Monday, August 27, 2012

ကုိေအာင္ၿမင္႕ကုိ ၿပန္ေခၚေပးႀကပါ




တုိေတာင္း ၿပတ္သားလွစြာေသာ စကားတစ္စုသည္ ကၽြန္မႏွလုံးသားကုိ ႀကမ္းတမ္းစြာ ထိခတ္လာသည္။

သမီးလတ္ထံမွ စကားတစ္ခြန္း။

“ ေၿပာထြက္ရက္လုိက္တာ”ဟု စိတ္ႏွလုံးမွ ေရရြတ္ရင္း မခံခ်င္စိတ္သည္ အုံဖြဲ႕တည္ရွိရာေနရာ မသိရဘဲ ေပါက္ကြဲ အန္ထြက္လာသည္။

“ ဘာအတြက္ မေပးရမွာလဲေအ႕။  သူတို႕လဲ ငါ႕သားနဲ႕သမီးပဲ”

 အတန္ငယ္ၿပတ္သားတင္းမာေနသည္႕ ကၽြန္မစကားသံကို ႀကားရေသာအခါ  သမီးလတ္မ်က္ႏွာဖြဲ႕စည္းမႈအေနအထားလႈပ္ရွား ေၿပာင္းလဲသြားသည္။ သုိ႕ေသာ္လည္း ဟန္ႀကီးေသာသမီးလတ္သည္ ခ်က္ခ်င္းပင္ အမူအရာၿပန္ၿပင္လုိက္ၿပီး

“ ကၽြန္မ ေၿပာၿပီးၿပီအေမ၊  သူတို႕ကုိ အေမြမေပးႏုိင္ဘူး”

“ ဘာၿဖစ္လုိ႕လဲ”



“ ဟာ ...အေမ ၊ သူတုိ႕က ေမြးစားသားသမီး ေလ...။ အေဖတို႕အေမတို႕က သူတုိ႕ကို လူတစ္လုံး၊ သူတစ္လုံး ၿ ဖစ္ေအာင ္ေကၽြးေမြးၿပဳစုခဲ႕ၿပီးၿပီ၊ ပညာသင္ေပးခဲ႕ၿပီးၿပီ။ သူတို႕လည္း အခု သူတုိ႕ေၿခ ေထာက္ေပၚသူတို႕ ရပ္ေနႏိုိင္ေနၿပီ။ အေမြကေတာ႕ ခဲြမေပးႏုိင္ဘူး။ ဒါပဲ။ ဒီအိမ္ေရာင္းၿပီး  ကၽြန္မတို႕ ေမာင္ႏွမသုံးေယာက္ခြဲယူမယ္။ အေမ႕အတြင္း ပစၥည္းေတြေတာ႕ ကုိ္ယ္႕ဖာသာ အုိစာနာစာအၿဖစ္သိမ္းထားေပါ႔။ ကၽြန္မတို႕က ကုိယ္႕ေ၀စုကုိယ္ယူ၊ အေမက ကၽြန္မတို႕ေတြဆီ တစ္လွည္႕စီလုိက္ေနေပါ႔”

ဆက္တီခုံေပၚ ဒူးေထာင္ထုိင္ရင္း  အသံအာက်ယ္အာက်ယ္ႏွင္႕ ေၿပာဆုိေနေသာ သမီးလတ္၏ မ်က္ႏွာကုိႀကည္႕ရသည္မွာ ပူေလာင္လွသည္။  ခက္ထန္ေနေသာ မ်က္ႏွာၿပင္၌ မ်က္လုံးအစုံသည္  စူးစူးရွရွ ေတာက္ပ ၀င္းလက္ေနသည္။

“အိမ္ကိုေရာင္းေတာ႕ သမီးႀကီးက ဘယ္သြားေနမွာလဲ”

ဧည္႕ခန္းေထာင္႕ႀကမ္းၿပင္မွာထုိင္ေနေသာ သမီးႀကီးကုိ လွမ္းႀကည္႕ၿပီး ကၽြန္မေမးမိသည္။  သမီးႀကီးက သူ႕ကုိ ေက်ာေပးထုိင္ေနသည္႕ သမီးလတ္ေနာက္ေက်ာကို ေငးရီရီႀကည္႕ေနသည္။ သမီးႀကီးေရွ႕မွ ေခါက္လက္စ အ၀တ္ပုံႏွစ္ပုံသည္ အေနအထားေၿပာင္းလဲမႈမရွိေတာ႕သည္မွာ ေတာ္ေတာ္ႀကာသြားခဲ႕ၿပီၿဖစ္၏။

သမီးလတ္က ကၽြန္မကုိ ေစြေစာင္းေစာင္းႀကည္႕ၿပီး

“ ဟာဗ်ာ...အေမ။  သူ႕မွာအလုပ္ရွိတယ္ေလ။  ကုိယ္ပိုင္၀င္ေငြရွိတယ္။  သူ႕ဖာသာ ရွာႀကံေနလိမ္႕မေပါ႔။ အရွင္းေလးရယ္။ သမီးအိမ္ကုိ ပြဲစားနဲ႕အပ္ထားၿပီးၿပီ။  တစ္ရာ႕သုံးဆယ္၊ တစ္ရာ႕ေလးဆယ္ ၀န္းက်င္ေလာက္ရမယ္ေၿပာတာပဲ”

သမီးလတ္က ဘယ္သူ႕ကိုမွ တည္႕တည္႕မႀကည္႕။ သူေၿပာခ်င္သည္ကိုသာ ရေအာင္ေၿပာေနသည္။ ေၿပာၿပီးေတာ႕လည္း ကၽြန္မေခါင္းကို ေက်ာ္ၿပီး  ၿပတင္းေပါက္မွ တစ္ဆင္႕ ၿခံအၿပင္ဘက္သုိ႕  ရွဴတည္တည္ႀကည္႕ေနသည္။

သားလတ္က သမီးလတ္ကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ဟန္ႏွင္႕တစ္ခ်က္ႀကည္႕ရင္း သက္ၿပင္းခ်သည္။  ၿပီး ခႏၶာကိုယ္ကုိ ကၽြန္မဘက္သုိ႕လွည္႕ထိုင္ရင္း ကၽြန္မလက္ကုိ လာကုိင္သည္။

“ အေမ..... ကၽြန္ေတာ္႕အေၿခအေနကေတာ႕ အေမသိတဲ႕အတိုင္းပဲ။  မိန္းမကလဲ  ေနာက္ကိုယ္၀န္ႀကီးနဲ႕။ ကၽြန္ေတာ္ က်ိန္ေၿပာရဲတယ္အေမ။ ကၽြန္ေတာ္ အေမြမက္လုိ႕မဟုတ္ဘူးအေမ။ ကၽြန္ေတာ္အတန္အသင္႕အဆင္ေၿပတယ္ဆုိရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ သိကၡာအက်ခံၿပီး  မေတာင္းဘူး။  အခု ကၽြန္ေတာ္႕အေနအထားကလည္း ဘယ္လုိမွ မလႈပ္သာဘူး။  ၿဖဴ႕မိဘေတြကလည္း သိတဲ႕အတုိ္င္းပဲ။  ကၽြန္ေတာ္ရခ်င္တာ အမ်ားႀကီးမဟုတ္ဘူးအေမ။ေလးငါးသိန္းပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ပါ။  ဒါေပမယ္႕အေမ။ ကၽြန္ေတာ္ အေမခြဲေပးတဲ႕အေမြကုိပဲလုိခ်င္တယ္အေမ”

၀ဲတက္လာတဲ႕မ်က္ရည္ေတြကုိ ခ်ဳပ္ထိန္းရင္း ႀကိဳးစားေၿပာလာရွာတဲ႕ သားလတ္ကုိႀကည္႕ၿပီး ကၽြန္မ လည္ေခ်ာင္းေတြ ပူလာသည္။ ကၽြန္မ၏ ညာဘက္လက္ကို ဆုပ္ကုိင္လာေသာ သားလတ္၏လက္မ်ားကုိ ဘယ္လက္ၿဖင္႕ အုပ္ကိုင္ၿပီး

“ သား...ဘာမွ မပူနဲ႕။ တရားမွ်မွ်တတၿဖစ္ေစရပါ႔မယ္”

ဟု တုိးတုိးဖြဖြ ေၿပာမိသည္။ သမီးလတ္ႏွင္႕ သမီးငယ္က ကၽြန္မတုိ႕သားအမိကို မ်က္ေစာင္းထုိးသူကထုိး၊ ႏွာေခါင္းရႈံ႕သူကရႈံ႕လုပ္ေနသည္။  သားလတ္၏ ဇနီးကေတာ႕  ေဘးနားမွာ က်ဳံ႕က်ဳံ႕ေလးထုိင္ၿပီး မ်က္လႊာခ်ထားသည္။  ညွိဳးေရာ္ေနသည္႕ မ်က္ႏွာထားထက္မွာပင္ အံႀကိတ္ထားသၿဖင္႕  ေမးရုိးမ်ား တငး္ကားေနသည္ကုိ ၿမင္ရ၏။

သမီးႀကီးက သမီးလတ္ေက်ာၿပင္ကုိ လွမ္းႀကည္႕ရင္း တစ္စုံတစ္ခုေၿပာဖုိ႕ အားယူေနသည္။  ကၽြန္မက သမီးႀကီးကုိႀကည္႕ေနသည္ကို သမီးလတ္ၿမင္ေတာ႕ သူ႕မ်က္ႏွာကုိ တစ္ၿခမ္းေစာင္းလုိက္သည္။  မ်က္လုံးအႀကည္႕ကို သူႏွင္႕တစ္ခုံေက်ာ္၌ ေတြေတြေငးေငးထုိင္ေနသည္႕ သားငယ္ထံပုိ႔ထားၿပီး မ်က္ႏွာမွာ မာထန္လ်က္ရွိသည္။

“ ေအး.... မမေၿပာမယ္.... မမဘာအေမြမွ မလိုခ်င္ဘူး...ေအး။ မမၿဖစ္ခ်င္တာ တစ္ခုပဲရွိတယ္”

သမီးလတ္က မ်က္လုံးေထာင္႕စြန္းမွတစ္ဆင္႕ သမီးႀကီးကုိလွမ္းႀကည္႕ရင္း “ ေၿပာ” ဟု အသံထြက္လာသည္။

“ မမ  အေမ႕နားမွာ တစ္သက္လုံး ၿပဳစုသြားခ်င္တာပဲ”

သမီးႀကီးစကားဆုံးေတာ႕ သမီးငယ္က ဟက္ခနဲတစ္ခ်က္ရယ္သည္။

“ကၽြန္မတုိ႕အိမ္ကေတာ႕ က်ဥး္တယ္။ အေမလိုက္ေနေတာ႕မယ္ဆုိ  အေမတစ္ေယာက္ေလာက္ပဲ   ေနလို႕ၿဖစ္မွာ”

ကၽြန္မေဒါသက ေထာင္းခနဲ ထြက္သြားသည္။  တကယ္ေတာ႕ မိခုိင္အိမ္က ဆုိသေလာက္ မက်ဥး္လွပါ။  သူတုိ႕မိသားစုေလးေယာက္အၿပင္ ေနာက္ထပ္ လူသုံးဦးခန္႕ေအးေအးေဆးေဆး ေနႏုိင္ပါသည္။

“ ေနာက္လဆုိ အိမ္ေဖာ္လည္းေခၚရေတာ႕မွာ။ သူ႕ကုိ ေအာက္ထပ္တစ္ခန္းေပးရမွာနဲ႕ဆို  လူပုိတင္ႏုိင္ေတာ႕မွာမဟုတ္ဘူး ။ ၿပီးေတာ႕ ကုိေဇာ္က  ရႈပ္ယွက္ခတ္ေနရင္ မႀကိဳက္ဘူး အေမရဲ႕”

 “သမီးႀကီးတစ္ေယာက္ထဲပဲ ေအ။ ဘယ္ေလာက္မ်ား က်ဥ္းက်ပ္သြားမွာမုိ႕လုိ႕လဲ”

သမီးငယ္က စုပ္သပ္ၿပီး  တစ္ဖက္လွည္႕သြားသည္။ သားငယ္က သက္ၿပင္းတစ္ခ်က္ခ်ၿပီး  ကုိယ္ကုိ မတ္မတ္ၿပင္ထုိင္သည္။ သားငယ္ ဘာေၿပာဦးမလဲ။ ခုခ်ိန္ထိ သူ႕သေဘာဆႏၵကုိ မဖြင္႕ဟေသး။  အေခ်အတင္ေၿပာဆုိေနႀကသည္႕အထဲ  ၀င္မစြက္ေသး။ သားငယ္ကေတာ႕ သမီးႀကီးနဲ႕ သားလတ္တုိ႕ကုိ အေမြခြဲေပးဖုိ႕ ကန္႕ကြက္မည္မထင္ပါ။  ကၽြန္မက သားငယ္ကုိ ေမြးၿပီးစကတညး္က က်န္းမာေရးခ်ိဳ႕ယြင္းလာသည္ၿဖစ္ရာ သမီးႀကီးသည္ သားငယ္အတြက္ ဒုတိယမိခင္သဖြယ္ၿဖစ္ခဲသည္။  အသက္အားၿဖင္႕လညး္ ဆယ္႕ရွစ္ႏွစ္နီးနီး ကြာၿခားသည္ၿဖစ္သၿဖင္႕ သားငယ္သည္ သမီးႀကီးကို မိခင္ရင္းသဖြယ္ မွတ္မွားတြယ္တာခဲ႕ဖူးသည္။

ကုိေအာင္ၿမင္႕က သူ႕သားငယ္ကုိ အေမွ်ာ္လင္႕ႀကီး ေမွ်ာ္လင္႕ခဲ႕ရွာသည္။  သုိ႕ေပမဲ႕ သားငယ္က ပညာေရးကုိ အာရုံမ၀င္စားလွ။ ေတာ္သင္႕ရုံသာႀကိဳးစားသည္။ သုိ႕တေစ အရာရာကုိ ဆင္ၿခင္သုံးသပ္ႏုိင္သည္႕အသိဥာဏ္မ်ိဳးကေတာ႕ သားငယ္ထံတြင္ ရင္႕သန္ဖြံ႔ထြားလွသည္။ ခုလည္း တစ္ကုိယ္ေရ တစ္ကာယသမား သမီးႀကီးႏွင္႕ သားေကၽြးမႈ၊ မယားေကၽြးမႈတုိ႕ၿဖင္႕ လုံးခ်ာလည္လုိက္ေနေသာ သားလတ္တုိ႕အတြက္  သားငယ္  ၿဖည္႕စြက ္ေတြးေတာေပးႏုိင္ေကာင္းပါသည္။

“ ကၽြန္ေတာ္႕သေဘာကေတာ႕ .....”

ကၽြန္မက စိတ္၀င္တစားနားေထာင္ေနမိေပမဲ႕  သမီးလတ္ႏွင္႕ သမီးငယ္ကေတာ႕  သားငယ္ကုိ စူးစူးရဲရဲ မ်က္၀န္းမ်ားႏွင္႕ေစြေစာင္းေစာင္း ႀကည္႕ေနႀကသည္။  သားငယ္က အားလုံးကုိ  တစ္ခ်က္ေ၀႕ႀကည္႕ၿပီး ....

“ ေမာင္ႏွမ ငါးေယာက္စလုံး  အညီအမွ်ရသင္႕တယ္လုိ႕ထင္တယ္”

“ ဘာအတြက္နဲ႕လဲ”

သမီးလတ္က သားငယ္ကုိ မ်က္ႏွာထားမာမာႏွင္႕ ႀကည္႕ရင္းေမးလုိက္သည္။

“ ကုိႀကီး နဲ႕ မမကုိလည္း အေဖတုိ႕က သားသမီးအရင္းေတြလုိပဲ ေမြးစားခဲ႕တာမဟုတ္လား။  အေမြလဲရသင္႕တာေပါ႕မလတ္ရ။ ၿပီးေတာ႕ အေဖကလဲ  ဒီလုိ ဆႏၵရွိခဲ႕တာပဲေလ။  ဟုတ္တယ္မလား။  ကဲ.... ကုိယ္႕စိတ္ရင္းက မေပးခ်င္ဘူးပဲထားဦး။  အေဖ႕စကားကုိေတာ႕  ဂရုစိုက္ရမယ္ေလ...”

“ အေဖကေသသြားၿပီပဲ”

ကၽြန္မေခါင္းထဲ မိုက္ခနဲၿဖစ္သြားသေယာင္ခံစားရ၏။

“ မိခုိင္....ညည္းဘာစကား ေၿပာတာလဲ ။ လူလုိ သိတတ္ပါေအ။  ဘာ အေဖက ေသသြားၿပီပဲလဲ။ ေသသြားေတာ႕  ညည္းအေဖမဟုတ္ေတာ႕လို႕လား။  ဟမ္...... မေသခင္  ညည္းတုိ႕ကုိ  ဘယ္လုိ ရွာေကၽြးခဲ႕လဲ။ ညည္းဘယ္လို လူေရာင္ေၿပာင္လာလဲ။  ၿပန္လဲ ေတြးႀကည္႕ပါဦးေအ။ ဘာလဲ.... ဖေအ ေသၿပီဆုိၿပီး  ဖေအစကား ဂရုစိုက္စရာမလုိဘူးဆုိတဲ႕သေဘာလား ”

ေၿပာရင္း ကၽြန္မ ရင္ထဲ လႈိက္တက္လာသည္။  အသက္ကုိလည္း ခပ္ၿပင္းၿပင္း ရွဴရႈိက္ေနရသည္။  ရိပ္မိသည္႕ သားလတ္က ကၽြန္မလက္ကုိ  လာဆုပ္ကုိင္သည္။ ကၽြန္မကလည္း ေဒါႏွင္႕မာန္ႏွင္႕ႀကိမ္းေမာင္း၊ အားလုံးကလညး္  အထူးအဆန္းသဖြယ္ လွမး္ႀကည္႕ေနႀကေသာအခါ  သမီးငယ္လညး္ သူ႕အမွားကုိသူ  ရိပ္မိသြားဟန္တူသည္။  မ်က္ႏွာ အမူအရာ ပ်က္ယြင္းသြားၿပီး  ေခါင္းကုိကုတ္ရင္း......

“ အဲဒီသေဘာကုိေၿပာခ်င္တာမဟုတ္ဘူးအေမရ။  ကၽြတ္...... အေမကလည္းေနာ္”

“ ေတာ္..... မေၿပာနဲ႕ေတာ႕။  ဒီကိစၥနဲ႕ပတ္သတ္ၿပီး  ဘာစကားသံမွ မႀကားခ်င္ဘူး။ လုံး၀ထပ္မေၿပာနဲ႕ေတာ႕။  ၿပန္ႀကေတာ႕။  သမီးႀကီး  အေမ႕ကုိ အခန္းထဲ လုိက္ပုိ႔ေပး”

သမီးႀကီးက ကၽြန္မကုိ အခန္းထဲ ေဖးကူတြဲပုိ႕ေပးသည္။  ကုတင္ေပၚမွာ ထုိင္ရင္း  ေဘးၿပတင္းေပါက္ကေန ၿခံအၿပင္ဘက္ကုိ ေငးေနမိသည္။  သမီးႀကီးကုိ လက္ၿပၿပီး သြားခုိင္းလုိက္သည္။  ဧည္႕ခန္းဘက္မွ က်ိတ္က်ိတ္၊ က်ိတ္က်ိတ္ အသမ်ား  ႀကားရသည္။  ၿပီး   အသီးသီး အသက ကုိယ္႕အိမ္ကုိယ္႕ယာၿပန္သြားႀကသံ ႀကားရသည္။  စက္ဘီးကုိ  ေဂ်ာင္းကေလာင္းၿမည္ေအာင္ နင္းသြားသံ၊  ဆုိင္ကယ္ကုိ ၀ေရာခနဲ ေမာင္းထြက္သြားသံေတြက  နားထဲသုိ႕  ဆုိးရြားစြာ ခ်ဥ္းနင္း ၀င္ေရာက္လာႀကသည္။

တစ္ခ်ိန္က ရယ္ေမာလႈိက္ၿမဴးသံေတြ၊ ၿငင္းခုန္ရန္ၿဖစ္သံေတြ၊  ငိုယုိဆူပူႀကသံေတြ၊  တစ္ေယာက္ႏွင္႕တစ္ေယာက္ က်ီစယ္စေနာက္ႀကသံေတြကုိ ကၽြန္မနားထဲ ႀကားေယာင္လာမိသည္။ သုိ႕ေသာ္  ထုိဆည္းလည္းသံကဲ႕သုိ႕ သာယာၿငိမ္႕ေညာင္းမႈသည္ တခဏခ်င္းမွာပင္ လြင္႕ၿပယ္သြားကာ  ပစၥကၡ ဆိတ္ၿငိမ္မႈႀကီးက ကၽြန္မထံ ဆုိက္ၿမိဳက္လာၿပန္သည္။

စိတ္တို႕သည္  အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္ႏွင္႕ အနာဂတ္ကုိ လူးလာဆန္ခတ္ေၿပးလႊားေနသည္။

သတိရၿခင္းၿပငး္စြာႏွင္႕ အာရုံတြင္ ၿပက္ၿပက္ထင္ထင္ေပၚလာသည္က ကုိေအာင္ၿမင္႕ၿဖစ္သည္။  ကုိေအာင္ၿမင္႕ရွိေနလွ်င္ ဘာေၿပာမည္မသိ။  ကုိေအာင္ၿမင္႕ရွိေနလွ်င္လညး္ ဒီကိစၥႏွင္႕ပတ္သတ္၍ အေခ်အတင္ ၿငင္းခုန္ေနရန္ လုိအပ္မည္မထင္။ ကုိေအာင္ၿမင္႕ပါးစပ္မွ စကားတစ္ခြန္းသည္သာ အားလုံးအတြက္ အတည္ၿဖစ္ေလသည္။ ေက်နပ္သည္ၿဖစ္ေစ၊ မေက်နပ္သည္ၿဖစ္ေစ  အထြန္႕တက္ခြင္႕မရွိ။ ကုိေအာင္ၿမင္႕၏ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္အတုိင္းသာ လုိက္နာႀကရေလသည္။

အခုကိစၥကုိလည္း  ကုိေအာင္ၿမင္႕က သူေခါင္းမခ်ခင္ကတည္းက  ႀကိဳၿမင္ခဲ႕ပုံေပၚသည္။  အိပ္ရာထဲ ပုံလဲၿပီး စကားတစ္ခြန္းထြက္ဖုိ႕ အႏုိင္ႏိုင္ႀကိဳးစားရခ်ိန္မွာပင္  တဖြဖြမွာခဲ႕သည္။ ေမာင္ႏွမငါးေယာက္စလုံး အညီအမွ် ရေစလုိေႀကာင္း ဖြင္႕ဟသည္။  သူ႕သေဘာက  သူ႕မ်က္ေမွာက္မွာတင္  အေမြခြဲလုိက္ေစခ်င္ေသာ္လညး္  ကေလးငါးဦးစလုံးက  ဖခင္ေန႕လား ညလားမသိခ်ိန္မွာ ဒီကိစၥကို ေခါင္းထဲမထည္႕ခ်င္ဟုဆိုခဲ႕ႀကသည္။ ကုိေအာင္ၿမင္႕ ဘာမွ မေၿပာေတာ႕ေသာ္လည္း  မင္းတုိ႕အေမရွိတုန္းမွာ  အဲဒီကိစၥၿပီးၿပတ္ေအာင္လုပ္ ဟု  ညႊန္ႀကားသြားခဲ႕သည္။

အခုေတာ႕ ကၽြန္မလက္ထဲ ၿပႆနာက အထုပ္လုိက္၊ အထည္လိုက္ ေရာက္လာၿပီ။  ကုိေအာင္ၿမင္႕ ဆုံးၿပီးေနာက္ပုိင္း တစ္စတစ္စ ပုိမို ယုိယြင္းလာေသာ ကၽြန္မ က်န္းမာေရးကုိ ေထာက္ခ်င္႕မိပုံရသည္႕  သမီးလတ္ႏွင္႕ သမီးငယ္တုိ႕က  အေမြခြဲရန္  အဆုိတင္သြင္းလာခဲ႕ေတာ႕  ကၽြန္မ မၿငင္းဆန္ခဲ႕။   ေကြးေသာလက္ မဆန္႕မီ မဟုတ္ပါလား။  ၿပီး   ကၽြန္မ မရွိေတာ႕ခ်ိန္မွ အေမြခြဲႀကမည္ဆုိလွ်င္ သမီးႀကီးႏွင္႕သမီးလတ္၏ လုိေလာဘကုိ သိသလုိ  သားငယ္၏ မဟုတ္မခံစိတ္ကုိလညး္  ကၽြန္မသိေနသည္။ ကေလးဘ၀ကတည္းက သမီးလတ္ႏွင္႕ သမီးငယ္က လိုခ်င္တပ္မက္စိတ္ရွိ၏။ ပစၥည္းေလးတစ္ခုခုမ်ား ၀ယ္လာၿပီလားဆုိလွ်င္  တႀကည္႕ႀကည္႕ႏွင္႕ မေပးဘူးလား ေမးေတာ႕သည္။  သူတို႕ေ၀စုရပါလ်က္ႏွင္႕ သမီးႀကီးအတြက္ ေပးေသာအရာကုိ သူတို႕ မ်က္စိက်ေနလွ်င္ သမီးႀကီးထံမွ အလိမၼာႏွင္႕ခၽြဲ၍ မရအရ ယူတတ္ႀကသည္။   အခုလည္း  အေၿခအေနက ကၽြန္မ ပိၿပားေအာင္ ထိနး္ႏိုင္သည္မဟုတ္။  သူတို႕ေလးေတြ ငယ္စဥ္က  ဖေအၿဖစ္သူ စည္းကမး္တင္းႀကပ္လြန္းသည္ဟု ယူဆၿပီး  တိတ္တခိုး အလုိလုိက္ခဲ႕မိသမွ်တို႕ကုိ  ေနာင္တရမိသည္။

အထူးသၿဖင္႕ သမီးလတ္ႏွင္႕သမီးငယ္။  ကၽြန္မလုံး၀မႏုိင္။  ကၽြန္မကုိလည္း သူတို႕ ေႀကာက္ပုံမရ။  ဖေအရွိစဥ္ကေတာ႕  သူတုိ႕  မခုတ္တတ္သည္႕ေႀကာင္ေလးေတြပမာ။  အခု  အေမြကိစၥႏွင္႕ပတ္သတ္လာေတာ႕  မာန္ဖီေနေသာ က်ားရဲပမာ။  ကၽြန္မသမီးေလးေတြႏွလုံးသား  ဘာေႀကာင္႕မ်ား  မာေက်ာခက္ထန္သြားႀကပါလိမ္႕။  သုိ႕ေပမယ္႕ တရားလြန္မဆုိး၀ါးေသးသည္ကုိေတာ႕ ႀကံဖန္ စိတ္ေအးေနရသည္။

သားငယ္ကေတာ႕ မွ်မွ်တတပင္။ ခက္ေနသည္က သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္။  မေပးႏုိင္ပါဘူးခ်ည္း ခံၿငင္းေနသည္။ ဒါကုိ ကၽြန္မ အတန္အသင္႕နားလည္ေပးလို႕ရပါသည္။  ဒါေပမယ္႕ ဒီအစ္ကုိ၊ ဒီအစ္မဟူသည္  ေမြးစားအကုိ၊ ေမြးစားအစ္မေပမယ္႕  သူတို႕အေပၚ ေသြးသားရင္းခ်ာႏွင္႕မၿခား ၊ ေႏြးေထြးယုယ ႀကသည္။  သမီးႀကီးဆိုလွ်င္  ဒီညီအစ္မႏွစ္ေယာက္အေရး  အၿမဲ ေတြးပူေနတတ္သည္။ ကေလးအရြယ္တုန္းက ကေလးအရြယ္အေလ်ာက္၊ အပ်ိဳေပါက္အရြယ္ေရာက္ေတာ႕ အပ်ိဳေပါက္အရြယ္အေလ်ာက္၊  တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူေတြၿဖစ္ႀကေတာ႕  တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူအေလ်ာက္ ေႀကာင္႕ႀက ပူပန္ေပးခဲ႕သူၿဖစ္သည္။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္လုံး လင္ေကာင္းသားေကာင္း ရသြားၿပန္ေတာ႕ လညး္   “ သမီးေတာ႕  ရင္ထဲက အလုံးႀကီးက်သြားသလုိပါပဲ အေမရယ္”  ဟု မိခင္တစ္ဦးသဖြယ္ ဆုိခဲ႕သည္ကုိ ကၽြန္မ မွတ္မိေနေသးသည္။

တကယ္ေတာ႕  သမီးႀကီးႏွင္႕ သားလတ္သည္ ကၽြန္မတုိ႕အတြက ္ ၀မ္းနာသားသမီးပမာပင္ၿဖစ္သည္။  ကၽြန္မတုိ႕ ေမြးေကၽြးၿပဳစုရက်ိဳးနပ္ခဲ႕သည္။  သူတို႕အတြက္ ကၽြန္မတုိ႕လင္မယား စိတ္အေႏွာင္႕အယွက္ မၿဖစ္ခဲ႕ရစဖူး။ ဒါေႀကာင္႕လညး္ ကုိေအာင္ၿမင္႕က  ေမြးစားဖို႕ ဆုံးၿဖတ္ခဲ႕ၿခငး္ၿဖစ္တန္ရာသည္။  သူႏွင္႕ ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ေတာ္သူ အကုိတစ္ဦး လင္ေရာ မယားပါ ယာဥ္တုိက္မႈၿဖင္႕ ဆုံးပါးၿပီးေနာက္  ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ ေမြးစားခဲ႕ၿခငး္ၿဖစ္သည္။  အဲဒီတုန္းက  သမီးႀကီးအသက္ ဆယ္ႏွစ္၊ သားလတ္အသက္ ေၿခာက္ႏွစ္။  သမီးလတ္ပင္ ေလးႏွစ္သမီးအရြယ္ေလးရွိေသးသည္။

“ အကုိ....ဒီကေလးနွစ္ေယာက္ကုိ ၿမင္ကတည္းက  ဥပဓိရုပ္ကေလးေတြႀကည္႕ၿပီး သေႏၶေကာင္းတဲ႕ကေလးေလးေတြဆုိတာ  အကုိယုံတယ္    အတင္...”

ကုိေအာင္ၿမင္႕ ခင္းခဲ႕သည္႕လမ္းက  ၿဖဴးေၿဖာင္႕သာယာခဲ႕ပါသည္။  ေဘးလူတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႕ ကုိယ္ေတြမွ ၀န္ထမ္းပါဆုိ  သားသမီးေမြးစားရသလားလုိ႕ ကရုဏာေဒါေသာအၿပစ္ဆုိခဲ႕ႀကသည္။  စီးပြားေရးက်ပ္တညး္ပါမွ ကေလးေတြ ခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕ငဲ႕ငဲ႕ၿကီးၿပင္းရွင္သန္ေနရလွ်င္ ေစတနာက ေ၀ဒနာၿဖစ္မည္ဟု အႀကံေပးႀကသည္။  ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္မႈမွ စီးေမ်ာလာေသာ  ေစတနာ စကားေတြမွန္း သေဘာေပါက္ေသာ္ၿငား  ကိုေအာင္ၿမင္႕ ၿပဳံးၿပဳံးေလးႏွင္႕ ေခါင္းခါ ၿငင္းဆန္ခဲ႕ၿမဲ။

ဒီေနာက္ပိုင္း  ကုိေအာင္ၿမင္႕ သူ႕ရုံး ၌ စာေရးႀကီးအၿဖစ္ ရာထူးတက္လာသည္။  ကၽြန္မကိုယ္တုိင္လည္း အိမ္ေစ်းဆုိင္ေလးကုိ ပိုမုိအားစုိက္ႀကိဳးပမ္းၿဖစ္ခ႕ဲရာ  ကေလးမ်ားအားလုံး  ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး အတြက္ ေနာက္ဆံတင္းစရာမရွိခဲ႕။  ဒီလိုႏွင္႕ သမီးငယ္ႏွင္႕ သားငယ္တုိ႕ပါ ေမြးဖြားၿပီး  တစ္စ တစ္စ ႀကီးၿပင္းလာခဲ႕ႀကသည္။  အလုပ္တာ၀န္ေတြအသီးသီးႏွင္႕  အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ကုန္ႀကသည္။  သမီးႀကီးတစ္ေယာက္သာ သူ႕ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြႀကားမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနရင္း အရြယ္လြန္လာခဲ႕၏။ သုိ႕ေပမယ္႕ သမီးႀကီးတစ္ေယာက္ ေဘးမွာ ရွိေနလုိ႕သာ ကၽြန္မ အေဖာ္ရေနၿခင္းၿဖစ္သည္။  မဟုတ္လွ်င္  အဘြားႀကီးကၽြန္မ တစ္ဦးတည္း  ေယာင္ေတာင္ေတာင္ၿဖစ္ေနမည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။

အခုေတာ႕  သမီးႀကီးက ၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္ကအစ ဂရုတစုိက္  ေစာင္႕ေရွာက္ရွာသည္။ ကၽြန္မက ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းၿဖစ္ေတြ စားၿမဳံ႕ၿပန္ေနလွ်င္လည္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ နားေထာင္ေပးသည္။  ကၽြန္မ သတိေတြ ခၽြတ္ယြင္း ေမ႕ေလ်ာ႕ေနလွ်င္လညး္  သမီးႀကီးက အစဥ္တစုိက္  အာရုံၿပန္ေဖာ္ေပးတတ္သည္။  က်န္းမာေရးအရ  ဟုိအခ်ိန္ ဟုိေဆးေသာက္၊ ဒီအခ်ိန္ ဒီေဆးေသာက္၊ ဘယ္ေန႕ေတာ႕ၿဖင္႕  ဘယ္ဆရာ၀န္နဲ႕ ၿပရမွာ  အစရွိသၿဖင္႕  ယုယုယၿပဳစုေပးရွာသည္။ ဒီလုိဆုိၿပန္ေတာ႕  သမီးႀကီးကသာ သိတတ္ၿပီး  သားလတ္က မသိတတ္ဘူးလားဆုိလွ်င္  မဟုတ္ေခ် ။

သားလတ္သည္  အိမ္ေထာင္ႏွင္႕ ကေလးတစ္ေယာက္ရၿပီးသည္အထိ တစ္ပတ္တစ္ခါ ကၽြန္မကုိ လာေတြ႕သည္။ ဖ်ားၿခင္း၊နာၿခင္း ၊ သာေရး၊ နာေရး၊ လူမႈေရး ကိစၥမ်ားႏွင္႕ တုိက္ဆုိင္ေသာအခါမ်ိဳးမွအပ မလြဲမေသြ ေရာက္လာတတ္ၿမဲ။ ေရာက္တုိင္းလည္း  သူတို႕အိမ္ေနာက္ေဖး ဥယ်ာဥ္ေလးမွ ဟငး္သီးဟင္းရြက္၊ သစ္သီး၀လံ တစ္မ်ိဳးမဟုတ္၊ တစ္မ်ိဳး ပါလာတတ္ၿမဲ။  လုိခ်င္တပ္မက္သည္ထက ္ကုိယ္႕သားသမီးက ကုိယ္႕အတြက ္ဂရုတစုိက္ သယ္ယူလာေပးသည္ဟူေသာစိတ္ၿဖင္႕ ဟင္းခြက္တုိ႕ ပုိစားေကာင္းတတ္ၿမဲ။

တကယ္ေတာ႕ ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္လုံးသည္ ကၽြန္မအတြက္ သားသမီးအရင္းေတြပင္ၿဖစ္သည္။  ထုိ႕အတူ သူတို႕မွာလညး္  ကၽြန္မသာလွ်င္ အေမအၿဖစ္ရွိေလသည္။

“ သားတုိ႕မွာ ခင္တြယ္စရာဆုိလုိ႕ အေမနဲ႕ ဒီေမာင္ႏွမေတြပဲ ရွိတာပါအေမရယ္”

ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ ဆုံသည္႕တစ္ရက္ ၊ ကၽြန္မေၿမးေလးေတြ ေဆာ႕ကစားေနႀကသည္ကုိ ေငးႀကည္႕၇င္း  သားလတ္က တုိးတုိးဖြဖြ ေၿပာဖူးသည္။

ကၽြန္မ အႀကြင္းမဲ႕ယုံႀကည္သည္။  ထုိ႕အတူ သူတို႕အေပၚ၌လည္း အႏႈိင္းမဲ႕ေမတၱာထားႏုိင္သည္။  မထားႏုိင္သည္က သမီးလတ္ႏွင္႕ သမီးငယ္ၿဖစ္ေနသည္။  နဂုိကတညး္က  ဇတ္ဇတ္ႀကဲ စြာစိလန္တုိ႕သည္  အေမြဟူသည္႕ မက္လုံးေအာက္၌ ၿပားၿပား၀ပ္ အသိမ္းသြင္းခံရလ်က္  ပူေလာင္ေနႀကေတာ႕သည္။  ကၽြန္မ ရင္ထဲ မေကာင္း။ “ ငါ႕သမီးေလးေတြ   ဒီေလာက ္စိတ္ဓါတ္ ေသးသိမ္ႀကပါလား” ရယ္လို႕ ယူက်ဳံးမရၿဖစ္ရသည္။ ကုိယ္တုိင္က ပုိင္ပုိင္ႏုိင္ႏုိင္ ထိန္းအုပ္ႏုိင္စြမ္းမရွိသည္႕အတြက္လညး္  နာက်င္ရသည္။  ဘယ္လုိေၿဖရွင္းေပးရမည္လဲ မေတြးတတ္ေတာ႕ ကုိေအာင္ၿမင္႕ကိုသာ လြမ္းဆြတ္မိေတာ႕၏။

ကုိေအာင္ၿမင္႕ရယ္.........။ ကၽြန္မ အတန္တန္ေၿပာခဲ႕လ်က္နဲ႕ ရွင္ ဒီေဆးလိပ္ေတြကုိ တန္းတန္းစြဲ ဘာလို႕ ေသာက္ခဲ႕ရတာလဲ။ ကၽြန္မ ရွင္႕ေလာက္ပညာမတတ္ေပမယ္႕ ဒီေလာက္ေတာ႕ နားလည္ပါေသးတယ္ရွင္။ ရွင္ ကၽြန္မစကားကုိ အေရးမလုပ္ခဲ႕ဘူး။ ရွင္ကုိယ္တုိင္လည္း ဒါလုပ္ရင္ ဒါၿဖစ္မယ္ဆုိတာ သိလ်က္နဲ႕ ဘာလုိ႕ ဇြတ္ေသာက္ရတာလဲ။  ရွင္တုိ႕လုိလူေတြက ေခါငး္သိပ္မာလြန္းတယ္။ ေၿပာလည္း သိပ္လက္ခံခ်င္ႀကတာမဟုတ္ဘူး။  ခုေတာ႕ ေစာေစာစီးစီး ေလာကႀကီးက ထြက္ခြာခဲ႕ရၿပီမဟုတ္လား။ အဆုတ္ကင္ဆာဆုိတာကလညး္ သိၿပီးတာမွ ဘယ္ေလာက္မွ မႀကာေသးဘူး ။ ရွင္႕ကုိ ဇြတ္ဆြဲေခၚသြားေတာ႕တာပဲ။  ကၽြန္မတုိ႕ကုိ ကုသဖုိ႕ နညး္နည္းေလာက္ေလးေတာင္ အခြင္႕အေရးမေပးခဲ႕ဘူး။

အေတြးတုိ႕က ကၽြန္မကုိ ဖိစီးႏွိပ္စက္လွသည္။  ကုိေအာင္ၿမင္႕၌ အဆုတ္ကင္ဆာၿဖစ္ေနၿပီဟု ကၽြန္မတုိ႕သိလုိက္ရခ်ိန္သည္  ကုိေအာင္ၿမင္႕ဘယ္ေန႕ လူ႕ေလာကက ထြက္ခြာသြားမလဲဟု စတင္ေတြးဆ ေႀကာင္႕ႀကခဲ႕ရေသာေန႕ၿဖစ္၏။ ကၽြန္မတုိ႕ ရင္ထုမတတ္ ေသာကေရာက္ရေတာ႕သည္။  ထုိအခ်ိန္မွေတာ႕ ဘာမွ လုပ္၍ မရေတာ႕။  အေၿခအေနက လြန္လာခဲ႕ၿပီၿဖစ္သည္။  သည္ေတာ႕ အသက္မထြက္မီ အခ်ိန္ေလးအတြင္း သူ႕စိတ္၊ သူ႕သေဘာ ေသေပ်ာ္ေအာင္ ထား၇ေတာ႕သည္။

ကေလးေတြဆုိတာလည္း အဲသည္တုနး္က  အေဖမွအေဖ။  အေမြဆုိတာ ဘာလဲလုိ႕ ၿပန္ေတာင္ေမးခ်င္ေမးႏုိင္သည္႕ ပုံစံကေလးေတြ။  ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ တစ္ေယာက္တစ္လွည္႕  ဖေအႀကီးကုိ  ေၿခဆုပ္လက္နယ္ၿပဳႀက၊ ကေလးဘ၀ကလို ဖေအႀကီးလက္ကုိကုိင္ၿပီး ႀကီးေတာင္ႀကီးမားႀကီးေတြနွင္႕  တီတီတာတာ၊ ခၽြဲႀက ၊ ႏြဲ႕ႀကႏွင္႕။  အခ်င္းခ်ငး္လညး္  ညီညြတ္လုိက္ႀကတာ။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕  အေဖႀကီး စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ဘယ္လုိ လုပ္ေပးရမလဲကိုပဲ အေခ်အတင္ ေဆြးေႏြး တုိင္ပင္ေနခဲ႕ႀကတာ။

ဒါေပမယ္႕  အခုက်ေတာ႕လညး္...........................။

ကုိေအာင္ၿမင္႕က ဒါကုိ ႀကိဳၿမင္ခဲ႕ပုံေပၚသည္။  တစ္မိသားစုလုံး စုံစုံလင္လင္ သူ႕ကုတင္ေဘးရွိေနခုိက္  ကေလးေတြကုိ အထပ္ထပ္မွာသြားခဲ႕သည္။

“ေရွ႕ေလွ်ာက္လဲ  ဒီလုိပဲ စညး္စည္းလုံးလုံးေလး ေနေပးႀကပါ သားတုိ႕ သမီးတုိ႕ရယ္”

ေအာ္.......ကုိေအာင္ၿမင္႕ရဲ႕။ ရွင္႕သားသမီးေတြ အခု မစည္းလုံးႀကဘူးရွင္႕။ မစည္းလုံးႀကေတာ႕ဘူး။ 

+++++++++++++++++++++++++++++


“ ငါေၿပာၿပီးၿပီေလ မိေအး။ ငါမယူဘူး။  ငါအေမ႕နားမွာပဲေနမယ္”

သမီးႀကီးအသံက ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလးၿဖစ္ေနသည္။  သမီးလတ္က စိတ္ပ်က္သည္႕အမူအရာၿဖင္႕

“အစ္မေနမယ္ဆုိလညး္ မိခုိင္က ေခၚမထားႏုိင္ဘူးအစ္မရဲ႕။  ကုိယ္႕လမ္းကုိယ္ေလွ်ာက္ပါအစ္မရယ္”

သမီးငယ္က ေၿခေပၚေၿခခ်ိတ္ထုိင္ရင္း သမီးႀကီးကုိ ႀကည္႕ေနသည္။  ကၽြန္မကုိ အားကုိးတႀကီး ႀကည္႕လာေသာ  သမီးႀကီး၏မ်က္၀န္းမ်ားႏွင္႕ ဆုံေတြ႕အၿပီး ကၽြန္မႏႈတ္မွ စကားတစ္ခြန္း ဖြင္႕ဟက်လာသည္။

“ ေအး.....ငါလဲ  သမီးႀကီးမပါရင္ ဘယ္မွာမွ လုိက္မေနဘူး”

ခပ္ၿပတ္ၿပတ္ေၿပာခ်လုိက္ေသာ  စကားသံအဆုံး   သမီးလတ္၏ စုပ္သပ္သံႏွင္႕ သမီးငယ္၏ ရႈ႔ံမဲ႕ေနေသာ မ်က္ႏွာထားတို႕ႏွင္႕ ရင္ဆုိင္ရသည္။

 “ ဒီမယ္အေမ....... ထားပါဦး  အဲဒီကိစၥကုိ။  ခဏထားလုိက္ဦး။  အေမြကိစၥေၿပာမယ္။  သမီးတုိ႕ကေတာ႕ သူတုိ႕ကုိ ခြဲမေပးခ်င္ဘူး။  ရွင္းရွငး္ပဲ။ သူတုိ႕ကုိ  ခြဲေပးလုိက္ရင္ သမီးတုိ႕ ေ၀စုနည္းသြားမွာအေမရ။ သမီးတုိ႕ကေတာ႕ မေပးခ်င္ဘူးဗ်ာ”

သမီးလတ္က သူၿဖစ္ခ်င္တာသူေၿပာသည္။  သမီးငယ္ကေတာ႕ သူ႕လက္ကေလးကုိ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြဘက္က ႀကည္႕လုိက္၊ လက္ဖ၀ါးေလးၿဖန္႕ႀကည္႕လုိက္ လုပ္ေနသည္။

 ထုိစဥ္မွာပင္  သားငယ္ေရာက္လာသည္။  အိမ္ထဲသုိ႕ ေၿခတစ္လွမ္းခ်လုိက္ရင္း

“ ပြက္ေလာရုိက္ေနႀကၿပန္ၿပီေပါ႔ေလ”

ဟုဆုိေတာ႕  သမီးလတ္၏ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္အသံက စူးစူးရဲရဲႀကီး ထြက္ေပၚလာသည္။

“ အဲဒီေလသံနဲ႕မေၿပာနဲ႕ ေအာင္၀င္း။ ငါတုိ႕ မတရားလုပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး ။ ေၿပာသင္႕ေၿပာထုိက္တာေၿပာေနတာ ။ နင္အဲဒီေလသံ အဲဒီအခ်ိဳးနဲ႕ မေၿပာနဲ႕”

သားငယ္က လြတ္ေနတဲ႕ ဆက္တီခုံမွာ၀င္ထုိင္လ်က္ ဆုိင္ကယ္ေသာ႕ကုိ စားပြဲေပၚ ပစ္တင္လုိက္သည္။  ေသာ႕တြဲေလးသည္  အခင္းခင္းမထားေသာ ကၽြန္းသားစားပြဲေၿပာင္ေၿပာင္ေလးမွ အရွိန္လြန္ၿပီး   ႀကမ္းၿပင္ေပၚသုိ႕ၿပဳတ္က်သြားသည္။  သမီးႀကီးက သူ႕ေၿခဖမုိးေပၚက ေသာ႕တြဲေလးကုိ ေကာက္ယူၿပီး  သားငယ္ေရွ႕တြင္ ခ်ေပးလုိက္သည္။

“ ေၿပာသင္႕ေၿပာထုိက္တဲ႕စကား ဟုတ္ရဲ႕လား မလတ္ရာ။  နညး္နည္း လည္း ၿပန္စဥ္းစားပါဦး ။ ဒီကိစၥက  အေဖၿဖစ္ေစခ်င္တဲ႕ကိစၥေလ။ အေဖမွာသြားခဲ႕တာေလ။ ေမာင္ႏွမငါးေယာက္စလုံး အိမ္ေရာင္းရတဲ႕ေငြကုိ အညီအမွ်ခြဲယူပါလုိ႕ အေဖမွာသြားခဲ႕တာေလ။ ဟင္.... မဟုတ္ဘူးလား မလတ္ရဲ႕”

သမီးလတ္  ဘာမွမေၿပာ။ မႈန္ကုပ္ကုပ္ႏွင္႕  အိမ္အၿပင္ဘက္ ႀကည္႕ေနသည္။  သမီးငယ္ကေတာ႕ သားငယ္ကုိ  မႀကည္မလင္မ်က္ႏွာထားႏွင္႕ လွမး္ႀကည္႕ေနသည္။ ကၽြန္မ ေဘးမွာေတာ႕ သမီးႀကီးက  စိတ္ရႈပ္ေနဟန္ရွိသည္။  သားလတ္ကေတာ႕ တုံဏွိဘာေ၀ ။ မည္သုိ႕ေသာ လႈပ္ရွားခံစားမႈမ်ိဳးမွ စြန္းထင္းမေနသည္႕ မ်က္ႏွာထားႏွင္႕  စားပြဲေအာက္မွ ဂ်ာနယ္ပုံထံ အႀကည္႕ေရာက္ေနသည္။

“ ၿပီးေတာ႕  ကၽြန္ေတာ္ေမးမယ္။  အကုိနဲ႕ အစ္မကုိ ေမြးစားခဲ႕တုန္းက  အေမြကိစၥေတြ ဘာေတြနဲ႕ပတ္သတ္ၿပီးလုိ႕  လူအမ်ားေရွ႕မွာ ေႀကၿငာတာမ်ိဳးေတြ ရွိခဲ႕ဖူးလား”

 ေမးခြနး္အဆုံး သားငယ္အႀကည္႕က ကၽြန္မထံ ဆုိက္ေရာက္လာသည္။

“ အဲလုိေတာ႕  အေမ သိပ္မမွတ္မိေတာ႕ဘူး သားရဲ႕။ ဒါေပမယ္႕ သမီးႀကီး နဲ႕သားလတ္ကုိေမြးစားခဲ႕တုနး္ကေတာ႕  ေရွ႕ခုနစ္အိမ္။ ေနာက္ခုနစ္အိမ္ နဲ႕ ရပ္ရြာလူႀကီးေတြကုိေတာ႕ အသိေပးခဲ႕တာပဲ။ အဲ....တစ္ခုေတာ႕ရွိတယ္။  မင္းတုိ႕အေဖက  ကၽြန္ေတာ္႕သားသမီးအရင္းေတြနဲ႕ တန္းတူ အခြင္႕အေရးရေစရမယ္လုိ႕ေတာ႕ ေၿပာခဲ႕တယ္”

သမီးငယ္ ရယ္သည္။  သူ႕စရုိက္အတုိငး္  ခႏၶာကုိယ္ကုိ ႀကြႀကြရြရြေလး သိမ္႕ခနဲ သိမ္႕ခနဲ လႈပ္ခါသြားေအာင္ ရယ္သည္။ သမီးလတ္ကလညး္  မဲ႕ၿပဳံးႀကီးတစ္ခ်က္ အားပါးတရ ၿပဳံးၿပီး

“ အဲဒါနဲ႔ပဲ  င ါတုိ႕က  သူတုိ႕ကုိ အေမြခြဲေပးရမွာလား  ၊ ဟုတ္လား ေအာင္၀င္း။  ေႀသာ္.....ငါ႕ေမာင္...။ ငါ႕ေမာင္.....သနားစရာေတာင္ေကာင္းေနေသးတယ္”

“ ဒါေဖေဖ႕ဆႏၵေလဗ်ာ...။ မလတ္တုိ႕ မငယ္တုိ႕ စဥ္းစားႀကည္႕ .။ ေမြးစားခဲ႕တုန္းကလဲ သားသမီးအရင္းေတြနဲ႕တနး္တူအခြင္႕အေရးရေစရမယ္လို႕ ေၿပာခဲ႕ဖူးတယ္။  အေဖ မဆုံးခင္မွာလည္း  အေမြေတြကုိ ေမာင္ႏွမ ငါးေယာက္စလုံး ခြဲယူဖုိ႕ ေၿပာသြားတယ္။ ဒီေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕က မေပးခ်င္ဘူးပဲထား။  ေဖေဖ႕ဆႏၵကုိေတာ႕  လုိက္ေလ်ာရမယ္ေလဗ်ာ။ ဒါကုိေတာင္ မေပးဘူး လုပ္ေနရင္ေတာ႕ အစ္မတို႕က ေဖေဖ႕ကုိ ဆန္႕က်င္ေနႀကတာပဲ”

“ ဟဲ႕.... ဒီမွာ ေအာင္၀င္း။  နင္ အဲဒီေလာက္ထိ  ငါတုိ႕ကုိ ရန္လုပ္စရာမလုိဘူး။   ပါးခ်ပစ္လုိက္မယ္။  နင္ထပ ္မေၿပာနဲ႕ေတာ႕။  ငါတုိ႕ကုိ  နင္ဘာမွ ဆရာ၀င္လုပ္စရာမလုိဘူး”

“ သူစိမ္းေတြအတြက္ အစ္မေတြကုိ ရန္လုပ္တယ္တဲ႕။ ရွားမွ ရွားပဲ ငါ႕ေမာင္ရယ္။  အေမ႕လဲ အံ႕ႀသပါရဲ႕။ ဒီအတိုင္း ငုတ္တုတ္ထုိင္ႀကည္႕ေနတယ္”

သမီးငယ္သည္ ကၽြန္မကုိႀကည္႕ၿပီး မဲ႕ကာရြဲ႕ကာေၿပာေနသည္။

ကၽြန္မ ရင္ခုန္သံက တဒုိင္းဒိုင္းၿမန္လာသည္။  စကားလုံးတုိ႕သည္ ေဒါသ၏  အဟုန္ေအာက္တြင္  ကစဥ္႕ကလ်ားၿဖစ္လ်က္  အစီအစဥ္ မက်နစြာ  ဒလိမ္႕ေကာက္ေကြး ထြက္က်လာသည္။

“ ဒီအတုိင္း ထုိင္မႀကည္႕ေတာ႕  ငါဘာလုပ္ရမလဲေအ႕။  ငါေၿပာရင္ေကာ....ညည္းတုိ႕ နားေထာင္ႀကမွာလား ။ ဟမ္....ေၿပာပါဦး၊  ဘာမွ ထူးမွာ မဟုတ္လုိ႕  ငါ ၀င္မေၿပာတာ။  ေၿပာခ်င္စိတ္ လညး္ မရွိဘူး။  နင္တုိ႕ဖာသာ နင္တုိ႕  ကိုေအာင္ၿမင္႕ စကားအတုိင္း ၿဖစ္ေအာင္  ညွိႀက။  ေအး..........မတရားသၿဖင္႕ ဆုိရင္ေတာ႕  ငါလက္မခံဘူးေနာ္... မိေအး။  ညည္းနဲ႕ မိခုိင္ပဲ  အေမြကုိ ငမး္ငမ္းတက္ လုိခ်င္ေနႀကတာ”

သမီးငယ္သည္  ၀င္း၀ငး္ေတာက္မ်က္၀န္းမ်ားၿဖင္႕ ေလာဘသိပ္သည္းဆကုိ  ေဖာ္ၿပကာ အတၱစိတ္မ်ား မႊန္ထူေနသည္႕စကားတုိ႕ကုိ စက္ေသနတ္ပစ္သကဲ႕သုိ႕  ႏႈတ္မွ တရစပ္ေအာ္ဟစ္ပစ္ေပါက္ေတာ႕သည္။

“ အုိ...... ကို္ယ္႕အေဖ အေမြ ကိုယ္လုိခ်င္တာ ဘာၿဖစ္တုနး္၊   ဘယ္သူ႕ကုိ ဂရုစုိက္ရမွာတုန္း။   ဘာကိစၥအတြက္နဲ႕ေရာ... သူတုိ႕ကုိ အေမြခြဲေပးရမွာတုန္း။  မေပးႏုိင္ဘူး။  ဘာၿဖစ္ခ်င္တုန္း။  ႀကိဳက္တဲ႕သူလာခဲ႕။ ခုိင္ခုိင္၀င္းနဲ႕ ရွင္းမယ္။  အေမေနာ္..... ကုိယ္႕သားသမီးေတြဘက္က မပါဘဲ  သူမ်ားဘက္က  ၀င္ရပ္ေပးမေနနဲ႕။  သမီးတုိ႕ေၿပာတယ္ဆုိတာ ၿဖစ္သင္႕တာကုိေၿပာေနတာ။ အေမ သူတို႕ဘက္က  ဇြတ္၀င္ပါမေနနဲ႕။   မတရားမလုပ္ႀကနဲ႕။ သမီး ကေတာ႕ ၿငိမ္ခံေနမွာ  မဟုတ္ဘူး”

သားလတ္က စားပြဲခုံကုိ လက္သီးႏွင္႕ထုၿပီး

“ အခု မတရားလုပ္ေနတာ နင္တုိ႕ဟ”

“ ဘာမတရားလုပ္လုိ႕လဲ။ နင္တုိ႕ အရင္းေတြမွ မဟုတ္တာ။ ဘာအတြက ္ေပးရမွာလဲ”

“ ကဲ......ေတာ္ႀကပါေတာ႕ဟယ္။ မိေအး..... ေတာ္ပါေတာ႕ေအ”

“ မေတာ္ႏုိင္ဘူး။ ခင္ဗ်ား ဘာမွ ၀င္ေၿပာစရာမလုိဘူး။  သိပ္ေနရာယူမေနနဲ႕။ အစ္မႀကီး ....အစ္မႀကီး နဲ႕  ခ်ီးအစ္မႀကီးပဲ”

အၿပန္အလွန္စကားလုံး မုန္တုိငး္တုိ႕သည္  ကၽြန္မအား အၿပငး္အထန္ ထုိးစစ္ဆင္ေလသည္။ ဦးေခါင္းထဲမွ မူးေ၀ေနာက္က်ိလာၿပီး  ရင္တလွပ္လွပ္တုန္ကာ ေၿခဖ်ားလက္ဖ်ားမ်ား  ေအးစက္လာသေယာင္ ခံစားမိသည္။  ဘယ္ဘက္ ရင္အုံတစ္ေနရာမွ နင္႕သီးစြာ ထုိးေအာင္႕လာၿပီး  အသက္ရွဴရက်ပ္လာသည္။  ၀မ္းနညး္ အားငယ္စိတ္တုိ႕သည္  ၀မ္းေခါင္းအတြင္းမွ လည္မ်ိဳထိတုိင္  တစ္ဟုန္ထုိးၿမင္႕တက္လာၿပီး  ႏႈတ္ဖ်ားမွ စကားလုံးမ်ားအၿဖစ္ႏွင္႕  ရုန္းထြက္သြားႀကသည္။

“ ကဲ.....ေတာ္ႀကပါေတာ႕ေအ.။ေတာ္ႀကပါေတာ႕။ ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ဟဲ႕။ ငါ႕ကုိလည္း သနားႀကပါဥိီးေအ။ ငါ႕ကုိ အေမလုိ႕ေကာ သတ္မွတ္ႀကေသးရဲ႕လားေအ။  အမေလးေနာ္.....ငါ႕ကုိသာသတ္လုိက္ႀကပါေတာ႕ ..... သတ္လုိက္ႀကပါေတာ႕..............”

ဆည္က်ိဳးသည္႕တမံကဲ႕သုိ႕ လွ်ံထြက္လာသည္႕ မ်က္ရည္စမ်ားကုိ ဖယ္ရွားရန္  လက္အစုံသည္  ခြန္အားကင္းမဲ႕ေနသည္။

“ လာလာ ... အေမ ။ လွဲေနလုိက္”

ေႏြးေထြးစြာ ဆုပ္ကုိင္လာေသာ လက္တစ္စုံုပုိင္ရွင္သည္ သမီးႀကီး ၿဖစ္မွန္း သိလုိက္ရသည္႕အခါ  ႏွလုံးသားတုိ႕ ပုိမို ႏုံးခ်ိသြားရသည္။ သမီးႀကီး ေဖးကူတြဲေပးလ်က္  မတ္တတ္ရပ္လုိက္သည္ၿဖစ္ၿငား  ရုတ္တရက္ ေခါင္းထဲက မုိက္ခနဲၿဖစ္သြားသည္။  ေၿခၿမန္ လက္ၿမန္ရွိေသာသားငယ္လွမ္းဆြဲလုိက္သည္မုိ႕   ပုံလဲ မက်သြားေသာ္လညး္  လူတစ္ကုိယ္လုံးမွာေတာ႕ ႏြမ္းလ် ေပ်ာ႕ေခြေနပါၿပီ။  သမီးႀကီးႏွင္႕ သားငယ္တုိ႕၏ ေဖးကူအားၿဖင္႕  အိပ္ရာထက္သုိ႕  ေရာက္ရွိလာသည္။  သမီးႀကီးေပးေသာ  ေဆးၿပားေလးမ်ားကုိ  ေရေအးေအးေလးတစ္ခြက္ႏွင္႕ေမွ်ာခ်အၿပီး  အတန္ငယ္ ေနသာထုိင္သာရွိသြားသည္။

“ အေမတစ္ေယာက္ထဲ ေနခ်င္တယ္”

 သမီးႏွင္႕သာ းထြက္သြားသည္ႏွင္႕  ကၽြန္မ ခ်ဳံးပြဲခ် ငုိမိေတာ႕သည္။

ေႀသာ္.........ငါ႕ႏွယ္...။ စီးပြားေရး အဆင္မေၿပတာလဲမဟုတ္၊   သားေရး သမီးေရး ေႀကာင္႕ႀက စုိးရိမ္ေနစရာ ရွိတာလညး္ မဟုတ္၊  အပူအပင္ တစ္စုံတစ္ရာ ရွိတာလညး္ မဟုတ္ပါဘဲႏွင္႕  သားသမီးေတြ ရန္ၿဖစ္တာကုိ စိတ္ညစ္ေနရသည္။  သားသမီးေတြ အေမြလုေနႀကတာကုိ  စိတ္ဆင္းရဲေနရသည္။

သည္ကိစၥကို မည္သို႕ေၿဖရွင္းေပးရမည္မသိ။   သမီးႀကီးႏွင္႕ သားလတ္ကုိလည္း အေမြ ခံစားခြင္႕ရေစခ်င္သည္။ ထုိ႕အတူ သမီးလတ္ႏွင္႕ သမီးငယ္ကုိလညး္ ကၽြန္မ မထိန္းႏုိင္။  ကၽြန္မ မစဥ္းစားမေတြးေတာ မႀကံဆတတ္ေတာ႕သည္မွာ အမွန္ပင္ၿဖစ္သည္။

ကိုေအာင္ၿမင္႕ေရ............  ရွင္ခင္းတဲ႕ ဇာတ္  ကၽြန္မ ဆက္မကႏုိင္ေတာ႕ဘူး၊ မကတတ္ေတာ႕ဘူးရွင္႕။  ရွင္ကေတာ႕  ကုိုယ္႕ဇာတ္ကုိ ကုိယ္ၿပီးဆုံးေအာင္ မကဘဲ ကို္ယ္လြတ္ရုန္းထြက္သြားတယ္။ ကၽြန္မလက္ထဲ ဒီတစ္၀က္တစ္ပ်က္  ဇာတ္ႀကီး  တန္း လနး္ ထည္႕ေပးသြားခဲ႕တယ္။  ရွင္ကေတာ႕ လြတ္ေၿမာက္သူႀကီးေပါ႕ေလ....။ အုိ............ လြတ္ေၿမာက္သူႀကီးရဲ႕။ ကၽြန္မကိုလည္း  ၿမန္ၿမန္ေခၚပါေတာ႕လားရွင္။


ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ) 


3 comments:

  1. ဖတ္လို.ေကာင္းတယ္။ စိတ္ဝင္စားဖို.ေကာင္းတယ္။ ဒါပမယ့္ အဆံုးမရွိ မဟုတ္ေသးပဲနဲ. ၿပီးသြားသလိုပဲ။


    စုစု

    ReplyDelete
  2. လာေရာက္အားေပးသြားပါတယ္။ ဇတ္လမ္းေလးက စိတ္ဝင္စားဖို႕ေကာင္းတယ္။

    ReplyDelete
  3. khinthamdarkyaw
    taw taw lay ko kaung par tal

    ReplyDelete