Thursday, April 19, 2012

အလွည္႔

from Google

၁။

ေႏြရာသီရဲ႕ ပူၿပင္းတဲ႕ရာသီဥတုဒဏ္ေႀကာင္႔လားမသိဘူး။ လမ္းမႀကီးေပၚမွာ တိတ္ဆိတ္ေၿခာက္ကပ္ေနတယ္။ ဆယ္မိနစ္တစ္ခါေလာက္ၿဖတ္သြားေနတဲ႕ ကားေတြရယ္၊ ဆုိင္ကယ္တခိ်ဳ႕တေလရယ္၊ တစ္၀မ္းတစ္ခါးအတြက္ ေစ်းဗန္းေခါင္းရြက္ၿပီး ၿမိဳ႕ရိုးကိုးေပါက္ေၿခလ်င္ေစ်းေလွ်ာက္ေရာင္းေနတဲ႕ ဘ၀တူေစ်းသည္ေတြကလြဲၿပီး လမ္းေတြက ဗလာက်င္းေနတယ္။

ေႀကာင္တစ္ၿမီးမဆိုထားနဲ႕၊ ေခြးတစ္ေကာင္ေတာင္လမ္းသလားမေနဘးူ။ အရိပ္ရတဲ႕ သစ္ပင္ေအာက္မွာတစ္ေရးတစ္ေမာေမွးစက္အနားယူေနႀကတယ္။ ပူပင္ေႀကာင္႔ႀကကင္းကင္းနဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႕ ေခြးေတြကို ႀကည္႔ရင္း ကုိသိ္န္းေမာင္အားေတာင္က်မိေသးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေခြးေတြလည္း ဗုိ္က္ဆာၿပီဆုိတာနဲ႕  သမုဒၵရာ၀မ္းတစ္ထြာအတြက္ ရွာရ၊ ေဖြရေတာ႔တာပဲေလ။ ဒီလုိ အိပ္မေနႏုိင္ဘူးမို႔လား။ ဒီေတာ႔ ကိုသိန္းေမာင္ ေခြးေတြကုိ ႀကာႀကာအားမက်ႏုိင္ဘူး။  ကုိယ္႔၀န္စည္စလြယ္ကို ၿမဲၿမဲထမ္းရင္း ၊ ေစ်း၀ယ္မယ္႔လူကို ေမွ်ာ္လင္႔ရင္း  ေတြ႔တဲ႕လမ္းထဲ ေကာက္၀င္လုိက္ေတာ႔တယ္။

“တံၿမက္စည္း ႀကက္ေမႊး”

အမိႈက္ေတြကပဲ မရွိေတာ႔တာလား၊ တံၿမက္စည္းေတြကပဲ ေကာင္းလြန္းလုိ႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ အေမႊးေတြ ဖြာမထြက္လုိ႔လားမသိဘူး။ ခုတစ္ေလာ ကိုသိန္းေမာင္ ေရာင္းမေကာင္း။ တကယ္ဆုိ ဒီလုိ ေႏြရာသီမွာ ပို္ေရာင္းေကာင္းသင္႔တာေပါ႔။  ဟုတ္တယ္ေလ...။ ေႏြဦးက ေလရူးနဲ႕က်ီစယ္လုိက္ရင္ အမႈိက္ေတြ၊ ဖုန္ေတြ၊ သဲေတြဆုိတာ ေလႏွင္ရာ ဘယ္ႏွမုိင္မွန္းကို မသိဘူး။  ဒါေပမယ္႔   ဘာေႀကာင္႔မွန္းမသိ၊ ကုိသိန္းေမာင္ အလုပ္မၿဖစ္။  ေၿပာရရင္ တစ္လနီးနီးရွိေရာ႕မယ္။ ေႏြေပါက္ၿပီဆုိကတည္းကေပါ႕။

အစပိုင္းေတာ႔ ေရာင္းမေကာင္းဘူးဆုိေပမယ္႔ အရင္က ေရာင္းရထားတာေတြနဲ႕ ဖုံးလုိ႔၊ ဖိလုိ႔၊ ဖာလုိ႔၊ေထးလို႔ ရေသးတယ္။  ႀကာလာေတာ႔ ေရာင္းမေကာင္းတာႀကီးက သိသာထင္ရွားလာတယ္။ ထင္ရွားလာၿပီး ဘယ္ကုိသြားထိခိုက္လဲဆုိေတာ႔  အိမ္ကထမင္း၀ိုင္းမွာ ဟင္းပန္းကန္ကိုေပါ႔။ တစ္ခါတစ္ခါ ငါးပိရ ည္က်ိဳနဲ႕တင္ ေလြးရတဲ႕ေန႔ေတြက ေရလုိ႔မမွတ္မ္ိႏုိင္ေတာ႔ဘူး။

ဒီေန႔လည္း ေနကသာ ေခါင္းအထက္ ေရာက္လာတယ္။ ေစ်းဦးက မေပါက္ေသးဘူး။ မနက္မို္းလင္းက စားခဲ႕တဲ႕  ထမင္းႀကမ္းခဲကလည္း ဖုန္ေတြ၊ သစ္ရြက္ေတြနဲ႕အတူ ေလႏွင္ရာ လြင္႔ပါသြားသလား မေၿပာတတ္ဘူး။  ၀မ္းထဲက တက်ဳတ္က်ဴတ္ၿမည္ေအာင္ဆာေနၿပီ။ ဒါေပမယ္႔ ဆုိင္ေတြ႔တုိင္းလည္း ၀င္မစားရဲဘူး။ ေတာ္ႀကာ ညေနအထိ ေစ်းဦးမေပါက္ရင္ စက္ေလွဖုိး မက်န္မွာစုးိရေသးတယ္။ 

စက္ေလွသမားေမာင္အုံးနဲ႕ လူခ်င္းနည္းနည္းပါးပါးရင္းႏွီးေပမယ္႔ အေႀကြးေတာ႔ မစီးရဲဘူး။  ဘာလုိ႔လဲဆုုိေတာ႔  တစ္ခါက မိန္းမတစ္ေယာက္ ၿမစ္လယ္ေရာက္မွ အေၿကြးတက္စီးတာမွန္းသိေတာ႔  ဘာလုပ္တယ္မွတ္တုံး။  ေလွကို ၿပန္လွည္႕ၿပီး မုံရြာကမ္းဘက္ ဦးတုိက္လုိ႔ ေလွေပၚပါလာတဲ႕သူတခ်ိဳ႕ နီးစပ္ရာေတြက ေငြစုၿပီး စုိက္ေပးလုိက္မွ အေနာက္ဘက္ကမ္းၿပန္ဦးတိုက္တာ  ကိုသိန္းေမာင္တုိ႔ မ်က္ၿမင္ပဲေလ။  ဒီေတာ႔ စက္ေလွဖုိးကလည္း ခ်န္မွ ရမွာ။ အိတ္ကပ္ထဲမွာလဲ ႏွစ္ရာတန္ႏွစ္ရြက္နဲ႕ တစ္ရာတန္တစ္ရြက္ကပဲ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းၿပဳံးၿပေနႀကတယ္။  ဒါနဲ႕ မၿဖစ္ေသးပါဘူး။  တံၿမက္စည္းတစ္ေခ်ာင္းေရာင္းရ ေရာင္းရ၊ ႀကက္ေမႊးတစ္ေခ်ာင္းေရာင္းရေရာင္းရ ၊ ေရာင္းလုိက္ဦးမဟဲ႕လုိ႔ ေတြးရင္း အားနဲ႕မာန္နဲ႕ ေအာ္ခ်လိုက္တယ္။

“ တံၿမက္စည္း ႀကက္ေမႊး ”

---------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------
၂။

 “ဒင္ .....ဒင္....”

ကိုသိန္းေမာင္က ခါးပုံစနဲ႕ နဖူးေပၚက ေခၽြးေတြကို ခပ္ႀကမ္းႀကမ္း သုတ္ပစ္ရင္း အသံၿမည္လာတဲ႕ နာရီစင္ႀကီးကုိ ေမာ႔ႀကည္႔လုိ္က္တယ္။ နာရီစင္ႀကီးကလည္း အခ်ိန္လင္႔ေနၿပီဆုိတဲ႕ မ်က္နွာထားနဲ႕ ကုိသိန္းေမာင္ကို ခပ္တင္းတင္း ငုံ႕ႀကည္႔ေနတယ္။

၀မး္ထဲမွာ ဘာမွ မရွိလုိ႔ထင္ပါရဲ႕။ ေခါင္းေတြေတာင္ ေနာက္က်ိေနၿပီ။  မုံရြာတစ္ၿမိဳ႕လုံးလည္း ႏွံ႕လုေနၿပီ။  ေၿခကလညး္တုိေနၿပီ။ ေရကလညး္ ဆာေနၿပီ။ မေနႏုိင္ေတာ႔ ေဘးနားကကြမ္းယာသည္ေလးဆီ ေရေတာင္းေသာက္ရတယ္။  ေနပူပူမွာ ေအးၿမေနတဲ႕ ေရေႀကာင္႔ နည္းနည္းေတာ႔ လန္းဆန္းလာတယ္။ ဒါနဲ႕ တံၿမက္စည္း အစည္းလုိက္ႀကီးကို ေကာက္ထမ္းၿပီး နာရီစင္နဲ႕မ်က္ေစာင္းထုိးက ယြန္းေက်ာင္းလမ္းထဲ ၀င္လုိက္တယ္။ ေရနံေခ်းေတြ ၀ေနေအာင္သုတ္ထားတဲ႕ အိမ္ကေလးရဲ႕ ၿခံ၀င္းေရွ႕ ကုိသိန္းေမာင္ ရပ္လုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ ၿခံေထာင္႔က ေခြးက အိပ္ေနရာက ဆတ္ခနဲ ထတယ္။ ကုိသိန္းေမာင္ကုိၿမင္ေတာ႔ ၿပန္အိပ္ေနလုိက္တာ အၿမီးေလးေတာင္ ေၿမကို တဘုတ္ဘုတ္နဲ႔ ရုိက္ေနေလရဲ႕။

“ ဆရာမ....ဆရာမ...”

ကိုသိန္းေမာင္ သိပ္မေခၚလုိက္ရပါဘူး။ အိမ္ထဲကေန ခပ္၀၀အမိ်ဳးသမီးတစ္ဦးထြက္လာတယ္။

“ေႀသာ္.... ကုိသိန္းေမာင္၊ တံၿမက္စည္းက ရွိေသးတယ္။  မယူေသးဘူး”

“ မယူေသးဘူးလား”

“ အဲ .... ရွိေသးတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေနမွ လာခဲ႕ေလ ”

ကိုသိန္းေမာင္ ေမာသြားတယ္။ တံေတြးတစ္ခ်က္ မ်ိဳခ်လုိက္တယ္။

“ ႀကက္ေမြႊးေကာ  ဆရာမ။ ”

“ႀကက္ေမႊးလည္းရွိေသးတယ္ေလ ကိုသိန္းေမာင္ရဲ႕။ အရင္တစ္ေခါက္က ေထာင္႔ငါးရာတန္ ၀ယ္ထားတာေလ။ ကုိသိန္းေမာင္ဆီကပဲေလ။ အဲဒါက အေမႊးေတြ မဖြာေသးဘူး။ သုံးလုိ႔ ရေသးတယ္။ ”

“ တံၿမက္စည္းႀကမ္းေရာ  မလုိဘူးလား ဆရာမ”

ဆရာမကနည္းနည္းေတာ႔ စိတ္ညစ္သြားပုံရတယ္။

“တကယ္ေၿပာတာ ကိုသိန္းေမာင္ရဲ႕။ တကယ္မလုိလုိ႔ရယ္”

“ဆရာမရယ္....တစ္ခုခုေတာ႔ ၀ယ္ပါဦးလား”

“ တကယ္မလုိတာပါ ကိုသိန္းေမာင္ရယ္။ ႏုိ႔မုိ႔ ကၽြန္မ ကိုသိန္းေမာင္ကုိ အားေပးသားပဲ”

“ သိပါတယ္ ဆရာမရယ္...။ ေက်းွဇူးလဲ တင္ပါတယ္။ ခုေတာ႔ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးေလာက္ ၀ယ္လုိက္ပါဦးဆရာမရယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေစ်းဦးမေပါက္ေသးလုိ႔ပါ။  တံၿမက္စည္းႀကမ္းယူပါလား။ ဆရာမတုိ႔ ၿခံက သစ္ပင္ေတြနဲ႕ အမႈိက္ပြမွာေပါ႔။ ၀ယ္လုိက္ပါဆရာမရယ္။ တကယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေစ်းဦးမေပါက္ေသးလုိ႔ပါ။ ခုထိလည္း ေန႔လည္စာ မစားရေသးဘူးဆရာမရဲ႕။ ကူညီပါဗ်ာ”

ဆရာမက ခဏစဥ္းစားတယ္။ ၿပီးမွ...........

“ကဲ  ကဲ  ဒါဆုိလဲ  တံၿမက္စည္း ၿကမ္းတစ္ေခ်ာငး္ေပး”

“ေက်းဇူးပါဆရာမရယ္.။  တကယ္ပါ”

ကုိသိန္းေမာင္ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ ထမင္းဖိုးေလးေတာ႔ ရၿပီမုိ႔လား။

“ တစ္ေခ်ာင္းဘယ္ေလာက္လဲ ”

“ တစ္ေခ်ာင္းတစ္ေထာင္ပါ ဆရာမရယ္။ ေစ်းလည္းခ်ိဳပါတယ္”

“ ဟုိတစ္ေခ်ာင္းေပး ကုိသိန္းေမာင္”

“ ဟုတ္ကဲ႕ဆရာမ ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာမရယ္။ ကၽြန္ေတာ္ၿဖင္႔ ခုမွ ေစ်းဦးေပါက္တာပဲ ။ တကယ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ”

ဆရာမကမ္းေပးလာတဲ႕ တစ္ေထာင္တန္ေငြစကၠဴေလးနဲ႕  တံၿမက္စည္း အစည္းေပၚ တဘုတ္ဘုတ္ပုတ္လုိက္တယ္။

“ ရပါတယ္ကုိသိန္းေမာင္ရယ္။  ေရေသာက္ပါဦးလား”

“ေ တာ္ၿပီဆရာမ။ ကၽြန္ေတာ္ ဗုိက္ဆာေနၿပီ။  ထမင္းဆုိင္ေၿပးလုိက္ဦးမယ္။ ”

 အေၿပးအလႊားနဲ႕ ေတြ႔တဲ႕ လမ္းေဘးက ထမင္းဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ ၀င္ထိုင္လုိ္က္တယ္။  တစ္ခါၿပင္ ငါးရာတဲ႕ ။  ထမင္းပြဲ၊ ဟင္းပြဲ  ကိုသိန္းေမာင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ႔ ေခါင္းေတာင္ မေဖာ္ႏုိင္ေတာ႔ဘူး။ မနက္ကတည္းက မစားရေသးတာေလ။ ဆာၿပီေပါ႔။

“ ေတာ္တုိ႔ေရာ  ေရာင္းေကာင္းလား”

ထမင္းဆုိင္က အမ်ိဳးသမီးက ေဘးက စားပြဲ၀ုိင္းအလြတ္မွာ၀င္ထုိင္ရင္း ေမးတယ္။

“ ေကာင္းေပါင္ဗ်ာ၊ က်ဳပ္ၿဖင္႔ ေစာနကမွ ေစ်းဦးေပါက္တာပဲ  အဲဒါ ရတဲ႕ ပုိက္ဆံနဲ႕ ထမင္း၀င္စားတာေလဗ်ာ”

“ ေတာ္က ဘယ္က လာေရာင္းတာတုံး”

“အေနာက္ဘက္ကမ္းက .........။ ေနပါဦး ခင္ဗ်ားတုိ႔ေကာ ေရာင္းေကာင္းလား”

“ ေကာင္းပါဘူးေတာ္။ ဒီႀကားထဲ ဆိုင္က ခဏခဏ ပိတ္ေနရေသးတယ္။ ”

“ ဘာလုိ႔တုံး”

“ သိပါဘူးေတာ္........စည္ပင္ကလူေတြေပါ႔။ လူႀကီးလာတယ္ လူႀကီးလာတယ္နဲ႕ ေတာ္ႀကာေန လမ္းေဘးဆုိင္ေတြ လမ္းႀကိဳလမ္းႀကားထဲ ေၿပာင္းဖြင္႔ခုိင္းလုိက္၊ ေတာ္ႀကာေန လမ္းေဘးဆုိင္ေတြ မဖြင္႔ရဘူးေၿပာလုိက္နဲ႕။ ဘာလုပ္ရမွန္းကို မသိဘူး။  က်ဳပ္တု႔ိက ဒီအလုပ္မလုပ္ေတာ႔ ဘာနဲ႕စားရမလဲ။ စားစရာမရွိေတာ႔ သူတုိ႔ ေကၽြးထားတာလဲ မဟုတ္ဘူး။ တၿခားအလုပ္လညး္ မလုပ္တတ္ေတာ႔ ဒါေလးပဲ မွိန္းလုပ္ေနရတာ။”             

ဆုိင္ရွင္မိန္းမေၿပာတဲ႕စကားကုိ ႀကားေတာ႔ ကုိသိန္းေမာင္ ေသာက္လက္စ ပဲဟင္းဇြန္းကုိ ပါးစပ္ထဲက အၿမန္ဆြဲထုတ္လုိက္တယ္။

“ ဟုတ္တယ္။ ဟုတ္တယ္ ခင္ဗ်ားေၿပာတာ ဟုတ္တယ္။ က်ဳပ္လည္း တၿခားဘာမွ မလုပ္တတ္ေတာ႔ ဒီအလုပ္ပဲ  အေရာင္းအ၀ယ္ပါးမွန္းသိရက္နဲ႕ ဆက္လုပ္ေနရတာ။ တၿခားအလုပ္က် ကုိယ္ နားမလည္ပဲ ရမ္းလုပ္ရင္ ကြဲသြားမွာလဲ စုိးရေသးတယ္ဗ်”

ကိုသိန္းေမာင္က စားလက္စပန္းကန္ကို အၿပတ္ရွင္းၿပီး ေရတစ္ခြက္ ေမာ႔ေသာက္တယ္။ က်န္တဲ႕ေရနဲ႕ ထမင္းပန္းကန္ထဲ လက္ေဆးခ်ၿပီး  လက္သုတ္လိုက္တယ္။ ထမင္းစားလုိ႔ေတာ႔ ၿပီးသြားၿပီ။

“ ကဲ  အစ္မေရ.. ဘယ္ေလာက္က်တုံး”

“ငါးရာ”

“ ငါးရာ  ၊ ဟုတ္ၿပီ။  ဒီလုိလုပ္..........ခင္ဗ်ားလည္း အေရာင္းအ၀ယ္ပါး၊ က်ဳပ္လည္း အေရာင္းအ၀ယ္ပါးတယ္ဆိုေတာ႔ ဒီလုိလုပ္ရေအာင္”

“ဘယ္လုိလုပ္မုိ႔တုံး”

ဆုိင္ရွင္မိန္းမက ပန္းကန္ေတြသိမ္းရင္း ေၿခလွမ္းၿပင္မယ္႔ဆဲဆဲ တုံ႕သြားတယ္။

“ ဒီလုိေလဗ်ာ...........ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္ ငါးရာမေပးေတာ႔ဘူး ။ ခင္ဗ်ား  က်ဳပ္ဆီက တံၿမက္စည္းၿဖစ္ၿဖစ္ ၊ ႀကက္ေမႊးၿဖစ္ၿဖစ္ယူလုိက္ေလဗ်ာ”

ကုိသိန္းေမာင္ စကားအဆုံး ဆုိင္ရွင္မိန္းမက တူးတူးခါးခါးၿငင္းတယ္။

“ ဟာ.........ေတာ္ၿပီ။ ေတာ္ၿပီ။ က်ဳပ္ႀကက္ေမႊးက အေကာင္းႀကီး ရွိေသးတယ္။   မလုိေသးဘူး ။ မ၀ယ္ဘူး။ ထမင္းဖုိးသာေပး”

“ ခင္ဗ်ားကလညး္ဗ်ာ၊ အခ်ငး္ခ်င္းေတြပဲဟာကုိ ”

“ ဘာအခ်င္းခ်င္းတုံး ၊ ေတာ္ၿပီ........က်ဳပ္ကို ငါးရာ သာေပး”

ဆုိင္ရွင္မိန္းမက ပန္းကန္ေတြ ေဆာင္႔ခ်တယ္။

“ အစ္မရယ္........ တံၿမက္စည္းအတုိေလး ၿဖစ္ၿဖစ္ယူလိုက္ပါဗ်ာ။ ဟုိမွာ ခင္ဗ်ားတံၿမက္စည္းေလးက ေကာင္းေတာ႔တာ မဟုတ္ဘူး။ ယူလုိက္ပါဗ်ာ။ က်ဳပ္လည္း ခင္ဗ်ားဆီ ထမင္းစားတာပဲကို”

“ ကၽြတ္.....ဒုကၡပဲ”

ကိုသိန္းေမာင္ ဆုိင္ရွင္မိန္းမကို ႀကည္႔ၿပီး ရယ္ခ်င္ေနတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ရယ္လုိ႔မၿဖစ္ေသး။  ခုလုပ္ရမွာက တံၿမက္စည္းေရာင္းထြက္ဖို႔။  ဒီလုိဆို ထမင္းဖုိးေပးစရာမလိုေတာ႔။

“လုပ္ပါအစ္မရယ္။  ကူညီပါ။ ေနာက္ဆုိလဲ မုံရြာေရာက္တုိငး္ အစ္မဆုိင္ပဲ ၀င္စားပါ႔မယ္ဗ်ာ”

“ အမေလးေတာ္။ ေနာက္ေတာ႔ မလာခဲ႔နဲ႕ေတာ႔။ ခုေတာ႔ ယူလုိက္မယ္။  တကတည္း ....ေဘးကေန ၿမင္းအီးေပါက္တဲ႕ အတုိင္းပဲ  ။ ဒီလုိေစ်းသည္ေတာ႔ ႀကဳံ ႀကဳံဖူးေပါင္ေတာ္”

 ကိုသိန္းေမာင္ ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႕ တံၿမက္စည္းႀကမ္းအတုိ္ေလးထုတ္ေပးလုိက္တယ္။

“ ဒါဆုိၿပီးေရာ.... ငါးရာ  ငါးရာ  ေက်ေရာဗ်ာ”

ဆုိင္ရွင္မိန္းမက ကိုသိန္းေမာင္ကို မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထုိးတယ္။ မ်က္ႏွာကလည္း မဲ႕ကာ ရြဲ႕ကာနဲ႕။

-----------------------------------------------------------------------

“ဟူး..........ကဲ  ကဲ  ယူမယ္ရွင္။ ယူမယ္။ တံၿမက္စည္း တစ္ေခ်ာင္းေပး”

ကိုသိန္းေမာင္ ေက်နပ္သြားတယ္။  ဒါေပမယ္႔ မေက်နပ္မိၿပန္ဘူး။   ေက်နပ္မိတာက ဒီေန႔ သူဇြတ္ေရာင္းတဲ႕ ခြင္ေတြ ေအာင္ၿမင္လုိ႔ပါ။  မေက်နပ္မိတာက  ဒီေန႔ တစ္ေနကုန္ ဇြတ္လိုက္ေရာင္းေနရတာကုိပါ။

သူလဲ ဘယ္ဇြတ္ေရာင္းခ်င္ပါ႔မလဲ ။ ဒါေပမယ္႔ ဒီလုိမွ မေရာင္းရင္ ေစ်းဦးေတာင္ ေပါက္ဖုိ႔ မလြယ္။ ဒီေတာ႔ ၀ယ္ခ်င္မွန္းမသိ၊ မ၀ယ္ခ်င္မွန္းမသိ ဇြတ္ထုိ္းေရာင္းေနရေတာ႔တာေပါ႔။  ၀ယ္ရတဲ႕ သူေတြကလညး္  နားေတြၿငီး၊ စိတ္ညစ္လြန္းၿပီး ၀ယ္ႀကရေတာ႔တာေပါ႔။

ဘယ္လုိပဲ ၿဖစ္ပါေစ။ လက္ထဲမွာ ေငြရဖုိ႔က အေရးႀကီးဆုံးပဲ မဟုတ္လား။

-----------------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------------

၃။

စက္ေလွ မထြက္ေသးဘူးဆုိတာနဲ႕ ကမ္းစပ္တက္ထုိင္ရင္း ဟုိႀကည္႔၊ ဒီႀကည္႔နဲ႕ ေတာင္ေတာင္ အီအီ ေတြးေနမိတယ္။

ေမွာင္ရီပ်ိဳးစအခ်ိန္ဆုိေတာ႔ ကမ္းေပၚမွာလည္း လူသူကင္းရွင္းေနတယ္။ ေစ်းသည္ေတြ၊ ေခါငး္ရြက္ဗ်ပ္ထုိးအသည္ေလးေတြအခ်ိဳ႕ကလညး္ လက္က်န္ရွင္းၿပီး ေငြေတာင္ ေရေနၿကၿပီ။  အေနာက္ဘက္ကမ္း ၿပန္ရမယ္႔သူေတြကလညး ္စက္ေလွေစာင္႔ရင္း ဟုိေယာင္ေယာင္ ၊ ဒီေယာင္ေယာင္ေပါ႕။

အဲဒီအခ်ိန္ ထုိ္င္ေနတဲ႕ ကိုသိန္းေမာင္ ေရွ႔က္ုိ  ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္လာရပ္တယ္။ အလြန္ဆုံးရိွလွ အသက္ဆယ္ႏွစ္ေပါ႔။  ကိုသိန္းေမာင္ သမီးေလးနဲ႕ေတာင္ မတိမ္းမယိမ္း။   လက္ထဲမွာလည္း ၿခငး္ေတာင္းေလးတစ္ေတာင္း ဆြဲထားလ်က္သား။

“ ဟ႕ဲေကာင္မေလး ။ ဘာတုံး”

“ ေၿပာင္းဖူး၀ယ္ပါဦးလား ဦးေလး”

“ေၿပာင္းဖူး...........ဟာ......ေ တာ္ပါၿပီဟာ”

ေၿပာင္းဖူးဆုိေတာ႔ နည္းနည္းေတြသြားေပမယ္႔ ကုိ္ယ္႔စိတ္ကုိယ္ အၿမန္ထိန္းရတယ္။

“ သႀကားေၿပာင္းေတြ.......ဦးေလးရဲ႕။ ခ်ိဳလုိက္တာမွ နစ္ေနတာပဲ”

စားခ်င္စိတ္က ထိန္းမႏုိင္ေအာင္ ၿပဴတစ္ၿပဴတစ္ၿဖစ္လာေပမယ္႔  တဏွာကို အၿမန္ခ်ိဳးႏွိမ္ရတယ္။

“ေတာ္ၿပီ.......ေကာင္မေလးရာ”

“ ၀ယ္လုိက္ပါဦးေလးရဲ႕။ တကယ္ခ်ိဳလုိ႔ ေၿပာေနတာ။ တစ္ဖူးမွ ႏွစ္ရာထဲ”

“ဟာ.........ေတာ္ၿပီ.....ေတာ္ၿပီ”

ေကာင္မေလးနဲ႕ေတာ႔ခက္ကုန္ၿပီ။  ကိုသိန္းေမာင္ကလညး္ ၿငင္းသာၿငင္းလုိက္ရတယ္။  အသံက လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ သိပ္မရွိ။ ေႏွးေႏွးေကြးေကြး ႏွင္႔ ေအးတိေအးစက္၊ ေၿခာက္တိေၿခာက္ကပ္။

“ဦးက မယုံလုိ႔လား။ မယုံရင္စားႀကည္႔။  မခ်ိဳရင္ ပိုက္ဆံၿပန္အမ္းမယ္။ ဘယ္လုိလဲ”

ေကာင္မေလးက သူ႔ ေၿပာင္းဖူးကုိ အၿပည္႔အ၀ အာမခံတဲ႕ ရုပ္နဲ႕ ႀကည္႔ေနတယ္။

“ တၿခားသြားေရာငး္စမ္းပါဟာ”

“ ေရာင္းၿပီးၿပီ ဦးရဲ႕။ ၀ယ္တဲ႕ သူကလညး္ ၀ယ္ၿပီးၿပီ။ ဒီမွာ ေလးဖူးပဲ က်န္ေတာ႔တာ။ တစ္ဖူးေလာက္ ယူလုိက္ပါဦးလားဦးရယ္”

 “ ဟဲ႕ ေကာင္မေလး ... သြားစမ္းဟာ။ သြားစမ္း”

ကိုသိန္းေမာင္က အိမ္က မိသားစုမ်က္ႏွာကို ၿမင္လာမိေတာ႔   အၿပတ္အသတ္ ၿငင္းခ်လုိက္တာ အသံေတာင္ ေတာ္ေတာ္ က်ယ္သြားတယ္။ အနီးအနားက လူတစ္ခ်ိဳ႕က စူးစူးစမ္းစမ္း ႀကည္႔ႀကတယ္။  ၿပႆနာကို သေဘာေပါက္သြားေတာ႔  အႀကည္႔လႊဲသြားႀကၿပန္တယ္။  သူတုိ႔လည္း ေကာင္မေလးရဲ႕ ၿပႆနာကုိ ေၿဖရွင္းမေပးႏုိင္ဘူးနဲ႕ တူပါရဲ႕။

ေကာင္မေလးကေတာ႔ မ်က္ရည္ေလး ကလယ္ကလယ္ နဲ႕ ထြက္သြားတယ္။  ေကာင္မေလးရဲ႕ ညစ္ႏြမ္းႏြမ္း အက်ႌေနာက္ေက်ာကုိႀကည္႔ရင္း ကုိသိန္းေမာင္ သက္ၿပင္းတစ္ခ်က္ ခုိး ရႈိက္မိတယ္။

-----------------------------------------------------------------

စက္ေလွေပၚေရာက္ေတာ႔  ေကာင္မေလးအေၿကာင္း ၿပန္ေတြးမိတယ္။ ဒီတစ္ခါလညး္ ဒုတိယမၸိ သက္ၿပင္းခ်မိၿပန္ေရာ။ ေနာက္ၿပီး ဘာေႀကာင္႔မွန္းမသိ ေန႔လည္က ကုိသိန္းေမာင္ တံၿမက္စည္း ႀကက္ေမႊး ဇြတ္ေရာင္းခဲ႕တဲ႕ မိန္းမေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြကို လည္း အစီ အရီ ၿပန္ၿမင္ေယာင္ေနမိတယ္။

အင္...................... တတ္ႏုိင္ပါဘူးေလ။




 ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)

ရနံ႕သစ္မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ (၄၅) ၊ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၂။

6 comments:

  1. ဖတ္လိုက္ပါတယ္ဆရာ...
    အင္း တခ်ုိဳ ့က်ေတာ့လည္း ေငြအလံုးအခဲ ၀င္ဖို ့အေရး
    အလုပ္ေတြတစ္ခုျပီးတစ္ခု ေထာင္ေနႀကတာ...
    ေအာ္...ေလာဘ ေလာဘ...
    တကယ္ဆို တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲျပီး အလုပ္လုပ္ႀကရင္မေကာင္းဘူလားလို ့..
    ေထာ္္ဦး

    ReplyDelete
  2. လူ႔ဘဝႀကီးထဲမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ သေဘာသဘာဝေလးေတြ ဖတ္သြားၿပီး ေမာင္ေဝမိုးႏိုင္ေရ။
    အလွည့္ဆိုတာ ေရာက္လာစၿမဲပါ ၾကမၼာရဟတ္တစ္ပတ္လည္ ဆိုသလိုေပါ့ကြယ္။
    စိတ္ဓာတ္အစဥ္ၾကည္လင္ေအးျမပါေစေနာ္။

    ေမတၱာျဖင့္
    အန္တီတင့္

    ReplyDelete
  3. အလွည့္ဆိုတာ တစ္ေန႔ေရာက္လာမွာပါ။ေလာဘ ေလာဘ ေလာဘ

    အားေပးလ်က္
    လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္

    ReplyDelete
  4. ညီေရ စာေလးဖတ္သြားတယ္....ကိုယ္႕အလွည္႕က်ေတာ႕ မိသားစုမ်က္ႏွာေျပးျမင္တယ္ေနာ္.....လူပီသတာေပါ႕ေနာ...လူမွန္ရင္ ေလာဘနဲ႕မကင္းပါဘူးကြာ....ဒီလိုလူေတြလည္း အမ်ားၾကီးရွိမွာဘဲ.....အားေပးေနတယ္ညီေရ.......

    ReplyDelete
  5. ဒီလိုု ဘဝေတြက အမ်ားၾကီးပဲေဝမိုုးေရ..။ ေငြကိုုလြယ္လြယ္ရတဲ့နည္းနဲ႔ရွာၾကတဲ့သူေတြရွိသလိုု နဖူးကေခၽြးေျမခမွ ထမင္းနပ္မွန္ရတဲ့ ဘဝေတြကလည္းအမ်ားသား .. စာေလး ဖတ္ရင္း ေမာလာတယ္..

    ခင္တဲ့
    အစ္မဝသုုန္

    ReplyDelete
  6. ဝမ္းစာရွာေဖြရတာ ခက္ခဲလွတယ္..သရုပ္ပီတယ္..

    ReplyDelete