Tuesday, August 14, 2012

သုံးဖက္ၿမင္

ပန္းခ်ီ- ေဇာ္ေမာင္

၁။
ေအာင္ထြန္းစိတ္ေတြ ေယာက္ယက္ခတ္ေနသည္။

ေအာင္ထြန္း၏ ေငြေပ်ာက္သြားသည္။ ေအာင္ထြန္းလြယ္အိတ္ထဲတြင္ ထည္႕ထားခဲ႕ေသာ     ေငြငါးေထာင္မရွိေတာ႕။ လြယ္အိတ္တစ္ခုလုံးကုိ  အိတ္သြန္ဖာေမွာက္  ရွာေဖြႀကည္႕ေသာ္လည္း  မေတြ႕။ စာအုပ္ေတြႀကားထဲ ၊  စာရြက္ေတြ ႀကားထဲ ရွာၿပန္ေတာ႕လည္း  မေတြ႕။

ေအာင္ထြန္း ရင္ေတြ ပူလာသည္။ အာေခါင္ေတြက  အလုိလုိ ေၿခာက္ကပ္လာသည္။ တံေတြးကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ မ်ိဳခ်ေနေသာ္လည္း  မေၿပႏုိင္ဘဲ ထပ္၍ ထပ္၍သာ  မ်ိဳခ်ေနမိသည္။  ထုိေငြငါးေထာင္ေပ်ာက္၍ မၿဖစ္ပါ။  အေဖ ေအာင္ထြန္းကို ရုိက္လိမ္႕မည္။ ထုိ႕ၿပင္ ဤေငြ မွာေအာင္ထြန္းတုိ႕ ေငြလည္းမဟုတ္။ လမ္းထိပ္ ကုန္စုံဆုိင္မွ ေဒၚခင္ႏြဲ႕ကို အေႀကြးဆပ္ရမည္႕ေငြမ်ားၿဖစ္သည္။ ေအာင္ထြနး္က ေမ႕ၿပီး ၀င္မေပးၿဖစ္ခဲ႕ၿခငး္ၿဖစ္သည္။ သုိ႕ႏွင္႕ ညေနေက်ာင္းဆင္းမွ ၀င္ေပးမည္ဟု စိတ္ကူးကာ လြယ္အိတ္ထဲ ထည္႕ထားခဲ႕သည္။  ေက်ာင္းမတက္ခင္ ေဆာ႕ေနၿပီး စာသင္ခန္းထဲေရာက္၍ ၿပန္ရွာႀကည္႕ေသာအခါ ေငြငါးေထာင္မရွိေတာ႕။

ေအာင္ထြနး္စိတ္ထဲ  ၀မ္းနညး္စိတ္က လႈိက္တက္လာသည္။ ၿပီး တစ္စုံတစ္ရာကုိလည္း ေႀကာက္ရြံ႕လာသည္။  ေသခ်ာသည္က ထုိတစ္စုံတစ္ရာသည္ အေဖပင္ၿဖစ္သည္။ အေဖ႕လက္သံကုိ ေအာင္ထြနး္သိသည္။ အေဖမုိ႕လုိ႕ တစ္ခါရုိက္ၿပီးလွ်င္ ႏွစ္ရက္၊ သုံးရက္ႏွင္႕ အရႈိးရာက မေပ်ာက္။  ထုိ႕အတြက ္ေအာင္ထြန္း အေဖ႕လက္သံကုိ ထပ္မံမၿမည္းစမ္းခ်င္လို။


ေတြးရင္းႏွင္႕ မ်က္၀န္းထဲ မ်က္ရည္မ်ား ၿပည္႕လွ်ံလာသည္။  သုိ႕ေသာ ္ငို၍မၿဖစ္ေသး။  ပုိက္ဆံရွာရဦးမည္။  ထုိအသိၿဖင္႕ က်လုဆဲဆဲ မ်က္ရည္မ်ားကုိ အႏုိင္ႏုိင္ တားဆီးရင္း  စားပြဲခုံေတြေအာက္ရွာရသည္။  ေအာင္ထြနး္ ေယာက္ယက္ခတ္ေနသည္ကုိ ၿမင္ေသာ သူငယ္ခ်ငး္မ်ားက အက်ဳိးအေႀကာင္းေမးႀကသည္။ အေႀကာင္းစုံသိေတာ႕  ကူၿပီးရွာေပးႀကသည္။ သူတို႕မယူေႀကာင္းလည္း ေၿပာႀကသည္။

ေအာင္ထြနး္ ေငြငါးေထာင္ေပ်ာက္သည္႕ကိစၥသည္ မ်က္စိတစ္မွိတ္အတြငး္မွာပင္ တစ္ခန္းလုံးသုိ႕ပ်ံ႕ႏံွ႕သြားသည္။ ေက်ာငး္သား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားအားလုံး တအ႕ံတႀသၿဖစ္ေနႀကသည္။ ေမးႀက၊ ၿမန္းႀက၊ စူးႀက၊ စမ္းႀကသည္။  အခ်င္းခ်ငး္ လက္တို႕ေၿပာႀကသည္။ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ထင္ၿမင္ခ်က္ေတြ ေပးႀကသည္။ ကူရွာေပးသူက ရွာေပးႀကသည္။ ေအာင္ထြန္းတုိ႕ ေက်ာင္း၌ ေငြေႀကးခ်မ္းသာသူမ်ား သိပ္မရွိ။ သာမန္လက္လုပ္လက္စား၊ ၀န္ထမ္း သားသမီးမ်ားသာ ရွိသည္။ တစ္ေန႕မွ မုန္႕ဖိုး တစ္ရာ၊ ႏွစ္ရာေလာက္ရႀကသူမ်ားၿဖစ္၍ ေငြငါးေထာင္သည္ သူတို႕အတြက္ မ်ားၿပားသည္႕ ေငြပမာဏၿဖစ္ေနသည္။

ေအာင္ထြနး္ကေတာ႕ ဘယ္သူ႕ကုိမွ ယူသည္ဟု မစြပ္စြဲခ်င္ပါ။  စိတ္ထဲမွာေတာ႕ ဟိုလူႏုိးႏုိး၊ ဒီလူႏုိးႏုးိ သံသယ၀င္မိပါ၏.။ သို႕ေပမယ္႕ သက္ေသသကၠာရ မခုိင္လုံဘဲ  စြပ္စြဲရမွာက်ေတာ႕  မတရားရာက်မည္။ ေအာင္ထြန္းမလုပ္ခ်င္။  ပုိက္ဆံကလညး္ ေတာ္ေတာ္ႀကာသည္အထိ ရွာမေတြ႕ပါ။  ႀကာေတာ႕ ေအာင္ထြန္း လညး္ သမံတလင္းေပၚပစ္ထုိင္၍ ရႈိက္ႀကီးတငင္ ငိုလိုက္မိေတာ႕သည္။ ထုိစဥ္မွာပင္ ေအာင္ထြန္း တုိ႕အခန္းထဲသုိ႕ ဆရာ၀င္လာသည္။

“အားလုံးသတိ..... မဂၤလာပါဆရာႀကီး၊ ႀကိဳဆုိပါတယ္ဆရာႀကီး”

“မဂၤလာပါ.. ထုိင္ႀကပါ၊  ဟ....ဘာၿဖစ္ေနႀကတာလဲ။  ေအာင္ထြနး္ မင္းဘာလုိ႕ငိုေနတာလဲကြ”

ဆရာေမးပါမွ ဘယ္အခ်ိန္က က်လာမွန္းမသိလုိက္ရသည္႕ မ်က္ရည္မ်ားကုိ သတိထားမိၿပီး ဆက္၍ဆက္၍ ငိုမိေတာ႕သည္။ ရႈိက္ႀကီးတငင္ ငိုမိေတာ႕သည္။  ဆရာ႕အေမးကိုေတာ႕ ေဘးမွ သူငယ္ခ်ငး္က ၀င္ေၿဖေပးသည္။

“ ေအာင္ထြန္းပိုက္ဆံေပ်ာက္သြားလို႕တဲ႕ ဆရာႀကီး”

“ဘယ္ေလာက္ေတာင္လဲကြ”

“ငါးေထာင္ေတာင္တဲ႕ ဆရာႀကီး”

“ေဟ...ငါးေထာင္ ...။ ေအာင္ထြန္း မင္းက  ေငြငါးေထာင္ကို ဘာလုိ႕ယူလာရတာတုန္းကြ”

“ မဟုတ္ဘူးဆ၇ာႀကီး၊   အေဖက ..ဟင္႕.... ကုန္စုံဆိုင္က . အေဒၚႀကီးကုိ  ေပးခိုင္းလုိက္တာပါ....အင္႕... .သားက ေမ႕ၿပီး  မေပးၿဖစ္ခဲ႕တာ..အာ...ဟာ..ဟာ...အီး.....ဟီး......”

ေအာင္ထြန္းက ငိုသံပါႀကီးႏွင္႕ ေၿဖေလသည္။ ဆရာက တစ္ခုခု စဥ္းစားေနပုံရေလသည္။ အတန္းသားေတြအားလုံးကေတာ႕ ဆရာကုိ ႀကည္႕သူႀကည႕္၊ ေအာင္ထြန္းကို ေငးသူေငးႏွင္႕  ၿငိမ္သက္ေနေလသည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

၂။

ဆရာဦးလင္းေမာင္ ေခါင္းရႈပ္ေနသည္။ ယခုကိစၥကို ဘယ္လုိေၿဖရွင္းေပးရမွန္းမသိေပ။ ကေလးကလညး္ ငိုေနၿပီ။  က်န္သည္႕ကေလးမ်ားမွာလညး္ အရုိးခံမ်က္ႏွာေလးေတြႏွင္႕၊  မ်က္၀န္းအစုံတို႕က ေငြငါးေထာင္ကုိ သူတို႕မယူေႀကာင္း ေၿပာၿပေနသေယာင္။

သို႕ေသာ္လညး္  ဤအခန္းထဲမွ တစ္ေယာက္ေယာက္ကေတာ႕ ေအာင္ထြနး္၏ ေငြကုိ ယူခဲ႕ရမည္။ မဟုတ္လွ်င္ ေပ်ာက္စရာမရွိ။  အၿခားအခနး္မွ ေက်ာင္းသားမ်ားကလညး္ အခန္းကူးၿပီး ယူမွာမဟုတ္။  ဤအခန္းထဲတြင္ေငြခုိးသူတစ္ဦး ဧကန္ရွိေနၿပီ။  ထုိ႕အတြက ္စစ္ရမည္။ ေငြငါးေထာင္ကုိ ၿပန္ရွာရမည္။ ဤကဲ႕သို႕ အက်င္႕စာရိတၱပ်က္ၿပားတာမ်ိဳး ဆရာဦးလငး္ေမာင္ မႀကိဳက္။  မရွိလုိ႕ ေတာင္းစားလွ်င္ ခြင္႕လႊတ္သည္။ သူတစ္ပါးပစၥည္း ခုိးယူတာမ်ိဳး  ဦးလင္းေမာင္ လက္မခံႏုိင္။  ေမြးရာပါဗီဇေႀကာင္႕ၿဖစ္ေစ၊  မိဘအရိပ္ထုိး၍ သားသမီးက အတုၿမင္အတတ္သင္ကာ ၿဖစ္ေစ၊ ယခုလုိ ငယ္ႏုစဥ္ ကေလးဘ၀မွာပင္ ၄ငး္အက်င္႕အႀကံမ်ိဳးကို ဖ်က္ဆီးေခ်မႈန္းပစ္ရမည္။

ေငြငါးေထာင္ကုိ ေတြ႕ေရးအတြက္ ဆရာဦးလင္းေမာင္ႏွင္႕ ေအာင္ထြန္းတို႕ မ်က္စိလ်င္လ်င္ထားၿပီး ရွာပါသည္။ သုိ႕ေသာ္ ေငြငါးေထာင္၏ အစအနကုိမွ် မေတြ႕ရ။ တစ္ရာတန္အစုတ္ကေလးမ်ား၊ ငါးဆယ္တန္အႏြမး္ေလးမ်ားကုိသာေတြ႕ရသည္။ ေနာက္ဆုံး လြယ္အိတ္ေတြသာ ကုန္သြားသည္။ ေငြကုိမေတြ႕ေခ်။ 

“ ကဲ........... လြယ္အိတ္ေတြထဲေတာ႕ မေတြ႕ဘူး။  မင္းတို႕ကိုယ္ေတြမွာ ရွာမယ္။ ယူထားရင္ ခုထဲက လာေပးပါ။ ဆရာက ရွာလို႕ေတြ႕ရင္ေတာ႕ မင္းတုိ႕ မလြယ္ဘူး။ ကဲ...ဟုတ္ၿပီ၊ ရွာၿပီေနာ္”

ေယာက်္ားေလးေတြကုိ တစ္ေယာက္ခ်ငး္ အက်ၤ ီအိတ္ကပ္ေတြ၊ ေဘာင္းဘီေတြထဲ ရွာသည္။ 

“ ဟာ..ဆရာ ဒီမွာ  ”

ေအာင္ထြန္းအသံေႀကာင္႕ဆရာဦးလင္းေမာင္ ကေလးတစ္ေယာက္ကုိရွာေနရာမွ လွည္႕ႀကည္႕လုိက္သည္။

“ ဟ.... ေဟ႕ေကာင္၊  အဲဒါ ငါ႕ပိုက္ဆံကြ။ ႀကည႕္ပါလား။ ဒီမွာေ ထာင္႕ ခုနစ္ရာထဲရယ္”

ေအာင္ထြန္းၿငိမ္သြားသည္။

“ ေဆာရီးပါကြာ။ ေငြက အလိပ္လုိက္ဆုိေတာ႕ ေထာင္တန္ေတြခ်ည္းထင္လုိ႕ပါ”

“ မင္း... ေသေသခ်ာခ်ာႀကည္႕ပါလားကြ”

အခ်ိန္ေတြသာကုန္သြားသည္။  ေငြငါးေထာင္က ဘယ္နားမွာမွန္းမသိေပ။ ေနာက္ဆုံးမိန္းကေလးေတြ ၏ လြယ္အိတ္ေတြထဲ ရွာရန္သာရွိေတာ႕သည္။ 

“ ကဲ... မိန္းကေလးေတြ ... ခုံေပၚတက္ မတ္တတ္ရပ္”

ေက်ာင္းသူအခ်ိဳ႕ စူပုတ္ပုတ္ၿဖစ္သြားသည္။  မ်က္လုံးေလးေတြ လွန္ႀကည္႕ေနႀကသည္ကို ဘာအထာမွန္း ဆရာဦးလင္းေမာင္ရိပ္မိသည္။ သို႕ေသာ္.... သူတို႕ကုိ ဂရုစိုက္မေနအား။  လုပ္စရာရွိတာသာ ဆက္လုပ္ရသည္။  တရားခံမေတြ႕ခင္အထိေတာ႕ ရွာရလိမ္႕မည္။

ေနာက္ဆုံးတြင္ ဆရာဦးလင္းေမာင္ သက္ၿပင္းသာခ်ရေတာ႕၏။  မိန္းကေလးမ်ားကုိေတာ႕ အက်ၤ ီခၽြတ္စမ္းဟဲ႕၊ ထမီ ၿဖန္႕စမ္းဟဲ႕ဟု ၿပဳလုပ္ခိုင္း၍မၿဖစ္ႏုိင္ပါ။  သို႕ေသာ္လည္း  ပုစၦာတစ္ပုဒ္ အေၿဖထြက္ဖုိ႕ နညး္လမ္းမ်ိဳးစုံအသုံးၿပဳကာ ေၿဖရွငး္ႏုိင္ေႀကာင္း ဆ႒မတန္း သခ်ၤာဘာသာရပ္ကုိသင္ႀကားေနေသာ ဆရာဦးလင္းေမာင္ တစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္းႀကီး နားလည္သေဘာေပါက္ပါသည္။  အဓိက က အေၿဖထြက္ဖုိ႕သာ ၿဖစ္သည္။  ထုိ႕ေႀကာင္႕ ဤပုစၦာအေၿဖထြက္ဖို႕လည္း နညး္လမး္တစ္ခု အသုံးၿပဳရဦးမည္။ ဆရာဦးလင္းေမာင္သည္ စာသင္ခန္းထဲမွ ထြက္၍ ေက်ာင္းေစာင္႕အိမ္သုိ႕ထြက္ခဲ႕သည္။ ေက်ာင္းေစာင္႕ထံမွ မီးၿခစ္ႏွင္႕ ဖေယာင္းတုိင္ ယူလာခဲ႕သည္။ ဘုရားစင္မွ ဖေယာင္းတုိင္ကုိ ယူလာခဲ႕သၿဖင္႕ ဖေယာင္းတုိင္က အနီေရာင္ၿဖစ္ေနသည္။ ဆရာဦးလင္းေမာင္ သေဘာက်သြားသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ဆရာမ်ားနားေနခန္းထဲသို႕၀င္ၿပီး ဖေယာင္းတုိင္ကုိ ေဆာ႕ပင္ အနက္ၿဖင္႕ ဆုိးလုိက္သည္။ အေရာင္က ညိဳပုပ္ပုပ္ၿဖစ္သြားသည္။ ဆရာဦးလငး္ေမာင္ ငါးခူၿပဳံးေလးတစ္ခ်က ္ၿပဳံးလုိက္သည္။

ဖေယာင္းတုိင္ႏွင္႕ မီးၿခစ္ကုိ ကိုင္ကာ စာသင္ခန္းထဲ၀င္လာေသာ ဆရာဦးလင္းေမာင္ကုိ ေက်ာငး္သားေက်ာငး္သူမ်ားက မ်က္လုံးေလးမ်ားၿပဴးကာ၊ ၀ုိင္းကာႏွင္႕ ႀကည္႕ေနႀကသည္။ 

“ ကဲ..... အားလုံး နားေထာင္ႀက၊  ဆရာက အားလုံးကုိ ရွာေဖြလုိ႕ၿပီးၿပီ။ဒါေပမယ္႕ ပိုက္ဆံကုိ မေတြ႕ဘူး။ ဒီေတာ႕ ဆရာလည္း  ေဆးဖေယာင္းတုိင္ထြနး္ၿပီးရွာရလိမ္႕မယ္။ ေအာင္ထြန္းရဲ႕ ပုိက္ဆံကုိ ယူတဲ႕သူဟာ  ဒီေဆးဖေယာင္းတုိင္ ထြနး္တဲ႕အခ်ိန္ကစၿပီး မၿငိမ္းခင္အထိ ေငြကိုလာေပးလုိ႕ရတယ္။ ဒီေဆးဖေယာင္းတုိင္ ၿငိမ္းသြားတဲ႕အထိ ေငြကုိလာမေပးဘူးဆုိရင္ ......................”

ဆရာဦးလင္းေမာင္ စကားကုိ၇ပ္ၿပီး ကေလးေတြကုိ အကဲခတ္လုိက္သည္။ မ်က္လုံးေလးမ်ား ၀ုိင္းကာ ဆရာဦးလင္းေမာင္စကားကုိ နားစြင္႕ေနႀကသည္။ 

“ ဒီေဆးဖေယာင္းတုိင္ ၿငိမ္းတဲ႕အထိ ေငြလာမေပးရင္  အဲဒီယူတဲ႕သူရဲ႕ မိသားစုဒုကၡေရာက္လိမ္႕မယ္။ ဥပမာ၊ အိမ္မီးေလာင္တာမ်ိဳး၊ အိမ္ေထာင္ဦးစီး ဆုံးပါးသြားတာမ်ိဳး၊ စီးပြားပ်က္တာမ်ိဳးေပါ႔ကြာ၊ မၿဖစ္ဘူးလုိ႕ေတာ႕ မထင္လုိက္နဲ႕ေနာ္.။  ဒီေဆးဖေယာင္းတုိင္က အင္မတန္စြမး္တာ ... မယုံရင္ စမး္ႀကည္႕ႀကေပါ႕”

ေၿပာေၿပာဆုိဆုိႏွင္႕ ဆရာဦးလင္းေမာင္က ဖေယာင္းတုိင္ကုိ မီးညွိေနသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ဆရာစားပြဲေပၚထြနး္လုိက္သည္။ တိတ္ဆိတ္ေနေသာ စာသင္ခန္းကုိ ေက်ာခုိင္းလ်က္ ဆရာနားေနခန္းဆီ ထြက္လာခဲ႕သည္။ လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း  သူကိုယ္တုိင္ ရယ္ခ်င္လာသည္။  မည္သုိ႕ပင္ၿဖစ္ေစ၊ တစ္ခုခု ထူးၿခားလာမည္ဟုေတာ႕  ဆရာဦးလငး္ေမာင္ ယုံႀကည္ေနမိသည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

၃။

ေ၀ေ၀လႈိင္သည္ ဆရာေၿပာလုိက္သည္႕ စကားေႀကာင္႕ အလြန္အမင္းထိတ္လန္႕သြားသည္။  ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိပင္  အိမ္မွ မိသားစုကုိ ၿမင္ေယာင္လာသည္။ မိသားစုကုိ ဆုိကၠားနငး္ၿပီး ရွာေကၽြးေနေသာ အေဖ၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ား ေစ်းတြင္ ေရာင္းခ်ရင္း အိမ္မႈကိစၥမ်ား ေဆာင္ရြက္ေနသည္႕ပန္းနာရင္က်ပ္ေရာဂါသည္အေမ၊ လူလားမေၿမာက္ေသးေသာ ေမာင္ေလးႏွင္႕ ညီမေလးတုိ႕၏ ပုံ၇ိပ္မ်ားက မ်က္လုံးထဲတြင္ ၿပည္႕ႏွက္လာသည္။

မိသားစုတစ္ခုလုံး ဒုကၡေရာက္သြားႏုိင္တယ္ဆုိေသာ စကားေႀကာင္႕ ရွင္မီးအကၤ် ီထဲတြင္ ၀ွက္ထားော ေငြငါးေထာင္ကုိ ထုတ္မိမလိုၿဖစ္သြားသည္။ စိတ္ကုိ အၿမန္ထိန္းလုိက္ႏုိင္၍ ေတာ္ပါေသးသည္။ အမွန္ေတာ႕ ေ၀ေ၀လႈိင္ ဒီေငြေတြကုိ ယူခ်င္လြနး္လုိ႕ယူမိတာမဟုတ္ပါ။ လုိခ်င္တပ္မက္ေသာ ရမၼက္ေလာဘေႀကာင္႕ မဟုတ္ပါ။ ေ၀ေ၀လႈိင္တုိ႕ မိသားစုအေၿခေနေႀကာင္႕သာ ယူမိသြားၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။ မေန႕က အေဖ မုိးမိကာ ဖ်ားသၿဖင္႕ ဒီေန႕ဆုိကၠားမထြက္ႏုိင္။ မနက္စာကိုလည္း ေ၀ေ၀လႈိင္တုိ႕ ထမင္းႀကမ္းခဲကိုသာ ေလြးခဲ႕ရသည္။ ေန႕လယ္စာ၊ ညေနစာမ်ားအတြက ္အေမ မည္သုိ႕စီစဥ္မည္မသိ။ ထုိ႕ထက္ဆုိးသည္မွာ  အေဖ႕ကုိ ေဆးခန္းမၿပရေသး။  အေမ႕ဟင္းရြက္ေရာင္းရေငြေလးက မၿဖစ္စေလာက္၊  အေဖ႕ကို ေဆးခန္းမၿပႏုိင္လွ်င္ အေၿခအေနက ပုိဆုိးလာႏုိင္သည္။  ဒီအခက္အခဲမ်ားေႀကာင္႕ ေ၀ေ၀လႈိင္ ေအာင္ထြနး္၏ ေငြငါးေထာင္ကုိယူမိသြားပါသည္။ အစတုနး္ကေတာ႕  လြယ္အိတ္ထဲမွ ၿပဳတ္က်ေနေသာ ေငြမ်ားကုိ ေကာက္ထည္႕ေပးရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ၿဖင္႕ ေကာက္ယူခဲ႕မိသည္။ သို႕ေသာ္လညး္ ေငြမ်ားလက္ထ ဲေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ႕  ေၿပာင္းလဲသြားေသာ စိတ္၏ ကာလာအလ်င္တုိ႕ေနာက္  ကာယကံေၿမာက္ ၿပဳမူမိသြားေသာအခါ မေကာင္းမႈတစ္ခု အထေၿမာက္သြားခဲ႕ၿခငး္ၿဖစ္၏။

ေငြမ်ားေပ်ာက္၍ လြယ္အိတ္ထဲ ရွာေဖြလွ်င္ ေတြ႕သြားႏုိင္သၿဖင္႕  အိမ္သာသို႕သြားကာ ရွင္မီးအက်ၤ ီထဲ ၀ွက္ထားလုိက္သည္။  ထုိ႕ေႀကာင္႕ဆရာတုိ႕က ေငြရွာေသာ္လည္း မေတြ႕။ မေတြ႕သၿဖင္႕ဖေယာင္းတိုင္ထြနး္ကာ တရားခံကုိဖမ္းေတာ႕မည္ ။

ဤ ေငြမ်ားကုိ ၿပန္မေပးလွ်င္ မိသားစု ဒုကၡေရာက္ႏုိင္သည္။  “ အိမ္ေထာင္ဦးစီးကြယ္လြန္တာမ်ိဳး”၊ ။ ဘုရား.....ဘုရား......။ ေဇာေခၽြးမ်ားက တစ္ကုိယ္လုံး ပ်ံ႕ႏွံ႕လာသည္။ ဘာလုပ္ရမည္ကုိ အၿမန္ဆုံး ဆုံးၿဖတ္ရမည္။ အခ်ိန္ဆြဲေန၍မၿဖစ္။  ဆရာ႕ေနာက္ လုိက္ကာ ၿပန္ေပးမည္လား။ မၿဖစ္ေသးပါ။ ဆရာက ေ၀ေ၀လိႈင္႕အေပၚအထင္အၿမင္လြဲသြားမွာစုိးသည္။  ၿပီး ကုိယ္ကိုယ္တိုင္ လုပ္ခဲ႕သည္မွာမွန္ေသာလည္း  ၀န္ခံဖို႕ရာေတာ႕ ေ၀ေ၀လႈိင္ရွက္သည္။

မႀကာမီ မုန္႕စားေက်ာင္းဆင္းေတာ႕မည္။ သူမ်ားေတြ၊  မုန္႕၀ယ္သြားသည္႕အခ်ိန္မွာ ၿပန္ထားလိုက္လွ်င္အဆင္ေၿပၿပီဟု ေတြးမေသာ္လည္း မၿဖစ္။  တခ်ိဳ႕ မုန္႕၀ယ္မသြားႀက၊ အခန္းထဲမွာပင္ ထမင္းစားႀကသည္။ စာဖတ္ႀကသည္။

ေ၀ေ၀လႈိင္ ေခါင္းက တရစပ္လႈပ္ရွားေနသည္။

ဟုတ္ၿပီ။ ဒီေန႕ ေ၀ေ၀လႈိင္တု႕ိ အသင္းေန႕။ မုန္႕စားေက်ာင္းၿပန္တက္ခါနီးတြင္ အမႈိက္သြားပစ္ရမည္။ အမႈိက္ေတာင္းထဲ ပုိက္ဆံထည္႕ထားလုိက္မည္။ အမႈိက္သြားပစ္ေတာ႕ သူမ်ားေတြ ၿမင္ႀကလိမ္႕မည္။  ပြဲၿပတ္ၿပီ။  အႀကံႏွင္႕  ေ၀ေ၀လႈိင္ ရႊင္ၿမဴးေနသည္။ ဆယ္႕တစ္နာရီထုိးဖုိ႕ ငါးမိနစ္သာလုိေတာ႕သည္။  မိမိကိစၥ ေအာင္ၿမင္ေတာ႕မည္။

“ ကလင္...ကလင္...ကလင္...ကလင္...ကလင္...ကလင္...ကလင္......”

ေန႕စဥ္ႀကားေနက်ၿဖစ္ေသာ္ၿငား ဒီတစ္ႀကိမ္ႀကားရေသာ ေခါင္းေလာင္းသံသည္ ေ၀ေ၀လႈိင္႕အဖို႕ ခ်ိဳၿမိန္လြန္းလွသည္။

“ ေ၀ေ၀လႈိင္ေရ.... ငါမုန္႕သြားစားလုိက္ဦးမယ္။ ေက်ာင္းတက္ခါနီးမွ အမႈိက္သြားပစ္မယ္ေနာ္...”

“ ေအးေအး... သြားသြား... ႀကည္ၿပာ။ နင္ၿပန္လာမွ သြားပစ္မယ္”

အကြက္ကေတာ႕က်ေနၿပီ။ စာသင္ခနး္ ေနာက္တံခါးမွ၀င္ၿပီး အမႈိက္ေတာင္းထဲသုိ႕ ပုိက္ဆံကို မသိမသာ ပစ္ထည္႕လုိက္သည္။ မည္သူမွ မရိပ္မိ။  ၿပီး  ကုိယ္႕ေနရာကိုယ္ ဟန္မပ်က္ ၀င္ထုိင္ေနလုိက္သည္။ ဆ၇ာစားပြဲေပၚမွ  မီးညြန္႕တလူလူႏွင္႕ ဖေယာင္းတုိင္ႀကီးကို ခပ္ၿပဳံးၿပဳံးေလးႀကည္႔ရင္း ႀကည္ၿပာ ၿပန္လာမည္႕အခ်ိန္ကုိ ေစာင္႕ေနမိသည္။

“ ေ၀ေ၀လႈိင္ .... လာ  အမိႈက္ပစ္ရေအာင္”

“ ေအး..လာၿပီ၊ လာၿပီ ”

ႀကည္ၿပာက အမႈိက္ေတာင္းေရွ႕၇ပ္ေစာင္႕ေနသည္။  မၿမင္ေသးဘူးလားမသိ။  ေ၀ေ၀လႈိင္ပင္ၿမင္ေနရသည္။  ေၿပာလုိက္လွ်င္ ေကာင္းမလား စဥး္စားေသာ္လည္း ကိုယ္ကစၿပီး ၿမင္တာမ်ိဳး မၿဖစ္ခ်င္။ သံသယ၀င္သြားလွ်င္ ဒုကၡၿဖစ္ဦးမည္။

“ ေနဦး... ေဘးမွာ အမိႈက္ေတြ က်ေနတယ္။ ငါေကာက္လုိက္ဦးမယ္”

ေ၀ေ၀လိႈင္က  အမႈိက္ေကာက္ရင္း ေငြငါးေထာင္ကုိ ႀကည္ၿပာၿမင္ပါေစဟုသာ တတြတ္တြတ္ ဆုေတာင္းေနမိသည္။ 


 “ ဟယ္... ပုိက္ဆံေတြေတာ္႕ .... ေအာင္ထြန္းပိုက္ဆံေတြထင္တယ္”

“ ေအေတာ္..... ဟုတ္ပါ႔။ ေဟး.... ဒီမွာေဟ႕  ...ေအာင္ထြနး္ပုိက္ဆံေတြ ၿပန္ေတြ႕ၿပီ”

ေ၀ေ၀လႈိင္က အတန္းသားမ်ားကုိ လွည္႕ေၿပာလုိက္သည္။

“ ဟယ္...ဟုတ္လား.... ”

“ေဟး... ဟုတ္တယ္ေဟ႕။ ေအာင္ထြန္းေရ......”

“ဆရာ႕ကို သြားေၿပာေခ်။ ဆရာ႕သြားေၿပာ”

“ဟုတ္တယ္ေဟ႕....၊ ဖေယာင္းတုိင္မီး ၿငိွမ္းခုိငး္၊  ၿငိွမ္းခုိင္း”

ေ၀ေ၀လႈိင္႕ရင္ထဲက အလုံးႀကီး က်သြားသည္။ ေတာ္ေတာ္ႀကီး ေပ်ာ္သြားသည္။  မေကာင္းမႈတစ္ခုကုိ အခ်ိန္မီ ေခ်ဖ်က္ႏုိင္ခဲ႕ၿပီ မဟုတ္လား။  မႀကာမီ ဆရာေရာက္လာေလသည္။ အေၿခအေန အက်ိဳးအေႀကာင္း ဆရာ႕ကို ရွင္းၿပႀကသည္။.  ေအာင္ထြန္းခမ်ာမွာလညး္  ၀မ္းသာလြန္း၍ထင္သည္။  မ်က္ရည္မ်ားပင္  စုိ႕ေန၏။

ေ၀ေ၀လႈိင္ကေတာ႕ ေအာင္ထြနး္ႏွင္႕ ဆရာ႕ကို ေတာင္းပန္သည္႕ မ်က္၀န္းမ်ိဳးၿဖင္႕ ႀကည္႕ေနမိသည္။  ေ၀ေ၀လႈိင္႕မ်က္လုံးမ်ားကုိ ၿမင္သြားလွ်င္လညး္  နားလည္သြားပါေစဟုသာ   ဆုေတာင္းေနမိပါေတာ႕သည္။

==================================


ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)



ဖူးငုံဆယ္ေက်ာ္သက္မဂ္ဂဇင္း( teen magazine ) ၊ ေအာက္တုိဘာ၊ ၂၀၁၂။


ေၿပာခ်င္တဲ႕စကား

ဒီ၀တၳဳေလးဟာ တကယ္႕ အၿဖစ္အပ်က္ကို ေနာက္ခံထားတာၿဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေၿခာက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀က အခန္းထဲမွာ ႀကဳံေတြ႕ခဲ႕ရဖူးတဲ႕ ကိစၥေလးကို ေနာက္ခံထားၿပီး  အဆာပလာ ႀကံသကာေတြ သြတ္သြင္းလိုက္တာပါ။ ၀တၳဳထဲမွာ ပုိက္ဆံကို ေကာင္မေလးယူမွန္း ဘယ္သူမွ မသိႀကေပမယ္႕ အၿပင္က တကယ္႕အၿဖစ္အပ်က္မွာေတာ႕ ဘယ္သူယူတယ္ဆုိတာ အတန္းသားေတြက ရိပ္မိခဲ႕ႀကပါတယ္။ ဒါေပမဲ႕ အဲဒီလုိ ဇာတ္သိမ္းမ်ိဳးကိ ု မႏွစ္ၿခိဳက္မိတာေႀကာင္႕ ၿပဳၿပင္လုိက္ၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္။ အားေပးသူမ်ား အားလုံးကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)

4 comments:

  1. ဖတ္လို႕ ေကာင္းလိုက္တာ အစ္ကိုေရ ... အမွားကိုဇြတ္မွိတ္ၿပီး ဆက္မွားလိုက္တာထက္ အမွန္ကို အခ်ိန္မွီျပင္လိုက္တာက အေကာင္းဆံုးေပါ့ အစ္ကိုေရ ... :)

    ReplyDelete
  2. ေ၀ေ၀လိႈင္ ဘယ္လုိ ျပန္ေပးမလဲလုိ႕ ဖတ္ေနရင္း စဥ္းစားမိတယ္။ စစခ်င္း ဆရာက အတန္းေရွ႕မွာ စကၠဳဗူး သုိ႕ တစ္ခုခုထားပီး ေက်ာင္းသားအားလုံး တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ဗူးထဲကုိ ယူယူမယူယူ တစ္ခုခု လာထည့္ခုိင္း၊ ပုိက္ဆံယူထားတဲ့သူလဲ အမ်ားသူငွာလုိ လာျပီး ယူထားတဲ့ ပိုက္ဆံကုိလာထည့္လုိ႕ ရေအာင္ လုပ္ခိုင္းမယ္လုိ႕ ေတြးမိတာ။ ေရးထားတာေလး မဆုိးပါ း)

    MZ

    ReplyDelete
  3. ေခတ္ဆိုုးေၾကာင္႔ ျဖဴစင္တဲ႔ ကေလးတိုု႔ရဲ႕စိတ္ ညစ္ႏြမ္းေနတာေလးကိုု ထင္ဟပ္ျပထားတယ္။
    အမွားကိုုျမင္ အမွန္ကိုုျပင္လိုုက္ႏိုုင္ေပမယ္႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေနာက္တစ္ခါမွာ သူူဘယ္ေတာ႔မွ ထပ္မလုုပ္မိေတာ႔ဘူးလား။ ေတြးေနမိပါတယ္။

    ReplyDelete
  4. ေတာ္ေတာ္ေလးေကာင္းတယ္ သူငယ္ခ်င္း၊ ၾကိဳက္တယ္ကြာ....
    ဖတ္ရင္းနဲ႕ ရင္ထဲ တဒိန္းဒိန္းနဲ႕ ဘယ္လိုျဖစ္မလဲလို႕ ....

    ReplyDelete