Tuesday, November 13, 2012

အခ်စ္သည္ တစ္ခါတရံ စကၡဳႏွစ္ကြင္းကုိလည္း အလင္းရေစတတ္၏

သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ - ေမာင္ေနႀကည္
 သူကေမွာ္ဆရာေလးလားမသိဘူး  ။ သူ႔ဘက္က တမင္ရည္ရြယ္ပုံမရေပမယ္႕ အိစိတ္ထဲမွာေတာ႕ သူက အိကုိ ညွိဳ႕ေနသလုိပဲ။ အင္အားၿပင္းထန္စူးရွတဲ႕ သံလုိက္ဓါတ္တစ္ခုနဲ႕ အိကုိ ဆြဲငင္ေနသလုိပဲ ခံစားရတယ္။  သူ႔မ်က္၀န္းေတြနဲ႕ အႀကည္႕ဆုံမိရင္ ဒိတ္ ဒိတ္ ဒိတ္န႕ဲ ခုန္သြားတတ္တဲ႕ႏွလုံးသားကုိ  အိဘယ္လို ထိန္းခ်ဳပ္ရမယ္မွန္း မသိတတ္ဘူး။

တကယ္ေတာ႕ သူ႔ရုပ္ရည္က အေခ်ာႀကီးေတာ႕မဟုတ္ပါဘူးး။  ဒါေပမယ္႕ ႀကည္႕ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္အဆင္႕ထက္ေတာ႕ သာတယ္။ အထူးသၿဖင္႕ သူ႔မ်က္၀န္းအစုံဟာ သိပ္လွတာပဲ။  မ်က္ေတာင္ေကာ႕ေကာ႕ေလးရဲ႕ ေအာက္မွာ မ်က္ဆန္အနက္ကေလးက ႀကည္လဲ႕ေနတယ္။  ၀ိုင္းစက္ေနတဲ႕မ်က္၀န္းအစုံကုိ ေမွးစင္းၿပီး မ်က္ေတာင္ေမႊးေလးေတြႀကားက စူးစူးရဲရဲ  ႀကည္႕လိုက္တဲ႕ အႀကည္႕မ်ိဳးကုိ အိ သိပ္သေဘာက်တာပဲ။  ထီမထင္ပုံေပါက္ေပမယ္႕ အိ ရင္ထဲမွာေတာ႕ ၿမတ္ၿမတ္ႏုိးႏုိးရွိလွတယ္။  သူက စတုိင္လ္လည္းမုိက္တယ္။ အိက ခိုက္တာေပါ႔။ လိမ္ေမာ္ေရာင္ ရွိတ္ေၿပးေလးဆုိးထားတဲ႕ သူ႕ရဲ႕  ဆံေကသာေတြက ဦးေခါင္းထက္မွာ တစ္ေခ်ာငး္ခ်င္းေထာင္ေနတတ္ၿပီး ခပ္လတ္လတ္အသားအေရ ရွိတဲ႔ လည္ပင္းသားမွာ ပလက္တီနမ္ဆြဲႀကိဳး ႏွစ္ကုံး၊ သုံးကုံးေလာက္ အၿမဲဆြဲထားေလ႔ရွိတယ္။ အက်ႌႀကယ္သီးကုိဘယ္ေတာ႔မွ ကုန္ေအာင္တပ္ေလ႔ မရွိဘဲ ထိပ္ဆုံးႏွစ္လုံးၿဖစ္ေစ၊ ေအာက္ဆုံးႏွစ္လုံးၿဖစ္ေစ အၿမဲ ၿဖဳတ္ထားတယ္။ ပုဆုိး၀တ္ရင္လဲ ခါးပုံစက အရွည္ႀကီးနဲ႔ ေၿခသလုံးေပၚေအာင္ ၀တ္တဲ႕အခါ၀တ္လုိက္၊ ေၿမႀကီးမွာ ပုဆုိးတရြတ္တုိက္ေနေအာင္ ၀တ္တဲ႕အခါ ၀တ္လုိက္နဲ႕ သူ႕စိတ္ထဲရွိသလို ေနေနတဲ႕ ပုံစံေလးပဲ။ ဖိနပ္စီးရင္လည္း ဂြင္းထုိးဖိနပ္ႀကီးေတြ ၿဖစ္ၿဖစ္၊ သူတုိ႕ေတြက ရႈိး၀ါးဆုိလား၊ ဘာလား ေၿပာတဲ႕  ႀကက္ေပါင္ဖိနပ္အႀကီးႀကီးေတြၿဖစ္ၿဖစ္ စီးတတ္တယ္။


အိကေတာ႕ သူ႕ပုံစံ၊ သူ႔ဒီဇုိင္း၊ သူ႕စတိုင္လ္ကုိ သိပ္သေဘာက်တာပဲ။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရွိတယ္။  ဒါေပမယ႔္.......ဆရာ၊ ဆရာမေတြက မႀကိဳက္ႀကဘူး။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးဆို ပိုဆုိးတာေပါ႔။ ဆရာႀကီးနဲ႔ ထိပ္တိုက္ေတြ႔ၿပီဆိုရင္ေတာ႔ သူ႔ခမ်ာ အဆူခံရေတာ႔တာပဲ။ သူကလည္း အဲဒီလုိ ဆရာႀကီးဆူရင္ေတာင္မွ ပုံစံက မထုံတက္ေသးရယ္။ ဆရာႀကီးေၿပာေနတာကုိ ႀကားတာလိုလုိ၊ မႀကားတာလိုလုိနဲ႕ ဆုိေတာ႕ ဆရာႀကီးက စိတ္တိုၿပီး ရုိက္တာလည္း အိ ခဏခဏ ၿမင္ဖူးတယ္။ တစ္ခါကမ်ား  ေက်ာင္းအလံတုိင္ေရွ႔မွာ ထြက္ၿပီး အရုိက္ခံရတယ္။ အိၿဖင္႕ စိတ္မေကာင္းလုိက္တာ မေၿပာပါနဲ႕ေတာ႕။  ဆရာႀကီးက လည္း နည္းနည္းပိုပါတယ္။ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြရဲ႕ အၿပင္အဆင္အထိေတာ႔ စည္းကမ္းမတင္းက်ပ္သင္႔ပါဘူး။  ခုေတာ႕ သူ႔ခမ်ာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္မေနရတဲ႕အၿပင္  ဆရာ၊ ဆရာမေတြေရွ႕ဆုိ ဘယ္ေတာ႕မွ မ်က္ႏွာသာမရဘူး။

ဘယ္သူေတြက ဘယ္ေလာက္ မႀကိဳက္ဘဲ ေနႀကပါေစ။  အိကေတာ႔ သူ႔ဒီဇုိငး္ေလးကို သေဘာက်တယ္။ ႀကိဳက္တယ္။ ဒါေပမယ္႕သူ႕ အမူအက်င္႕တစ္ခုကုိေတာ႕ အိ သေဘာမက်ဘူး။  ဘာလဲဆုိေတာ႕ သူက  ရန္ခဏခဏ ၿဖစ္တယ္။ ရန္ တအားမ်ားတာပဲ။ ဆယ္တန္းက ရန္ၿဖစ္လို႔တဲ႔၊ အုတ္နီခဲနဲ႕ေပါက္လုိက္တာ ေခါင္းကြဲသြားလို႕တဲ႕၊ ဆူးခါးပတ္နဲ႕ရုိက္လုိက္တာ မ်က္ႏွာစုတ္သြားလို႕တဲ႕ဆိုရင္ သြားမႀကည္႔နဲ႔ ၊ သူပါၿပီးသား။ သူ႔လက္ခ်က္ေႀကာင္႔ ေက်ာင္းသားေတြ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရကုန္တာ အမ်ားႀကီးပဲ။  သူ႔အဖြဲ႔ကလည္း လူမ်ားမ်ား အင္အားေတာင္႔ေတာင္႔ဆိုေတာ႔ သူမ်ားေတြကို အၿမဲ အႏုိင္က်င္႔ ရန္ၿဖစ္ေလ႔ ရွိတယ္။ သူတုိ႕အဖြဲ႕ကတစ္ေယာက္ေယာက္ရန္ၿဖစ္တာနဲ႕ တစ္ဖြဲ႕လုံး၀င္၀င္ပါႀကတာ။ တစ္ခါတစ္ေလ အခန္႔မသင္႔မွသာ သူတုိ႔ ခံရတာ။ သူ အဲဒီလုိေတြဆုိးမွန္းသိရက္နဲ႕ အိရင္ထဲ႕ သူ႕ကုိ တိတ္တခိုး ခြင္႕လႊတ္ေက်ေအးေပးေနမိတာ ဘာေႀကာင္႕မ်ားပါလိမ္႕ေနာ္.......။ အိ သူ႔ကို ခ်စ္ေနမိလို႕ထင္တယ္ေနာ္။ ဟုတ္တယ္။ အိ သူ႕ကုိ ခ်စ္ေနမိၿပီ။  ဘာလုိ႕လဲဆုိေတာ႕ သူက ရႏ္မ်ားမွန္း သိရက္နဲ႕ တစ္ခါတစ္ေလ ခံလာရရင္ အိ သနားေနမိတာ အခ်စ္ေႀကာင္႕ပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ဂ်စ္တီးဂ်စ္ကန္နဲ႕ သူ႕မ်က္ႏွာေလးရယ္၊ ႀကဳံတုန္းႀကဳံခုိက္ၿမင္လုိက္ရတဲ႕ သူ႕အၿပဳအမူေလးေတြရယ္က အိရဲ႕ ညအိပ္ရာ၀င္ စိတ္ကူးတိမ္တုိက္ေလးေတြကုိ စုိးမုိးေနတာ အခ်စ္ေႀကာင္႕မဟုတ္ဘူးလား။ ေသခ်ာပါၿပီ။ အိ သူ႕ကုိ ခ်စ္ေနမိပါၿပီ။ အင္းးးးးးးးးး အခ်စ္မွာ မ်က္စိမရွိဘူးဆုိတာ ေတာ္ေတာ္မွန္တဲ႕စကားပါလားေနာ္။  

သူက အိကုိ ခ်စ္ေရးမဆုိခင္ကတည္းက အဲဒီလုိ တိတ္တခုိး ရင္ခုန္ေနခဲ႕ရတာဆုိေတာ႕ သူက အိကုိ ခ်စ္စကားေၿပာလုိက္တဲ႕အခ်ိန္မွာ အိ ဘယ္လုိမ်ား ခံစားသြားရသလဲ။ ႏႈိင္းဆလို႕မရႏုိင္တဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ၿမဴးထူးၿခင္း၊ ရင္ခုန္လႈိက္ေမာၿခင္းေတြကုိ အိ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ႀကိဳဆုိခဲ႕ဖူးၿပီေကာ။ တကယ္ထင္မထားခဲ႕ပါဘူး။ သူ႕ကို အိ စိတ္ကူးထဲက ကုိကိုေရႊမင္းသားေလးအၿဖစ္ထိပဲ အိ  ရင္ခုန္ေမွ်ာ္လင္႕ရဲခဲ႕တာပါ။  ခုေတာ႕ သူက အိကုိ ခ်စ္ေရးဆုိလာတယ္။  အိႏွလုံးသားက သူ႕ကုိအေၿဖၿပန္ေပးဖို႕ ႀကာႀကာအခ်ိန္ဆြဲမခံတာေႀကာင္႕ဘဲ သူ႕ခ်စ္ေရးဆုိမႈဟာ တစ္ခဏေလးအတြင္း ေအာင္ၿမင္သြားခဲ႕ေတာ႕တယ္။ အိ ဘာေႀကာင္႕ သူ႕ကုိ ခ်စ္မိခဲ႕တာလဲ။ တကယ္ဆုိ ၿဖစ္သင္႔တာက ကုိယ္နဲ႔ ရြယ္တူတန္းတူ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားေတြကို စိတ္၀င္စားရမွာမဟုတ္လား။ ဒါေပမယ္႕ အခ်စ္ဆုိတာကလည္း ဆန္းႀကယ္သားမုိ႕လား။ အိတုိ႕အၿဖစ္က ဆန္းႀကယ္တဲ႕အခ်စ္လုိ႕ပဲ ဆုိရမွာေပါ႔ေနာ္။  ဒီလိုနဲ႕ပဲ အိ တုိ႕ ခ်စ္သူေတြ ၿဖစ္ခဲ႕ႀကတယ္ ဆိုပါေတာ႕ေလ.................။

@@@@@@@@@@@@@@@

 ခ်စ္သူၿဖစ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ႀကဳံရတဲ႔ ၿပႆနာက ႏွစ္ခု။ ပထမတစ္ခုက ေမေမမသိေအာင္ ဖုံးရ၊ ဖိရတာေပါ႔။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္လာလည္ရင္ သူ႕အေၿကာင္းမေၿပာဖုိ႔ ႏႈတ္ပိတ္ရတယ္။ ေက်ာင္းၿပင္မွာခ်ိန္းေတြ႔ရင္ ေမေမ႔မိတ္ေဆြေတြ၊ အသိေတြနဲ႕ ေ၀းတဲ႕ေနရာမ်ိဳးကို ေရြးခ်ယ္ရသလို၊ ေက်ာင္းထဲမွာဆုိရင္လည္း  ဆရာမေတြ မသိေအာင္ေတြြ႕ႀကရတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံးကုိလဲ  ကိုယ္႕ဘက္ပါေအာင္ စည္းရုံးထားရတယ္။  မေတာ္  အၿမင္ကတ္ၿပီး ဆရာမေတြကုိ သြားကုန္းေခ်ာေနရင္ ခက္မယ္မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ္႕ ဘယ္သူမွ မတုိင္ႀကပါဘူး။ သူုတုိ႕ေတြလည္း ကုိယ္စီကုိယ္စီ ခ်ိတ္ေတာ႕မယ္႕ ဇာတ္လမ္းေတြ၊ ခ်ိတ္ႏုိင္ဖုိ႕ အားယူေနတဲ႕ ဇာတ္လမ္းေလးေတြနဲ႕အၿပင္ ခ်ိတ္ၿပီးသား ဇာတ္လမ္းေတြေတာင္ တခ်ိဳ႕က ရွိေနၿပီေလ။ ဒီေတာ႕ သူတုိ႕ကလည္း ဘယ္သူ႕ကုိမွ ေၿပာဆုိ တုိင္တန္းမေနႀကပါဘူး။

ေနာက္ၿပသနာတစ္ခုက သူ႕ရဲ႕ သ၀န္တုိမႈပဲ။ အိအနားကပ္တဲ႔ ေကာင္ေလးေတြ၊ အိကုိ စာေပးတဲ႔ ေကာင္ေလးေတြကို သူက ၿပႆနာရွာေတာ႔တာပဲ။ ဟုိက ၿငိမ္ခံမေနရင္ ရုိက္ႀက၊ ႏွက္ႀက ရန္ၿဖစ္ႀကၿပီ ။ ေၿပာရမယ္ဆိုရင္ အိကလည္း ေယာက်္ားေလးေတြၿကားမွာ ေရပန္းစားတဲ႔ မိန္းကေလးေတြထဲက တစ္ေယာက္ေပါ႔။  အိရုပ္ရည္က အေခ်ာအလွႀကီးမဟုတ္ေပမယ္႔  အလွၿပင္ပစ္စည္း ထူးေထြဆန္းၿပားေတြ သုံးေနႏုိင္တာမဟုတ္ေပမယ္႕  အိရဲ႔ေနပုံထုိင္ပုံ ၊အၿပင္အဆင္၊ စတုိင္လ္ေတြေၿကာင္႔ ေယာက်္ားေလးေတြရဲ႕ စိတ္၀င္စားမႈကို ခံရတယ္။ ဒါေပမယ္႔  အိက သူတုိ႔ေတြကုိ ၿပန္ခ်စ္ခဲ႕တာမွ မဟုတ္ဘဲ။ သူ႕ကုိပဲ ခ်စ္ခဲ႔မိတာ။ ဒီေတာ႔ သူသ၀န္တိုတာကု္ိလည္းခံ၇ေတာ႔တာေပါ႔။

ဒါေပမယ္႔ အိသူ႔ အေပၚ အခ်စ္မပ်က္ခဲ႔ပါဘူး။ သူကလည္း အခ်စ္မပ်က္ေအာင္ ေၿပာတတ္ဆုိတတ္၊ အခ်စ္မပ်က္ေအာင္ ႀကင္နာယုယတတ္တယ္ေလ။ အိလည္း သူ႔ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေလးေတြေပၚမွာ အရည္ေပ်ာ္က်ခဲ႕တာေပါ႔။ ခ်ိဳၿမိန္တိမ္းမူးေနခဲ႕တာေပါ႔။   ပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း အိ ဂရုမစို္က္မိေတာ႔ဘူး။  အိရင္ထဲမွာ သူပဲရွိတယ္။  တၿခားလူေတြကု ိအိ ေခါငး္ထဲ မထည္႕ႏုိင္ေတာ႕ဘူး။  ဒီလိုမထည္႕ႏုိင္ေတာ႕တာမုိ႕လို႕လဲ  ဆရာမေတြက ရိပ္မိကုန္ေရာ။ ဘယ္လိုက ဘယ္လုိ ရိပ္မိသြားႀကတယ္ မေၿပာတတ္ပါဘူး။  တစ္ေန႔က အိကိုဆရာမေတြ ေခၚေမးတယ္ေလ။ သိေနမွေတာ႔ ၿငင္းေနလည္း အပိုပဲမုိ႔ အိ ၀န္ခံလုိက္ပါတယ။္

အဲဒီေတာ႔ ဆရာမေတြက  သူနဲ႔ အဆက္ၿဖတ္ပါတဲ႔။ သူကလည္း ဆယ္တန္းတဲ႔။ ပညာေရးမွာ အေႏွာင္႔အယွက္ၿဖစ္လိမ္႔မယ္တဲ႕။ အိလည္း ငယ္ေသးတယ္တဲ႔။ အိစိတ္ညစ္တယ္။ တကယ္ဆုိ ခ်စ္ႀကတာက သူနဲ႔အိပါ။ က်န္တဲ႔သူေတြက အိတုိ႔ကိစၥမွာ မပါသင္႔ဘူးလုိ႔ထင္တယ္။  ဒါေပမယ္႔ အိတစ္ခုေတာ႔ စဥ္းစားမိတယ္။  ဆရာမေတြ ေၿပာသလို သူ႔ပညာေရးကိုမ်ား အေႏွာင္႔အယွက္ ၿဖစ္ေနမလားမသိဘူး။ အုိ .....မၿဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ခုမွ ေက်ာင္းဖြင္႕တာ ႏွစ္လေတာင္မၿပည္႕ေသးဘူး။ အခ်ိန္ေတြအမ်ားႀကီးက်န္ေသးတယ္။ ၿပီးေတ႔ာ သူကဥာဏ္ေကာင္းတယ္။ ေအာင္မွာပါ။  စာေမးပြဲအတြက ္စာေတြ က်က္ဖုိ႕လည္း တုိက္တြန္းရမွာေပါ႔။  အဆက္ေတာ႕မၿဖတ္ႏိုင္ပါဘူး။  အိကေတာ႔ အခုေပ်ာ္ရႊင္ေနရတဲ႔ ခံစားမႈေလးကို မေပ်ာက္ပ်က္ေစခ်င္ဘူး။

@@@@@@@@@@@@@@@

မေန႔က သူေပးတဲ႔ အသည္းပုံပန္းၿခင္းေလးကို ေမေမေတြ႔သြားတယ္။ ေက်ာင္းကၿပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အခန္းထဲမွာ သူ႕လက္ေဆာင္ေလးကို ႀကည္႕ရင္း တစိမ္႕စိမ္႕ ႀကည္ႏူးေနတဲ႕အခ်ိန္ ေမေမ ၀င္လာလုိက္ေတာ႕  ဘယ္လုိမွ ၀ွက္လုိ႕ ၿပဳလို႕ မရေတာ႕ဘူး။

အိက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ နယ္ေၿပာင္းမွာမုိ႕လုိ႔ လက္ေဆာင္ေပးတာလုိ႔ ေၿပာလုိက္ေပမယ္႔ ေမေမက ယုံပုံမေပၚဘူး။ အိကုိ တစ္မ်ိဳးႀကီးႀကည္႕ေနတယ္။  ႀကည္႕ရတာ ေမေမတစ္ခုခုရိပ္မိေနၿပီထင္တယ္။ စိတ္ညစ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔ကလည္း စုိးႏြယ္လႈိင္ အိမ္လာလုိ႔ စကားေၿပာေနတာကို ေမာင္ေလးက ခုိးနားေထာင္ေနတယ္။ ေတာ္ေသးတာေပါ႕။ ႀကိဳသိသြားလုိ႔  သူ႔အေၿကာင္းေတြ မေၿပာၿဖစ္ခဲ႔ႀကဘူး။ ဒီအေႀကာင္းေတြ  ေမာင္ေလးသိလုိ႔ မၿဖစ္ဘူး။ သူက ေမေမ႔ကို သူသိသမွ် တစ္ခြန္းမက်န္ အကုန္ၿပန္တုိင္မွာ ။ ေမေမသိသြားရင္လည္း စႀက၀ဠာႀကီးတစ္ခုလုံး မီးလာင္မွာ။ ေမေမ႕ႀကည္႕ရတာ  သိေနၿပီထင္တယ္။ ဆရာမေတြမ်ား ေၿပာလိုက္သလား။ အင္းးးးးးးးးးးးၿဖစ္ေတာ႕ ၿဖစ္ႏုိင္တယ္။

ဟူး....................ရည္းစားေလးတစ္ေယာက္ထားမိတာ .၊ သူခုိးတစ္ေယာက္က်ေနတာပဲ။ ဟုိလူ႕ေ၇ွာင္ရ၊ ဒီလူ႕ ပုန္းရနဲ႕။ ၿပီး လူတုိင္းကလည္း မယုံသကၤာေတြန႕ဲ။

@@@@@@@@@@@@@@@

အိရ႕ဲ အသည္းႏွလုံးကုိ စီးကရက္ မီးစနဲ႔ ထုးိလုိက္သလုိခံစားရေစတဲ႕ စာတစ္ေစာင္ကုိကုိင္ရင္း အိရင္ေတြ ဗေလာင္ဆူ လႈပ္ခတ္ေနတယ္။ ႏြယ္သဇင္လႈိင္၀ွက္သယ္လာတဲ႔ စာေလးတစ္ေစာင္ဟာ အိရဲ႕ အသည္းစုိင္ႏုႏုေလးဆီကေန  မုိက္ရူးရဲဆန္တဲ႕ ကမူးရွဴးထုိး အေၿဖတစ္ခုခုကုိ ေတာင္းခံေနသလိုပါပဲ။

စာထဲမွာေရးထားတာေတြက  သူ႔ကို မိဘေတြက မႏၱေလးမွာေက်ာင္းေၿပာင္းထားမလို႔တဲ႕။ အိတုိ႔အေႀကာင္းေတြကို သိသြားၿပီဆိုပဲ။

အုိ.................ဒါဆုိ အိတုိ႔ ခြဲရေတာ႔မွာေပါ႔...။ ဟင္႔အင္း.....ဟင္႔အင္း...........။  အိ သူ႔ကို မခြဲနိုင္ဘူး။  သူ႕ရဲ႕  ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္တယ္ဆုိတဲ႔ စာေႀကာင္းေလးကုိ ဖတ္ေနရင္းက မ်က္ရည္ေတြ အလုိလုိ စီးက်လာတာကုိ အိ မထိန္းသိမ္းႏုိင္တတ္ဘူး။

 ေနာက္ဆုံးတဲ႔လား.......။  နားခါးလိုက္တာခ်စ္သူရယ္...။ ၿဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ ဒီစာကုိ လမ္းႀကိတ္စက္နဲ႕ အဖန္တစ္ရာေလာက္နင္းေၿခၿပီး အရည္ၿဖစ္၊  အေငြ႕ပ်ံသြားေအာင္ လုပ္ပစ္လုိက္ခ်င္ပါေတာ႕တယ္။ ဒါေပမယ္႕ ဒီစာေလးေႀကာင္႕ပဲ သူေၿပာမယ္႕ ေနာက္ဆုံးစကားေတြကုိ နားေထာင္ရဦးမယ္မဟုတ္လား။ ဒါေႀကာင္႕ စာေလးကုိ ေခါင္းအုံးေအာက္ ေသေသခ်ာခ်ာသိမ္းထားလုိက္တယ္။  ၿပီးေတာ႕ သူနဲ႔ ေနာက္ဆုံးဆုိတဲ႕ ပညတ္ခ်က္ေအာက္မွာ ေတြ႕ဆုံရမယ္႕ အေရး  စိတ္ဆင္းရဲခံၿပီး ေတြးေနမိပါေတာ႕တယ္။  ဟုတ္တယ္ေလ ။ အိမွ သူ႔ကုိ မခြဲႏုိင္တာ။

 @@@@@@@@@@@@@@@

ေမေမ႔ကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမြးေန႔ပြဲသြားမလုိ႔လုိ႔ ေၿပာၿပီး ကန္သာယာသြားဖုိ႔ စက္ဘီးထုတ္ေနေတာ႔ ေမေမက လက္ေဆာင္မေပးဘူးလားတဲ႔ ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ၀ယ္လာမွာ ၊ ပိုက္ဆံေပးၿပီးသားလုိ႔ အိကေၿပာေပမယ္႔ ေမေမ႔ႀကည္႔ရတာ ယုံပုံမေပၚဘူး။  ဒါေပမယ္႔ အိ ဆက္ေၿဖရွင္းမေနေတာ႔ဘူး။ သူ႔ကို ေတြ႔ခ်င္ေဇာနဲ႔ စက္ဘီးကိုပဲ အားသြန္ခြန္စိုက္ နင္းလုိက္တယ္။

ကန္သာယာေရာက္ေတာ႔ သူက အဆင္သင္႔ ေစာင္႔ေနတယ္။ အိက စက္ဘီးေဒါက္ေထာက္ၿပီးၿပီးခ်င္း သူ႔ကို တအား  ေၿပးဖက္လုိက္မိတယ္။  ခပ္လွမ္းလွမ္းက ဘီယာဆုိင္ကုိလည္း သတိမမူမိေတာ႕ဘူး။ လမ္းမေပၚက လွမ္းႀကည္႕သြားႀကတဲ႕ ၿဖတ္သြားၿဖတ္လာေတြကုိလည္း ဂရုမစုိက္ႏုိင္ေတာ႕ဘူး။   အိတို႔ ႏွစ္ေယာက္  တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဖက္ထားလုိက္ႀကတာ ေတာ္ေတ္ာႀကာတဲ႔ အထိပဲ။ သူ႕ရင္ခြင္ဆီက ခြာၿပီး ေမာ႕ႀကည္႕လုိက္မိေတာ႕  ..................အို ...............ခ်စ္သူမ်က္ႏွာေလးက ညွိဳးလ်လို႕ပါလား။  သူက ေမာ႕ႀကည္႕လာတဲက အိမ်က္ႏွာေလးကုိ စုိက္ႀကည္႕ၿပီး နဖူးေပၚက ဆံစေလးေတြကုိ သပ္တင္ေပးရင္း  စကားတစ္ခြန္းေၿပာလာတယ္။
** ခုိးေၿပးႀကရေအာင္** တဲ႔။


ထိတ္လန္႕တာလား။ ေႀကာက္ရြံ႕တာလား။ ေပ်ာ္ရႊင္သြားတာလား။  ရင္ဖုိသြားတာလား အတိအက် စစ္ေႀကာ မေ၀ဖန္တတ္ေပမယ္႕  ရုတ္တရက္ႏွလုံးအခုန္ၿမန္လာတာကုိေတာ႕ အိသာ အသိဆုံးပါ။ 

ခုိးေၿပးမယ္တဲ႕။  အိတစ္ႀကိမ္ တစ္ခါမွ မေတြးေတာခဲ႔ဖူးတဲ႕လုပ္ရပ္တစ္ခု။ အိ သူနဲ႕ ခုိးရာလိုက္ရမွာလား။  အိ သူနဲ႕ ခိုးရာလိုက္ႏုိင္မွာလား။ ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ႕ အိ သူ႕ကုိ ခ်စ္တာပဲ။ ခြဲလည္း မခြဲႏုိင္ဘူး။  ဒါေပမယ္႕  ခုိးရာလုိက္ဖို႔ အထိေတာ ႔ အိ သတၱိ မရိွဘူး။  မစြန္႕စားရဲဘူး။  ရူးရူးမုိက္မုိက္မလုပ္ရဲဲဘူး။  အိတို႕ေတြက ခုမွ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြရွိေသးတာေလ။ ခိုးရာလိုက္မယ္ဆုိရင္ ပညာေရးမွာ ခါးဆက္ၿပတ္သြားမွာေပါ႔။   ဒါေပမယ္႔ ခုိးရာမလုိက္ဘူးဆုိရင္လည္း သူနဲ႕ အိ ခြဲရေတာ႔မွာ ...။ အိ သိပ္ခ်စ္ရတဲ႕ သူနဲ႕ အိ ေ၀းေနႏုိင္ပါ႔မလား။  အို.........ေနႏုိင္ေအာင္ေနရမွာေပါ႔။   တစ္ႏွစ္သာသာပဲခြဲေနရမွာပဲဟာ ။ အင္းးးးးးးးးးးးးးး  သူ႕ဘာသာ သီးသန္႕ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုအေနနဲ႕ဆုိရင္သာ တစ္ႏွစ္ဆုိတာ ခဏေလးေပမယ္႕ အိတုိ႕ႀကားမွာက ခ်စ္ၿခင္းေမတ္တာတရားက ေႏွာင္ႀကိဳးငင္ေနၿပီေလ။ အလြမ္း သိပ္သည္းဆကုိ အိတို႕နင္႕နင္႕နဲနဲ ေထြးေပြ႔ေန႕ဦးမွာ။ အင္းးးးး ဒါေပမယ္႕ သူ႔ပညာေရးအတြက္ပဲေလ။   အဲဒီလုိ ေတြးမိတဲ႕ အိက  အက်ိဳးသင္႕အေႀကာင္းသင္႕ သူ႔ကိုရွင္းၿပလုိက္ေပမယ္႕ လုိက္ေတာ႔ သူၿပန္ေၿပာတဲ႔စကားေႀကာင္႕ အိ  ကုိယ္႕အသက္ရွင္ေနထုိင္မႈကုိေတာင္ ေခတ္တေမ႕ေလ်ာ႕သြားမိတဲ႕အထိ ၿဖစ္သြားရတယ္။  ရင္ထဲမွာ ေလးေလးပင္ပင္၊ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ႀကီး ခံစားသြားရတယ္။

  သူဆယ္တန္းၿပီးရင္ သူ႔မိဘေတြကပါ မႏၱေလးေၿပာင္းႀကမွာတဲ႔။ နဂုိကတည္းက စီစဥ္ၿပီးသားတဲ႔။  အခု အိတုိ႔ ကိစၥေႀကာင္႔ သူ႔ကုိ ေစာပို႔လုိက္တာတဲ႔။

အိတုိ႔ ဘယ္လုိလုပ္ရပါ႕။ သူ႔ကို အိလည္း မခြဲႏုိင္။ သူကလည္း အိကို မခြဲႏုိ္င္။ ဒီောတ႕ တၿခားနည္းလမ္းကေတာ႕ မရိွေတာ႔ဘူး ။ ဒီလုိဆုိ ခုိးေၿပးႀကမွာလား။  ဒါေပမယ္႕ .....................................။

အိတုိ႔ အဲဒီလုိ စကားေၿပာေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာပဲ အိတို႔နား မလွမ္းမကမ္းကို စက္ဘီးတစ္စီး ထုိးရပ္လာတယ္။ အိက မထူးဆန္းလုိ႕ ေနာက္လွည္႔မႀကည္႔ၿဖစ္ေပမယ္႔ သိသိသာသာ ပ်က္ယြင္းသြားတဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာေႀကာင္႔ ေနာက္ကို လွည္႔ႀကည္႔လုိက္ေတာ႔ ...............။

ဟာ.............ေမေမ.....။

လြင္႕က်သြားတဲ႕ အာေမဋိတ္ေႀကာင္႕ ၀ုိင္းစက္သြားတဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းႏွစ္လႊာကုိ ၿပန္ေစ႕ဖို႔ ေမ႕ေမ႕ေလ်ာ႕ေလ်ာ႕ဥေပက္ခါ ၿပဳထားလုိက္မိတယ္။ ႀကည္႕ပါဦး။  ေမေမရယ္ေလ....... စက္ဘီးေလးကုိ ေဒါက္ေထာက္ၿပီး ေဘးမွာ ငုတ္တုတ္ေလးထုိင္ေနတယ္။ နိမ္႕ခ်ည္ၿမင္႕ခ်ည္ ရင္ဘတ္တစ္စုံနဲ႕ မီးရထားစက္ေခါင္းသံအလား ၿပင္းထန္လွတဲ႕ အသက္ရႈသံတို႕က အိ အသည္းႏွလုံးေတြကုိ တစစီ ဖဲေၿခြတုိက္စားေနသလုိပါပဲ။  အိ တစ္ကိုယ္လုံး ထူပူသြားတယ္။ ဘာလုပ္လုိ႕ ဘာကိုင္၇မွန္းလည္း မသိေတာ႔ဘူး။  သူ႔ကိုလွည္႔ႀကည္႔လုိက္ေတာ႔  ဆုိင္ကယ္ကို ၀ုန္းဒုိင္းႀကဲေအာင္ စီးသြားတဲ႔ သူ႔ေက်ာၿပင္ကပဲ အိကို  သေရာ္ေတာ္ေတာ္ ၿပဳံးၿပေနတယ္။

ေမေမ႔ဘက္က္ုိ လွည္႔ႀကည္႔လုိက္ေတာ႔ ေမေမ႔မွာ စကားေတာင္ မေၿပာႏုိင္ရွာေသးဘူး။ စက္ဘီးေလးေဘးမွာ ေဆာင္႔ေႀကာင္႔ထုိင္ရင္း၊  အသက္ကို မနည္းရႈေနရင္းကေန အိကုိ လွမ္းႀကည္႕လုိက္တဲ႕ ေမေမ႕မ်က္၀န္းအစုံထဲမွာ အဓိပ္ပါယ္ေထာင္ေသာင္းၿပည္႕လွ်ံေလာာင္းထားတယ္ဆုိတာ အိ ရိပ္စားမိတယ္။  ေမေမ႕ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကုိ မ်က္၀န္းဘာသာစကားရဲ႕ ခ်ိတ္ဆက္သြယ္တန္းေပးမႈနဲ႕  အိ နားလည္လုိက္ရေတာ႕  ေမေမ႕ကုိ သနားသြားမိတယ္။  အဲဒီေနာက္ “လာ....သြားမယ္” ဆိုတဲ႔ စကားတစ္ခြန္းနဲ႔ ေမေမက အိကို အိမ္ၿပန္ေခၚသြားတယ္။ အိလည္း အၿပစ္ရွိသူပီပီ ေမေမ႔ေနာက္ကေန ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းေလးနဲ႔ လုိက္လာခဲ႔ရတယ္။ ေမေမ႔ဆီက စကားတစ္ခြန္းတစ္ေလ ႀကားရလိမ္႔မလားလို႕ ေမွ်ာ္လင္႕ခဲ႕မိေပမယ္႔ ေမေမကအိကုိ စကားေၿပာဖုိ႔ေနေနသာသာ လွည္႔လုိ႔ေတာင္ မႀကည္႔ခဲ႔။

အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ႔လည္း အိက ေမေမဆူေတာ႔မယ္လုိ႔ ထင္ထားေပမယ္႔ ေမေမ႔ဆီက စကားသံတစ္ခြန္းတစ္ေလကိုမွ မႀကားရေတာ႕ အိရင္ဘတ္တစ္ခုလုံး ေၿဗာင္းဆန္လာတယ္။ ေမေမအိကု စိတ္နာသြားၿပီလားဆုိတဲ႕ ၀ုိးတ၀ါးအေတြးက အိကုိ တဆစ္ဆစ္နဲ႕ ဒုက္ခေပးလွတယ္။ ေမေမ ေၿပာမလား၊ ေၿပာမလား နဲ႔ အိေမွ်ာ္လင္႔ေနေပမယ္႔  မုိးခ်ဳပ္ညအိပ္ရာ၀င္တဲ႕အထိ ေမေမက အိကို ေစ႕ေစ႔မႀကည္႔ခဲ႕ဘူး။

 ညအိပ္ရာ၀င္ေတာ႔ တစ္ညလုံး ေမေမ႔အခန္းဘက္က ရႈိက္သံေတြ ႀကားခဲ႔ရတယ္။ ေမေမ႔ရႈိက္သံေတြကုိ ႀကားလုိက္ရတဲ႕အခိုက္ အိ တစ္ကိုယ္လုံး မူးမုိက္ေထြၿပားသြားလုိက္တာ၊ သူ႕ကုိ ခ်စ္ပါတယ္ဆုိတဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေလးကေန အႀကိမ္ႀကိမ္အထပ္ထပ္ ေၿပာခဲ႕ဖူးတဲ႕ စကားေလးဟာလည္း အသံမထြက္ဘဲ တိတ္တိတ္ေလးႀကိတ္ငုိေနမိတဲ႕ အိရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕အတူ  စီးေမ်ာခန္းေၿခာက္သြားႀကတယ္။ မ်က္လုံးထဲမွာ ညေနက ေမေမ႔ပုံစံေလးကိုၿမင္ေယာင္ေနမိတာ ညလုံးေပါက္အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္တဲ႕အထိပါပဲ။  မနက္မုိးေသာက္ေတာ႕မွ  အိလည္းေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ႔တယ္။

@@@@@@@@@@@@@@@

မနက္လင္းေတာ႔ အိပ္ရာေဘးက  စားပြဲခုံေလးမွာ ႏႈိးစက္နာရီနဲ ႔ ဖိထားတဲ႔ စာေလးတစ္ေစာင္ကို အိေတြ႔ရတယ္။

   “သမီး.....
              ထမင္းေႀကာ္နဲ႔ေကာ္ဖီ ေမေမၿပင္ထားခဲ႔ၿပီ။ ေမာင္ေလးႏုိးရင္ စားေသာက္ၿပီး ေက်ာင္းသြားႀကပါ။
              ေမေမကေတာ႔ စာသင္သြားၿပီ။ ထမင္းစားေက်ာင္း ဆင္းေတာ႔မွ ေမေမ သမီးတုိ႔ေက်ာင္းကုိ လာ
              ခဲ႔မယ္။ အစစအရာရာ ေမေမ စိတ္ခ်မယ္ေနာ္။ ပ်က္အစဥ္ၿပင္ခဏပါ သမီးေလးရယ္............။

                                                                                                                          ေမေမ

အိမ်က္ရည္ေတြ တားမႏုိင္ ၊ဆီးမရ ၿဖစ္ခဲ႕ရပါၿပီ။ ပ်က္အစဥ္ ၿပင္ခဏတဲ႔လားေမေမရယ္ ........။ တစ္ညလုံးလည္း အိအတြက္ စိတ္ဆင္းရဲခဲ႔ရလုိ႔ အိပ္ေရးေတြ ပ်က္ခဲ႕ၿပးီ မနက္မိုးလင္းေတာ႔လည္း အိတုိ႔အတြက္ စားေသာက္စရာေတြ ၿပင္ဆင္ေပး၇တယ္။ အားလုံးၿပီးေတာ႔မွအလုပ္ကိုအေၿပးအလႊား သြားရတဲ႔ ေမေမ႕ရဲ႕ ေသာကေတြကို အိ ပိုၿပီး နားလည္ခံစားမိပါၿပီ။ အိ သေဘာေပါက္လိုက္ပါၿပီ။  သူနဲ႕ အဆက္ၿဖတ္ပါေတာ႕မယ္။ သူနဲ႕ ထပ္မေတြ႕ေတာ႕ပါဘူးေမေမ။ အိကတိေပးပါတယ္ေမေမရယ္။ ေနာက္ေနာင္ အိအတြက္နဲ႔ ေမေမစိတ္ဆင္းရဲ ၊ေသာကေရာက္ေစရမယ္႔ အၿဖစ္မ်ိဴး အိမလုပ္ေတာ႔ပါဘူး။ အိ ....တကယ္ ကတိေပးပါတယ္ ေမေမရယ္။

 ေမေမယုံလုိက္ပါေတာ႔ေနာ္................။                          ။

 

ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)
 
 
 
Youth Magazine , December, 2012.







ေၿပာခ်င္တဲ႔စကား 

ဒီဇာတ္လမ္းေလးက ကၽြန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်ငး္တစ္ေယာက္ရဲ႔ ၿဖစ္ရပ္မွန္ေလးပါ။ ဇာတ္သိမ္းကလို အၿပင္မွာ ၿဖစ္ပါေစဆုိတဲ႔ ေစတနာနဲ႔ ဒီ၀တၳဳကို ေရးသားခဲ႔တာၿဖစ္ေပမယ္႔ အၿပင္မွာေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းမက ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲမႈ မရိွတာကို စ္ိတ္မေကာင္းစြာ ေတြ႔ရၿပန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အႏုပညာက ရႈံးသြားတဲ႔ သေဘာေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ ဖတ္မိသူပိုမ်ားေအာင္ ဘေလာ႔ပုိ႔စ္အၿဖစ္တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ဖတ္မိသူမ်ားထဲက လူငယ္ေမာင္မယ္မ်ားအေနနဲဲ ႔ သင္ခန္းစာယူတတ္ပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။












4 comments:

  1. ေကာင္းတယ္ ဆရာမုိး....ပညာေပးေလးေပါ႔...
    ေရးထားတာေလး ညက္ေညာလွတယ္...
    အဆံုးထိကို ပါသြားပါတယ္..ျပီးမွ ဟင္းခ်ႏုိင္ေတာ႔တယ္...
    ကေလးမေလး..မမုိက္ဘူးကုိး..ဒါေပသိ..
    အျပင္က ဆရာ႔သူငယ္ခ်င္းမကေတာ႔ မျပင္ဘူးဆုိလုိ႔
    မုိးနတ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိေနတယ္...
    ပညာသင္ရအံုးမဲ႔ အရြယ္ေတြမဟုတ္လားကြယ္...

    ReplyDelete

  2. ဝတၳဳဇာတ္အိမ္ေလးေကာင္းတယ္။ အျဖစ္မွန္ဆိုေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။
    အခ်စ္ဆိုတာ မ်က္ကန္းလိုပဲ ဆိုတဲ့စကားလို ေဝမိုးႏိုင္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းမေလး
    အျပည့္အဝ လက္ခံထားပံုရတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဘဝတစ္ခုကို
    ပိုင္ဆိုင္ေနၾကသူတိုင္းမွာ အတိတ္ရဲ႕အေၾကာင္းကံက ပါလာၿပီးသားလို႔
    ဆိုးေမြေကာင္းေမြဟာ ကာယကံရွင္သာ ေပးဆပ္ရမယ္ထင္ပါရဲ႕။
    စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

    ေမတၱာျဖင့္
    အန္တီတင့္

    ReplyDelete
  3. အရမ္းေကာင္းတယ္ အစ္ကိုေလးေရ
    အစ္ကိုေလးရဲ့ သူငယ္ခ်င္းမအတြက္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး
    လူေတြကို လမ္းမွန္ညႊန္ျပေပးဖို့ဆိုတာ
    စာေရးသူေတြရဲ့တာ၀န္ပါ
    မနာခံတတ္သူတစ္ေယာက္နဲ့ ေတြ့တာပါ
    အစ္ကိုေလး အႏုပညာရွံုးသြားတာမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ
    နာခံတတ္သူေတြ မ်ားျပားလာေစ့ခ်င္တယ္ဗ်ာ.....။

    ReplyDelete