစကားေလးေတြပါ။

    ျမတ္ မွတ္မိေနတာ တစ္ခုရွိတယ္။ ျမတ္တို႔ငါးတန္းတုန္းက ေက်ာင္းမွာ သင္ၾကားမႈသင္ယူမႈအေထာက္အကူျပဳဖြင္႔ပြဲလား လုပ္ေတာ႔ေလ.. ေက်ာင္းစာၾကည္႔တိုက္အျမင္လွေအာင္လို႔ဆိုၿပီး အဘိုးဆီကေန စာအုပ္ေတြကို ဗီရိုက္လိုက္ လာငွားခဲ႔ၾကတာ။ :)

    ReplyDelete