Sunday, September 30, 2012

ရူးသြပ္ရင္ ၿဖစ္မယ္ (တဂ္ပုိ႕စ္)





ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ရုပ္ရွင္မင္းသားၿဖစ္ခ်င္ခဲ႕တာဗ်။ သ႑ာန္လုပ္ သရုပ္တူေပးရတဲ႕ သရုပ္ေဆာင္မႈအတတ္ပညာကုိ စိတ္၀င္စားခဲ႕တယ္။ ကုိယ္တုိင္ သရုပ္ေဆာင္ႀကည္႕တယ္။  မွန္ေရွ႕မွာ ရပ္ႀကည္႕ ငုိမလုိ ရယ္မလို ေယာင္ကာမဲ႕လိုက္၊ ခ်ိဳပလီ ခ်ိဳပလီ မူမူႏြဲ႕လုိက္နဲ႕ အုိက္တင္က်င္႕ခဲ႕ဖူးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ႀကိဳက္တဲ႕ မင္းသားေတြၿဖစ္တဲ႕ ေက်ာ္ဟိန္း၊ ၀င္းဦး၊ ေဒြး၊ လြင္မုိးတုိ႕ရ႕ဲ ဟန္ပန္ေတြအတုိင္း စကားေၿပာႀကည္႕တယ္။ သူတုိ႕ သရုပ္ေဆာင္တဲ႕ဇာတ္ကားေတြထဲက ဇာတ္ကြက္ထဲမွာ သူတို႕ၿပဳမူလႈပ္ရွားသြားတဲ႕အတုိင္း လုိက္လုပ္ႀကည္႕တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေက်ာင္းမွာ ရုပ္ရွင္ရုိက္တမ္းကစားတယ္။ ကုိယ္က မင္းသားၿဖစ္လုိက္၊ မင္းသမီးၿဖစ္လုိက္၊ ဇာတ္ပုိ႕ဇာတ္ရံၿဖစ္လုိက္၊ ဒါရုိက္တာၿဖစ္လုိက္၊ ထုတ္လုပ္သူၿဖစ္လိုက္နဲ႕ ကေလးသဘာ၀ စိတ္ႀကည္ႏူးရာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ကစားခဲ႕ႀကတယ္။ ဟုတ္ေသာ္ရွိ၊ မဟုတ္ေသာ္ရွိ ငါမ်ား မင္းသားၿဖစ္လာေလမလားရယ္လို႕  ခပ္ေႀကာင္ေႀကာင္ ေလွ်ာက္လုပ္ခဲ႕တာေလးေတြေပါ႔။ တကယ္တမ္း စိတ္ထဲက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ၀ါသနာပါတာမ်ိဳး၊ သေဘာက်ႏွစ္ၿခိဳက္မိတာမ်ိဳးမဟုတ္ေတာ႕ ေနာက္ပုိင္း ၿပီးၿပီးေပ်ာက္ေပ်ာက္ပဲ ရုပ္ရွင္ႀကည္႕ရတာေလာက္၊ အကယ္ဒမီဆု ခန္႕မွန္းရတာေလာက္ပဲ စိတ္ပါေတာ႕တယ္။

 ေနာက္ပုိင္း ပန္းခ်ီဆြဲတာေလးက ကိုယ္႕ အာရုံက်က္စားရာ ၿဖစ္လာၿပန္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ႕ ပန္းခ်ီဆြဲခ်င္တဲ႕စိတ္က ေမေမ႕ဆီက ၿမစ္ဖ်ားခံတယ္လုိ႕ ဆုိရမယ္။ ေမေမက ပန္းခ်ီဆြဲေကာင္းသူတစ္ေယာက္ပါ။ သူ႕ဘ၀မွာ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ ပန္းခ်ီဆြဲ မသင္ခဲ႕ရဖူးပါဘူး။ ဘယ္ ပန္းခ်ီ ပညာကုိမွလည္း ေလ႕လာဆည္းပူးခဲ႕ၿခင္းမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ္႕ ေမေမဆြဲလုိက္တဲ႔ပန္းခ်ီပုံေတြက ပန္းခ်ီဆရာေတြ နီးပါးပါပဲ။ ငယ္စဥ္က ေမေမပန္းခ်ီဆြဲရင္  အိမ္က အေဖနဲ႕ အကိုေတြက  ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္မွာ ပိတ္ရုိက္တတ္တယ္လုိ႕ေတာင္ ေၿပာဖူးပါတယ္။ ေမေမကလည္း ဗလာစာအုပ္ေနာက္ေက်ာေတြမွာဆြဲထားတာဆုိရင္  စာအုပ္က ေရးစရာစာမ်က္ႏွာသိပ္မက်န္ေတာ႕တဲ႕အထိဆြဲတာတဲ႕။ ေနာက္ ေရနံေခ်း၀ေအာင္သုတ္ထားတဲ႕အိမ္နံရံမွာ  တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲဲ႕ ဆြဲတယ္တဲ႕။ သမံတလင္းေပၚမွာ မီးေသြးခဲနဲ႕ဆြဲတယ္တဲ႕။ ဘယ္မွာမွ ဆြဲမရေတာ႕ ေၿမႀကီးကုိ ေၿပာင္သလင္းခါေနေအာင္လွဲၿပီး တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ စိတ္ကူးတည္႕ရာပုံေတြကို ေလွ်ာက္ဆြဲတတ္တယ္တဲ႕။ ပါရမီပါတဲ႕အၿပင္ကုိ ဒီလုိ ၀ါသနာႀကီးႀကီးနဲ႕ဆြဲလာခဲ႕ေတာ႕ေမေမ႕ပန္းခ်ီလက္ရာကုိ တခ်ိဳ႕က ဘယ္သူနဲ႕မွ မသင္ခဲ႕ရဘဲ ဆြဲတတ္တယ္လို႕ မယုံႀကပါဘူး။  ကြၽန္ေတာ္က ေမေမ အလုပ္က စိတ္ေအးလက္ေအးရွိလို႕  ပန္းခ်ီေလးမ်ားဆြဲၿပီဆုိရင္ ေဘးနားကေနထုိင္ႀကည္႕ရင္း ပန္းခ်ီဆြဲခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာပါ။
 ဒီလို နဲ႕ ေမေမဆြဲတာေလးေတြ ႀကည္႕ၿပီး ပုံကေလးေတြ ဟုိတစ္စ၊ ဒီတစ္စ ဆြဲလာတယ္။ လူပုံေတြဆုိရင္ ေၿခေထာက္အကားႀကီးေတြ၊ လက္သိမ္သိမ္ေလးေတြ၊ ေခါင္းအႀကီးႀကီးေတြနဲ႕ ဟုိၿခစ္ ဒီၿခစ္ကေလးလက္ရာေပါ႔။ အဲဒီလုိ ဆြဲလာရင္း ဆြဲလာရင္းကေန သုံးတန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာ ပန္းခ်ီပုံရယ္လို ႕ပီပီၿပင္ၿပင္ဆြဲႏုိင္လာတယ္။ လူပုံ တိတိပပ ေရးတတ္လာတယ္။ ေဆးကေလး ဟုိသုတ္၊ ဒီသုတ္လုပ္တတ္လာတယ္။  ဒီကာလေတြတုန္းက ကြၽန္ေတာ္တုိ႕ မူလတန္းေက်ာင္းေတြမွာ ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္း၊  ပုိစတာ ၿပိဳင္ပြဲေတြကလည္း အင္မတန္ေခတ္စားေနတာပါ။ ဒီေတာ႕ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုမွာ ကြၽန္ေတာ္၀င္ၿပိဳင္ၿဖစ္တယ္။ ေအအုိင္ဒီအက္စ္ တုိက္ဖ်က္ေရးအမွတ္တရ ကာတြန္းၿပိဳင္ပြဲေလး  ကြၽန္ေတာ္႕အေတြးနဲ႕ ေမေမ႕အေတြးေလးေပါင္းစပ္ၿပီး ေရးၿဖစ္ခဲ႕တဲ႕ အဲဒီကာတြန္းေလးဟာ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႕ ဒုတိယဆုရခဲဲ႕တယ္။ တစ္ခါမွ ပန္းခ်ီနဲ႕ပတ္သတ္ၿပီး ဆုရတာမ်ိဳး၊ အသိအမွတ္ၿပဳခံရတာမ်ိဳးလည္း မရွိခဲ႕ဖူးေတာ႕ အားေတြတက္တာေပါ႔။ ဆက္ဆြဲမယ္၊ ေမေမ ေဆးေတြ ၀ယ္ေပး၊ ေနာက္ၿပိဳင္ပြဲေတြ ထပ္ၿပိဳင္ဦးမယ္ေပါ႔။
 
ဒီလုိနဲ႕ပဲ ၿပိဳင္ပြဲရွိတုိင္း ၀င္၀င္ႏႊဲၿဖစ္ရင္း ဆုရတဲ႕ပြဲေတြလည္းရွိ၊ မရတဲ႕ပြဲေတြလည္းရွိေပါ႔။ ဒါေပမယ္႕ ကြၽန္ေတာ္႕ ပန္းခ်ီဆြဲတဲ႕လက္ရာကေတာ႕ တုိးတက္လာသင္႕သေလာက္ မတုိးတက္လာပါဘူး။ လုံး၀မတုိးတက္တာေတာ႕မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ္႕ ဆြဲေနတဲ႕ ကာလနဲ႕ ယွဥ္ႀကည္႕ရင္ ကြၽန္ေတာ္႕ ပန္းခ်ီအတတ္ပညာဟာ သိပ္ထူးၿခားမလာခဲ႕ဘူး။ ဆုေတြေတာ႕ ရခဲ႕တာပဲ။ ဒါေပမယ္႕  အေတြးေလးေတြက အသင္႕အတင္႕ အဆင္ေၿပေတာ႕ ဆုေလးေတြ ခ်ိတ္ခ်ိတ္ေနခဲ႕တယ္။ ေၿခာက္တန္းႏွစ္မွာ ဆရာ တစ္ဦးနဲ႕ေတြ႕ရၿပန္ပါတယ္။ အဲဒီဆရာက ဘက္စုံထူးခြၽန္သူပါ။ ပန္းခ်ီ။ ကာတြနး္၊ ပုိစတာ၊ ကဗ်ာ၊ သီခ်င္း၊ ေဆာင္းပါး၊ ကြန္ပ်ဴတာပန္းခ်ီ၊ ေတြအၿပင္ ေက်ာင္းဘင္ခရာအတြက္ သီခ်င္းသံစဥ္ရွာတာမ်ိဳးအထိကုိ ေရလည္ႏွံ႔စပ္တဲ႕ဆရာပါ။ ဒီေတာ႕ သူ႕လမ္းေႀကာင္းမႈေအာက္မွာ ကြၽန္ေတာ္ပန္းခ်ီေတြထပ္ဆြဲတယ္။ ဆရာ႕အေတြး ခြၽန္ၿမၿမေလးေတြေႀကာင္႕ ပြဲတုိင္းလုိလုိ ဆုေတြရတယ္။
 
ဒီအခ်ိန္မွာ တခ်ိဳ႕ဆုရပန္းခ်ီေတြနဲ႕ ယွဥ္လုိက္ရင္ ကြၽန္ေတာ္႕လက္ရာက သိပ္မေကာင္းတာကုိ ကြၽန္ေတာ္္စၿပီး ရိပ္မိလာရတယ္။ ေနာက ္ခုလုိ ၿပိဳင္ပြဲရွိတုိင္း ပန္းခ်ီဆြဲၿပိဳင္လုိက္၊ ေဆးေတြ ၿခယ္လိုက္နဲဲ႕ လုပ္ေနရတာကုိ ကြၽန္ေတာ္ ၿငီးေငြ႕စၿပဳလာတယ္။ ဆုခ်ီးၿမွင္႕ၿခင္းခံရတဲ႕အခါတုိင္း ႀကားရတဲ႕ လက္ခုပ္သံေတြကို သာယာသလုိလုိၿဖစ္မိေပမယ္႕ ပန္းခ်ီဆဲြရမွာကုိ ပ်င္းတဲ႕စိတ္က ကြၽန္ေတာ္႕ကို လႊမ္းမုိးလာတယ္။ ခုနစ္တန္းႏွစ္ကုိ ေရာက္တဲ႕အခါ ကြၽန္ေတာ္ ပန္းခ်ီသိပ္မဆြဲၿဖစ္ေတာ႕ဘူး။ ၿပိဳင္ပြဲတုိင္းလည္း ၀င္မၿပိဳင္ေတာ႕ဘူး။ ဆုေတြလည္း ၿပိဳင္တဲ႕ပြဲတုိင္းမရေတာ႕ဘူး။ ေမေမတုိ႕၊ ဆရာႀကီးတို႕က မခ်င္႕မရဲၿဖစ္ေနႀကေပမယ္႕ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ႕ ပန္းခ်ီသိပ္မဆြဲရေတာ႕တာကုိပဲ ကြၽန္ေတာ္ ေပ်ာ္ေနခဲ႕ေတာ႕တာ။  
ဘာေႀကာင္႕ေပ်ာ္လာလဲဲဆုိေတာ႕ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ခြင္႕ရတာကိုး။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေမေမအလုပ္သြားရင္ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ႕တဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ေမေမထားေပးခဲ႕တဲ႕ ကာတြန္းစာအုပ္ကေလးေတြကတစ္ဆင္႕ စာဖတ္က်င္႕ရခဲ႕ရတယ္
  ခုနစ္တန္းအရြယ္ေရာက္ေတာ႕ ကြၽန္ေတာ္ မဂ္ဂဇင္းေတြကုိ သဲသဲမဲမဲ စဖတ္စၿပဳေနတဲ႕အခ်ိန္။ ဒီ႕ေရွ႕ပိုင္းမွာ အခ်စ္၊ ဂမ္ဘီရ၊ ထိတ္လန္႕သဲဖို၊ စုံေထာက္၊ အက္ရွင္၊ သရဲတစ္ေဆ စုန္း သုိင္း စတဲဲ႕ ေပၚပင္စာေပအမ်ိဳးအစားေတြမွာ အခ်ိန္ႀကီးေပ်ာ္ေမြ႕ခဲ႕သလုိ၊ ဘ၀သရုပ္ေဖာ္ရသ၀တ္ထုေကာင္းမ်ားစြာကုိလည္း တစ္ဆင္႕တက္ ေမြ႕ေလ်ာ္ခဲ႕ၿပီး မဂ္ဂဇင္းေတြကုိ စြဲစြဲလမ္းလမ္းဖတ္စၿပဳလာတဲ႕အခ်ိန္ပါ။ 
 အစကေတာ႕ သရုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီေလးေတြ သေဘာတက်ႀကည္႕ရင္းႀကည္႕ရင္း လွန္ေလွာၿဖစ္ေပမယ္႕ စာရဲ႕ရသကုိ  ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ ခံစားတတ္လာတဲ႕ေနာက္ပုိင္း ပန္းခ်ီပုံေတြကုိ ခရီးသြားဟန္လႊဲေလာက္ပဲ ကြၽန္ေတာ္  ခံစားၿဖစ္ေတာ႕တယ္။ ပုံလွလွေလးတစ္ပုံေလာက္ေတြ႕ရင္  ဟာ လွလုိက္တာ၊ သေဘာက်လုိက္တာေပါ႔။ အခ်ိဳးမက်တဲ႕ပုံမ်ိဳးေတြ႕ရင္လည္း ဟင္  ဘယ္လိုႀကီးလဲ၊ ဒီေလာက္ေတာ႕ ငါေတာင္ဆြဲတတ္တာေပါ႔  ေပါ႔။ ေၿပာခ်င္တာက ပန္းခ်ီနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္စိမ္းစၿပဳလာတယ္။ ပန္းခ်ိီကုိ ကြၽန္ေတာ္ေက်ာခုိင္းလာတယ္။
  
ဒီေနာက္ပုိင္းမွာ  စာဖတ္၀ါသနာပါသူေတြ ၿဖစ္ေလ႕ၿဖစ္ထရွိတဲ႕ ထုံးစံအတုိင္း ကြၽန္ေတာ္ ၀တ္ထုေရးခ်င္လာတယ္။ ၀တ္ထုတုိေလးေတြ အမ်ားႀကီးဖတ္ၿပီး ၀တ္ထု ေရးခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္။ ဒီေတာ႕ စမ္းေရးႀကည္႕တယ္။ မဂ္ဂဇင္းေတြကုိ စမ္းပို႕ႀကည္႕တယ္။ တခ်ိဳ႕တုိက္ေတြဆုိ ေရာက္မွန္းမေရာက္မွန္းမသိဘူး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ႕ ကြၽန္ေတာ္႕၀တ္ထုေလးေတြကုိ ပယ္ခဲ႕ႀကတယ္။ ပယ္မွာေပါ႔။ ဆယ္႕ႏွစ္ႏွစ္၊ ဆယ္႕သုံးႏွစ္သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြးအေခၚနဲ႕အေရးအဖြဲ႕ဟာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး မဂ္ဂဇင္းတန္းမီမွာလဲ။ ဒီေတာ႕ပယ္တာေပါ႔။ ဒီလုိပယ္ေတာ႕ အစပိုင္း ကြၽန္ေတာ္ စိတ္ဓါတ္က်မိတယ္။ ခုမွ စႀကဳံဖူးခါစဆုိေတာ႕ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္လည္း ၿဖစ္သြားခဲ႕တယ္။ ဒါေပမယ္႕  ဂန္ထ၀င္  ၀တ္ထုေရးဆရာႀကီး ဆရာ တက္ကသိုလ္ဘုန္းႏုိင္ဟာ ပထမဆုးံ ၀တ္ထုတုိ ပုံႏွိပ္ေဖာ္ၿပၿခင္းမခံရမီ ၀တ္ထုအပုဒ္ေပါင္း ႏွစ္ရာ (၂၀၀)တိတိ အပယ္ခံခဲ႕ရတယ္ဆုိတာေလးကုိ ဖတ္ခြင္႕ရလိုက္တဲ႕ေနာက္ တက္ကသုိလ္ဘုန္းႏုိင္ေတာင္ အပုဒ္ႏွစ္ရာ ပယ္ခံရတာ ငါက ဘာေကာင္မုိ႕လုိ႕ ဒီေလာက္ေလးပယ္ခံရတာနဲ႕ စိတ္ဓါတ္က်ေနရတာလဲဆုိၿပီး အားတင္းၿပီး ၀တ္ထုေတြ၊ ေဆာင္းပါးေတြ၊ စာအုပ္စာေပေတြ ဆက္ဖတ္ခဲ႕တယ္။ ဆက္ေရးခဲ႕တယ္။ ပါတာ၊ မပါတာအပထား ေရးေနၿဖစ္တယ္။ ပို႕တန္တာေလးလဲပုိ႕၊ တခ်ိဳ႕ကုိလည္း သိမ္းထား ၿပန္ဖတ္ ၿပင္ဆင္သင္႕တာေတြ ၿပင္ဆင္။
 ဒီလုိ ႀကိဳးစားရင္း ႀကိဳးစားရင္းနဲ႕ သိပ္မႀကာခင္ကာလေလးမွာ ၀တ္ထုတုိတစ္ပုဒ္စတင္ေဖာ္ၿပခံရတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္အတြက္  ဘ၀မွာ အေပ်ာ္ရႊင္ဆုံးကာလတစ္ခုအၿဖစ္ အၿဖစ္ အၿမဲအမွတ္တရၿဖစ္ေနေစခဲ႕တယ္။ ဒီေနာက္ပုိင္း ဆက္ေရးတယ္။ အားအင္ေတြ အၿပည္႕နဲ႕ေပါ႔။ ဒါေပမယ္႕ တစ္ပုဒ္စ၊ ႏွစ္ပုဒ္စေလာက္ပဲ ေဖာ္ၿပခံခဲ႕ရၿပီး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ပုံႏွိပ္စာလုုံးအၿဖစ္ကို ေရာက္ရွိမလာခဲ႕ဘူး။ ဆယ္တန္းႏွစ္ေရာက္ၿပန္ေတာ႕လည္း  တစ္ပုဒ္မွ ဆက္မေရးႏုိင္ေတာ႕ဘဲ အဆက္ေတာ္ေတာ္ၿပတ္သြားၿပီး ဆယ္တန္းေၿဖၿပီးမွ တစ္ေႀကာ႕ၿပန္ေရးၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ဆယ္တန္းႏွစ္အတြင္းမွာ ရတဲ႕အခ်ိန္အတြင္း စာဖတ္တဲ႕အေလ႕အထကို  မပ်က္ေစခဲ႕တာေႀကာင္႕ ဆယ္တန္းၿပီးၿပန္ေရးတဲ႕ ၀တ္ထုေတြက ရွစ္တန္း ၊ကုိးတန္းတုန္းက ေရးခဲ႕တဲ႕ ၀တ္ထုေတြနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ကြာလာၿပီ။ အေရးအသားပုိင္း၊ တင္ၿပပုံပုိင္းမွာေရာ ပုိေကာင္းလာၿပီ။ ဒါေပမယ္႕ မဂ္ဂဇင္းတန္းမီဖို႕၊ မမီဖုိ႕မွာေတာ႕ on the margin  လုိၿဖစ္ေနဆဲပါ။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရးၿဖစ္သလုိ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း အပယ္ခံရၿပီး အနည္းအက်ဥ္းေဖာ္ၿပခံရစၿပဳပါတယ္။ ဒီ႕ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ႕ ကိုယ္႕အေနနဲ႕လည္း စြမ္းသမွ် အားထုတ္တာေႀကာင္႕ မဂ္ဂဇင္းစာမ်က္ႏွာတခ်ိဳ႕မွာ ကြၽန္ေတာ္႕စာေလးေတြ ပုံႏွိပ္ေဖာ္ၿပခံရလာပါတယ္။
အခုဆိုရင္ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ ကိုယ္႕စာအေပၚ အၿပည္႕အ၀ယုံႀကည္စိတ္ခ်ၿပီး သေဘာတက် ႏွစ္ေထာင္းအားရၿဖစ္ရတဲ႕အၿပင္  စာေပသမားတခ်ိဳ႕ကပါ ကိုယ္႕အႏုပညာကို ထပ္တူ ေ၀မွ်ခံစားႏုိင္ၿပီး ရင္ခုန္သံခ်င္းကာရန္ညွိႏုိင္တဲ႕ စာအနည္းငယ္ကိုလည္း ဖန္တီးႏုိင္စၿပဳလာပါၿပီ ဒီလုိပဲ ပ်င္းရိလုိ႕ၿဖစ္ေစ၊ ေရသာခို္လိုက္လုိ႕ၿဖစ္ေစ၊ အႏုပညာအေပၚမရိုးမသားစိတ္ထားမိလုိ႕ၿဖစ္ေစ  အႏုပညာမေၿမာက္တဲ႕ ကုိယ္ကိုယ္တုိင္ ကုိယ္႕ဖန္တီးမႈကို အလုံးစုံ ေက်နပ္အားရၿခငး္မရွိတဲ႕ စာတခ်ိဳ႕ကိုလည္း ဖန္တီးမိေနဆဲၿဖစ္ေနပါေသးတယ္။ ဒါေတြဟာလည္း တစ္ခ်ိန္မွာ ေလ်ာ႕နည္းေပ်ာက္ကြယ္သြားမယ္လို႕ ယုံႀကည္မိပါတယ္။ လက္ရွိအေၿခအေနမွာေတာ႕ စာေပေလာကထဲ ေၿခတစ္ေခ်ာင္းခ်လို႕ရသြားၿပီလို႕ေတာ႕ သတ္မွတ္ႏုိင္လာၿပီလို႕ထင္ပါတယ္။
အဲဒီေတာ႕ ကြၽန္ေတာ္ ပုိ႕စ္ေလးကုိ နိဂုံးခ်ဳပ္ပါေတာ႕မယ္။ ကြၽန္ေတာ္ဘာေႀကာင္႕ ပန္းခ်ီဘက္မွာ မထူးခြၽန္ခဲ႕တာလဲ။ မထြန္းေပါက္ခဲ႕တာလဲ။ ရွင္းပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္႕မွာ ဒီပန္းခ်ီပညာနဲ႕ပတ္သတ္ၿပီး ရူးရူးမူးမူးတတ္ေၿမာက္ခ်င္တဲ႕စိတ္၊ သည္းႀကီးမဲႀကီး သင္ယူလုိတဲ႕စိတ္ မရွိလုိ႕ပါ။ တခဏတာ အာရုံ၀င္စားမႈေလးတင္ပါ။ ဒီေတာ႕ ပညာရပ္နဲ႕ပတ္သတ္ၿပီးေတာ႕လညး္ စနစ္တက် သင္ယူတာ၊ ေလ႕လာတာ ေလ႕က်င္႕ အားထုတ္တာမ်ိဳးလည္း မလုပ္ခ်င္ခဲ႕တာပါ။ စာေရးတဲ႕ကိစ္စမွာက်ေတာ႕ ကြၽန္ေတာ္႕အစစ္အမွန္၀ါသနာၿဖစ္တဲ႕အတြက္ေႀကာင္႕ ေလ႕လာသင္ယူမႈကိုလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္ၿဖစ္သလို၊ အားထုတ္ဖန္တီးမႈမွာလည္း စိတ္လိုလက္ရ ႀကိဳးပမ္းၿဖစ္ပါတယ္။ တတ္အားသေရြ႕ စာေတြဖတ္တယ္။ ၀တ္ထုတိုေရးနည္းေတြေလ႕လာတယ္၊ သူမ်ားေရးတာေတြဖတ္ၿပီး ဂရုတစုိက္ေလ႕လာသုံးသပ္ပါတယ္။ ၿပီးမွ ေသခ်ာေရးပါတယ္။ ဒါေတာင္ လိုအပ္ခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီးရွိေနတုန္းပါ။ ဒါေပမယ္႕ အမွားေတြ၊ အားနည္းခ်က္ေတြ၊ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေတြ၊ လစ္ဟာမႈေတြကုိ နည္းပါးသထက္ နည္းပါးေအာင္ တၿဖည္းၿဖည္း တစ္စတစ္စ ေလ႕လာသင္ယူ အားထုတ္ႀကိဳးပမ္းဖန္တီးမႈေတြနဲ႕ လုပ္ယူသြားဦးမွာပါ။ ဘာေႀကာင္႕လဲဆုိေတာ႕ ကြၽန္ေတာ္က စာေရးၿခင္းကုိ ရူးရူးမူးမူးႏွစ္သက္သူတစ္ေယာက္မုိ႕လုိ႕ပါ။ ဒါေလးနဲ႕ဆက္စပ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္႕ဆရာတစ္ဦးေၿပာခဲ႕ဖူးတဲ႕ စကားတစ္ခြန္းကုိ မွ်ေ၀ေပးခ်င္ပါတယ္။ ဘာလဲဆုိေတာ႕  
 ** မင္းတို႕ အလုပ္တစ္ခု လုပ္မယ္ဆုိရင္ အဲဒီအလုပ္ကို ကုိယ္က ရူးရူးမူးမူးၿဖစ္ေအာင္ ဦးဆုံးလုပ္။ ဒီလုိ ကုိယ္က ကိုယ္လုပ္ရမယ္႕အလုပ္နဲ႕ပတ္သတ္ၿပီး ရူးသြပ္ေနၿပီဆုိရင္ ဒီအလုပ္အေပၚမွာ စိတ္ပ်က္ညည္းညဴတာမ်ိဳးေတြ၊  အားေလ်ာ႕ေနာက္ဆုတ္ခ်င္တာမ်ိဳးေတြ၊ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕တာမ်ိဳးေတြ ၿဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘဲနဲ႕ ထူးခြၽန္သထက္ ထူးခြၽန္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿဖစ္ႀကလိမ္႕မယ္**  
 လို႕ဆုိပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ႕ ဆရာ႕စကားကုိ  ေထာက္ခံမိပါတယ္။ ကုိယ္ေတြ႕မဟုတ္ပါလား။ ဒါ႕အၿပင္ ကြၽန္ေတာ္႕အၿမင္ကုိလည္း ထပ္ေလာင္း ေၿပာဆုိခ်င္မိပါတယ္။
ဘာလဲဆုိေတာ႕ အလုပ္တစ္ခုကုိ ရူးသြပ္ေအာင္ မလုပ္မီ ကိုယ္႕ကုိယ္ကိုယ္ ပထမဆုံးဆန္းစစ္ရပါလိမ္႕မယ္။ ငါ ၀ါသနာပါတာ ဘယ္အလုပ္လဲ။ ငါက ဘာလုပ္ရတာ ႏွစ္ၿခိဳက္တာလဲ။ ကုိယ္႕၀ါသနာကုိ သိေအာင္ဦးဆုံးလုပ္ရပါလိမ္႕မယ္။ ဒီေနာက္မွာေတာ႕ ဒီ၀ါသနာကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႕ ၿဖစ္ႏုိင္၊ မၿဖစ္ႏုိင္ စဥ္းစားရပါမယ္။ ဒီအလုပ္ဟာ လုပ္သင္႕သလား၊ မလုပ္သင္႕ဘဲ ငါ႔ဘာသာ စိတ္ဆန္ဒေတြ ၿပင္းၿပေနတာလား သုံးသပ္ရပါလိမ္႕မယ္။ ကုိယ္ၿဖစ္ခ်င္တာကို၊ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ ကုိယ္လုပ္သင္႕တာကိုအမွန္တကယ္ သိၿပီး လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္လာၿပီဆုိတဲ႕အခါမွာေတာ႕ အလုပ္အေပၚမွာ ရူးရူးမူးမူးစိတ္ထားရပါမယ္။ ဒီလုိထားလုိက္တဲ႕အခါမွာ ဆရာေၿပာသလုိ ဒီအလုပ္အေပၚ ၿငီးေငြ႕တာ၊ စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ႕တာမ်ိဳးေတြ ၿဖစ္လာေတာ႕မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
  
ဒီေနရာမွာ ေနာက္တစ္ခ်က္ရိွေသးတာက ဆန္ဒရဲ႕ေနာက္မွာ ထပ္ႀကပ္မကြာ ကပ္ပါရမွာက ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈပါ။ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈမပါဘဲ ဆန္ဒတစ္ခုထဲနဲ႕တင္ ကုိယ္႕အိပ္မက္ေတြၿပည္႕၀မလာႏုိင္တာကုိေတာ႕ သတိခ်ပ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဆန္ဒါဓိပတိဆုိတဲ႕ ဆန္ဒသာလွ်င္ အႀကီးအမွဴးၿဖစ္သည္ဆုိတဲ႕စကားထဲက ဆန္ဒဆုိတဲ႕ စကားလုံးအႏွစ္သာရထဲမွာ ႀကိဳးကုတ္အားထုတ္မႈပါ တစ္ေပါင္းတညး္ပါ၀င္ၿပီးသားဆုိတာကုိပါ နားလည္ထားေစခ်င္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႕ေတြကတစ္ခါတစ္ရံမွာ ၿဖစ္ခ်င္တာပဲသိၿပီး ကိုယ္႕ဘက္က ေပးဆပ္မႈၿပဳရမွာကုိေတာ႕ တြန္႕ဆုတ္၊ေတြေ၀၊ ႏွေမ်ာ၊ ေမ႕ေလ်ာ႕ ေနတတ္ႀကပါတယ္။
အားလုံးသိႀကတဲ႕အတိုင္းပါပဲ။ ဘယ္အရာမွ အလကားမရပါဘူး ကိုယ္႕ဆန္ဒတစ္ခုၿပည္႕၀ဖုိ႕၊ ကိုယ္႕စိတ္ကူးတစ္ခု အေကာင္အထည္ေပၚလာဖုိ႕၊ ကုိယ္ၿဖစ္ခ်င္တာၿဖစ္ခြင္႕ရဖုိ႕၊ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ခြင္႕ရဖို႕ ကုိယ္႕ဖက္က ထုိက္တန္တဲ႕ တစ္စုံတစ္ရာကိုေတာ႕ ေပးဆပ္ရစၿမဲပါ ေပးဆပ္မႈတစ္စုံတစ္ရာမရွိဘဲ စုိင္ေကာ္လို႕ ၿခဳံေပၚေရာက္တာမ်ိဳးေတြ၊ ႀကက္ကန္း ဆန္အုိးတုိးတာမ်ိဳးေတြ၊ ေရသာခိုအေခ်ာင္ခုိၿပီး ၿဖတ္လမ္းကလိုက္္တာမ်ိဳး၊ မသန္႕ရွင္းတဲ႕၊ တရားမမွ်တတဲ႕နည္းလမ္းနဲ႕ ကုိယ္ၿဖစ္ခ်င္တာၿဖစ္ေအာင္လုပ္သြားတာမ်ိဳးေတြကုိ အားက်စိတ္ မ၀င္ေစခ်င္ပါ။ ကိုယ္႕အရည္အခ်င္းေႀကာင္႕ ထုိက္ထုိက္တန္တန္ရလာတဲ႕ ေနရာေလးတစ္ခုကိုပဲ ၿမတ္ႏုိးစုံမက္တတ္ၿပီး ရိုးသားစြာတက္လမ္းရွာသင္႔ပါတယ္။
 
ကုိယ္ကသာ အမွန္တကယ္ရူးသြပ္တယ္ဆုိရင္ အမွန္တကယ္ ႀကိဳးစားအားထုတ္တယ္ဆုိရင္ ဘယ္အရာကိစ္စမ်ိဳးမဆုိ ဘယ္အလုပ္မ်ိဳး မဆုိ၊  ၿဖစ္မလာစရာ၊ မေအာင္ၿမင္စရာ၊ အေႀကာင္းမရွိဘူးလို႕ပဲ ကြၽန္ေတာ္႕တစ္ဦးတည္းအၿမင္နဲ႕ ဆုိလုိက္ခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။                 
ေ၀မိုးႏုိင္(မုံရြာ)
ဒီအေႀကာင္းအရာေလးကုိ ကြၽန္ေတာ္ တဂ္ပုိ႕စ္လုပ္လုိက္ပါတယ္။ ဒါေႀကာင္႕  ရူးသြပ္ရင္ၿဖစ္မယ္
ဆုိတဲ႕အေပၚ ဘေလာ႕ဂ္ဂါ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ အၿမင္ေတြကုိ ကြၽန္ေတာ္ နဲ႕တကြ စာဖတ္သူမ်ား ဖတ္ရႈႏုိင္ေအာင္  ေရးသားဖို႕ အေၿခအေနေပးႏုိင္မယ္ထင္တဲ႕ ေအာက္ေဖာ္ၿပပါဘေလာ႕ဂ္ဂါမ်ားကို တဂ္လုိက္ပါတယ္။  ေရးသားေပးႀကလိမ္႕မယ္လုိ႕ ေမွ်ာ္လင္႕ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ 
၁။ အန္တီတင္႕
၂။ လြင္ၿပင္လႈိင္းငယ္
၃။ ေထာ္ဦး(ဘားအံကြန္ပ်ဴတာ)
၄။ ေႏြလ
၅။ ပ်ိဳးယု၀သုန္
၆။ သဒ္ဒါလႈိင္း
၇။ ၿမတ္ပန္းႏြယ္
၈။ စန္းထြန္း
၉။ ဂြၽန္မုိး
၁၀။ လရိပ္အိမ္
၁၁။ မိုးနတ္ႀကယ္စင္
၁၂။ မုိးညခ်မ္း


ေတာင္းပန္လႊာ
စာေမးပြဲကိစ္စရယ္၊ သတင္းလုိက္ေနရတာေတြရယ္ေႀကာင္႕ ကြၽန္ေတာ္႕ဘေလာ႕ဂ္ေလးမွာ တစ္လလုံးလုံး
ပုိ႕စ္အသစ္ရယ္လို႕ မတင္ႏုိင္ခဲ႕တဲ႕အတြက္ စာဖတ္သူမ်ားကို အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။  

ေရွ႕ေလွ်ာက္ ပို႕စ္အသစ္ေလးေတြ အလ်ဥ္မၿပတ္ တင္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသြားပါ႔မယ္ခင္ဗ်ား။

3 comments:

  1. ေမာင္ေဝမိုးႏိုင္ရဲ႕ ပို႔စ္ေတြမတက္မတက္နဲ႔ ထင္ေနတာ လက္စသပ္ေတာ့ တီတင့္ဆီမွာ up date မျဖစ္တာကိုး။
    စာေႂကြးေတြ ရသေလာက္ဖတ္သြားတယ္။ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ကေန ပန္းခ်ီဆရာ ၿပီးေတာ့ စာေရးဆရာအျဖစ္ ဝါသနာေလးေတြ တစ္ခုခ်င္းေျပာင္းလဲလာတယ္ဆိုတာ အခ်ိန္ကာလေပၚမူတည္ၿပီး ရင့္က်က္လာတဲ့ အသက္အရြယ္၊ ပတ္ဝန္းက်င္ အေနအထားတို႔နဲ႔ သက္ဆိုင္မယ္လို႔ ထင္မိတယ္။
    အဆင္ေျပတာနဲ႔ တဂ္ပို႔စ္ေလး တီတင့္ ေရးေပးပါ့မယ္ေနာ္ း)
    စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

    ေမတၱာျဖင့္
    အန္တီတင့္
    ReplyDelete
  2. တီေလးေျပာသလိုပါပဲ ပို႔စ္ေတြကမတက္လာဘူး။up date မျဖစ္လို႔ေနလိမ့္မယ္။
    သတိတရ တဂ္လို႔ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။အခ်ိန္ရတာနဲ႔ေရးေပးပါ့မယ္
    ReplyDelete
  3. ရူးသြပ္ရင္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ေသခ်ာတာေပါ႔
    ကၽြန္ေတာ္ဆို အမ်ားၾကီး ရူးသြပ္တယ္
    ဒါေပမယ္႔ တစ္ခုတည္း ၾကိဳးကုတ္အားထုတ္မႈ ျပဳရေသးတယ္
    က်န္တာေတြကို တစ္ခုတည္းျပီးမွ တစ္ခုျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္
    ကၽြန္ေတာ္ ရြတ္ရြတ္ေနတဲ႔ စာသားတစ္ေၾကားရွိတယ္ ကိုေဝမိုးႏိုင္
    I wanna be a person with many lives !
    ျဖစ္ႏိုင္မယ္လို႔လည္း ယံုၾကည္တယ္
    အစ္ကိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အကုန္လံုးတူတယ္ဗ်
    ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို ေျပာပါတယ္
    ေရးရင္လည္း ဒါေတြ ျပန္ပါမယ္နဲ႔ တူတယ္
    စာေရးအမ်ားၾကီး ေရးႏိုင္ပါေစ
    ReplyDelete

3 comments:

  1. ရူးသြပ္ရင္ ျဖစ္မယ္ တဲ႔။ :)

    ေသခ်ာေလး ဖတ္သြားပါတယ္။ မျမတ္လည္း ပန္းခ်ီဝါသနာပါ ဖူးတယ္။ အခုုထိလည္း ဟိုုျခစ္ဒီျခစ္ေတာ႔ ဆြဲျဖစ္ေပမယ္႔ ေသေသခ်ာခ်ာ အခ်ိန္ေပးၿပီး မလုုပ္ျဖစ္ပါဘူး။ စိတ္လိုုလက္ရ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ သေဘာေလာက္နဲ႔ပဲ ဆြဲျဖစ္တယ္။ သရုုပ္ေဆာင္ လုုပ္တာေတာ႔ ဝါသနာ မပါဘူးရယ္။ မွန္ေရွ႕မွာ ရပ္ႀကည္႕ ၊ ငုိမလုိ ရယ္မလို ေယာင္ကာမဲ႕လိုက္၊ ခ်ိဳပလီ ခ်ိဳပလီ မူမူႏြဲ႕လုိက္နဲ႕ အုိက္တင္က်င္႕ခဲ႕ဖူးတယ္ ဆိုုလိုု႔ ဘယ္လိုုေတြမ်ားလုုပ္ေနမွာပါလိမ္႔လိုု႔ ျမင္ေယာင္ၾကည္႔သြားတယ္ေနာ္။

    ၿပီးေတာ႔ သတိတရ တဂ္ေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မျမတ္ ႀကိဳးစားၿပီး ေရးၾကည္႔ၿပီးရင္ လာေျပာမယ္ေနာ္။

    ခင္မင္ေလးစားလ်က္
    ျမတ္ပန္းႏြယ္

    ReplyDelete

  2. အႏုပညာဗီဇဆိုတာ ဒါမ်ိဳးျဖစ္မယ္ ဆရာေဝမိုးႏိုင္။

    post ေတြက အတ္ဒိတ္မျဖစ္လို႕မေရာက္လာမိဘူး။
    ေနေကာင္းတဲ့အခ်ိန္ ေရးေပးမယ္ေနာ္။

    ReplyDelete
  3. ဆရာေရ..တဂ္ပုိ႔စ္ေလးကိုအားတာနဲ႔ေရးေပးမယ္ေနာ္...ဟုတ္တယ္ ဆရာ႔ဆုိက္မွာကြန္မန္႔ေပးလို႔
    မရတာေတာ႔ အမွန္ပဲ....:(
    ခင္မင္ေနတဲ႔...မိုးနတ္

    ReplyDelete