Monday, April 30, 2012

ဆႏၵမေစာႀကပါနဲ႕(တဂ္ပုိ႔စ္)

from Google

 ဒီပုိ႔စ္ေလးကို မမ၀သုန္က တဂ္လုပ္ထားတာ ကၽြန္ေတာ္က မသိလုိက္ဘူး။ ဆရာေထာ္ဦးက ေရးလာမွ သြားဖတ္ႀကည္႔ရင္း ကၽြန္ေတာ္႔ကိုပါတဂ္မွန္းသိတာ။ မတ္လ ၁၂ရက္ေန႕ကတည္းက တဂ္ထားတာဆိုေတာ႔ ႀကာေနပါၿပီ။ မမ၀သုန္ကုိလည္ းအားနာပါရဲ႕။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လုံး၀ကိုမသိလုိက္။ မႀကာခဏ၀င္ဖတ္ၿဖစ္ေပမယ္႔ အဲဒီရက္ပုိင္းက စာေမးပြဲ နီးေနေတာ႔ လြတ္သြားတယ္ထင္ပါတယ္။  ခုဖတ္မိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အၿမင္ေလးကို ေရးတတ္သလုိေရးလုိက္ပါတယ။္

“ဆႏၵမေစာႀကပါနဲ႕”

၀ါက်ေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏႈတ္ေၿပာစကားအၿဖစ္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဆီကေန ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ရာ အေႀကာင္းကိစၥအေထြေထြအလုိက္ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးစုံနဲ႕ ႀကားဖူးႀကပါတယ္။  ဘယ္အရာမဆို အလ်င္မလုိသင္႔ဘူးဆုိတဲ႕ စကားလည္း ရွိေနေတာ႔ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဒီစကားအားကုိးနဲ႕ ဆႏၵမေစာႀကပါနဲ႕ဆိုၿပီး ေခၽြးသိပ္လုိ႔ေကာင္းေနႀကပါတယ္။ ေကာင္းေသာ ေစာင္႔ဆုိင္းၿခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပါနဲ႕ အဲဒီစကားနဲ႕ ႏွစ္ေပါက္တစ္ေပါက္လုပ္တတ္တာမ်ိဳးေတြ ႀကဳံလာရပါတယ္။
ဆႏၵမေစာသင္႔ဘူးဆုိတဲ႕ စကားကေတာ႔ ေနရာတုိင္း၊ အေၿခအေနတုိင္း၊ အေႀကာငး္အရာတုိင္းအတြက္ အံမ၀င္နုိင္ဘူး၊ မမွန္ကန္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ ယူဆပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ေလမွာ ဆႏၵေစာသင္႔တဲ႕ အရာေတြလဲ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဥပမာ-ဆရာေထာ္ဦးေရးသလိုေပါ႔။ ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ သင္ခန္းစာကုိ စာေမးပြဲအတြက္ ဆႏၵေစာၿပီး ႀကိဳတင္က်က္မွတ္ေလ႕လာထားတာမ်ိဳးကေတာ႔ လုပ္သင္႔၊ ၿဖစ္သင္႔တဲ႕ ဆႏၵေစာမႈမ်ိဳးပါ။  အဲဒီလုိပဲ ဆႏၵေစာသင္႔တဲ႕ အရာကိစၥေတြ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ အမ်ားႀကီး ရွိေနပါတယ္။

မ်ားေသာအားၿဖင္႔ေတာ႔ ဆႏၵေစာတာဟာ မေကာငး္တဲ႕ လကၡဏာကုိ ေဆာင္တတ္ပါတယ္။  ဘာေႀကာင္႔လဲဆိုေတာ႔  ကိစၥတစ္ခုခုနဲ႕ပတ္သတ္ၿပီး ဆႏၵေစာလာၿပီဆိုႀကပါစုိ႔။ အဲဒီလူရဲ႕ ေခါငး္ထဲ၊ ဦးေႏွာက္ထဲ၊ စိတ္ထဲ ၊ အေတြးေတြထဲ၊ အသိဉာဏ္ထဲမွာ  တၿခားအရာကုိ အာရုံမစုိက္ႏုိင္ေတာ႔ပါဘူး။ ဒီကိစၥနဲ႕ပတ္သက္ၿပီးေတာ႔ပဲ ေဇာႀကီးေနေတာ႔တာပါ။ အလ်င္စလုိႏုိင္ေနေတာ႔တာပါ။ ဒီအခါဓမၼဓိ႒ာန္က်က် ရႈၿမင္စဥ္းစားသုံးသပ္မႈမ်ိဳး လုပ္ႏုိင္တဲ႕စြမ္းအင္လညး္ မရွိေတာ႔ပါဘူး။  ၿပႆနာ/ အေႀကာင္းကိစၥကို မိမိ အာရုံက်ေနတဲ႕ ေၿဖရွင္းနည္း/ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္မ်ိဳးနဲ႕ပဲ အလ်င္စလုိ အဆုံးသတ္ေစတတ္ပါတယ.္။  အဲဒီအခါမွာ လြယ္လင္႔တကူ ဆုံးၿဖတ္လုိက္တဲ႕ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္မ်ိဳး ၿဖစ္တာေႀကာင္႔  အက်ိဳးရလဒ္ဟာလည္း ၿပီးၿပည္႔စုံတဲ႕ လွပေသသပ္တဲ႕ အသြင္မေဆာင္ႏုိင္ေတာ႔တာပါ။  ဒါေပမယ္႔ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႕ ႀကက္ကန္းဆန္အုိးတုိးတာပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္၊ တခၤဏုပၸတိၱဉာဏ္ရင္႔သန္တာေႀကာင္႔ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အဆင္ေၿပေၿပရလဒ္မ်ိဳးထြက္ေပၚလာခဲ႕မယ္ဆုိရင္ ဒါကုိ အစြဲၿပဳၿပီး  ေနာက္ထပ္ အသစ္အသစ္ေသာ ႀကဳံေတြ႕လာရတဲ႕ ကိစၥေတြမွာလည္း  ဒီလုိပဲ မိမိဆႏၵကုိ ဦးစားေပး၊ အေလာသုံးဆယ္ စဥ္းစားဆုံးၿဖတ္တာမ်ိဳးဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ေနတာကေတာ႔  ဟန္မက်လွပါဘူး။  တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ႔ အလြယ္လုိက္တတ္ၿခင္း၊ ဆႏၵေစာတတ္ၿခငး္ရဲ႕  ေဘးထြက္ဆုိးက်ိဳးကုိ  နင္႔နင္႔နဲနဲ ခံစားသိရွိရဦးမွာပါ။ 

ဒါေပမယ္႕ ဒီလုိ လူမ်ိဳးေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူ႔အေဆာက္အအုံမွာ အေတာ္ေလး မ်ားၿပားေနပုံရပါတယ္။ (ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြလည္း ပါ၀င္ခဲ႕ႀကဖူးပါတယ္။ ဘယ္သူမဆို အနည္းဆုံး တစ္ႀကိမ္ေတာ႔ ႀကဳံဖူးႀကမွာပါ။) ဒါေႀကာင္႔ပဲ “ဘယ္အရာကိစၥမွာမဆို အလ်င္မလုိသင္႔ဘူး”ဆိုတဲ႕စကားက ႏႈတ္ကပါဌ္ေတာ္တစ္ရပ္လုိ စြဲၿမဲခုိင္မာေနတာ ၿဖစ္ႏုိင္ေကာင္းပါတယ္။ ဒီလုိ ရလဒ္မေကာင္းတဲ႕ ကိစၥၿခင္းရာေတြေႀကာင္႔ပဲ ဆႏၵေစာၿခင္းဟာ မေကာင္းတဲ႕ အၿပဳအမူတစ္ရပ္လုိ  သတ္မွတ္ခံရတာလည္း ၿဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ႔ ဆႏၵမေစာတုိ္င္းလည္း ေကာင္းတာေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္အရာမဆုိ ဆႏၵမေစာသင္႔ဘူးဆုိတဲ႕ စကားကို တခ်ိဳ႕လူေတြက  သူတို႔ တစ္ကုိယ္ေရ သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရးအတြက္ ေရသာခုိုႏုိင္ဖုိ႔ ဒုိင္းတစ္ခုလုိ အသုံးၿပဳတတ္တာကုိလည္း သတိၿပဳရပါမယ္။ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ႔ အလ်င္စလုိလုပ္တတ္တာ၊ ကုိယ္႔ဆႏၵေစစားရာေနာက္ ဒေရာေသာပါး လုိက္နာေဆာင္ရြက္တတ္တာဟာ မေလ်ာ္ကန္ဘူးလုိ႕ ယူဆၿပီး  ၿဖစ္ေနတဲ႕ ၿပႆနာကို အႏုလုံပဋိလုံအၿပန္ၿပန္အထပ္ထပ္ စစ္ေဆးသုံးသပ္ေကာက္ခ်က္ခ်ေနေပမယ္႕ လုိခ်င္တဲ႕ အေၿဖမ်ိဴး မရဘဲ အခ်ိန္ၿဖဳန္းတီးပစ္ရာေရာက္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီအစား ၿဖစ္ႏုိင္ေခ်ထဲက အေကာင္းဆုံးနည္းလမ္းကုိေရြးၿပီး အခ်ိန္မဆိုင္းေဆာင္ရြက္လုိက္တာကမွ ကုိယ္႔အေပၚ ေကာင္းက်ိဳးသက္ေရာက္ႏုိင္ေသးတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္႔အေတြ႕အႀကဳံအရဆိုရင္ လြန္ခဲ႕တဲ႕ ေလးႏွစ္ေက်ာ္ကစၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ၀တၳဳေလးေတြ၊ ေဆာင္းပါးေလးေတြ ေပါက္စႏုိး၊ ေပါက္စနေရးလာတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဇာတ္လမး္တစ္ပုဒ္ရၿပီဆုိရင္ ၀တၳဳၿဖစ္ေအာင္ ခ်က္ခ်ငး္ အေကာင္အထည္ေဖာ္တယ္။  ေရးၿပီးသြားရင္ ၿပန္ဖတ္ႀကည္႔တယ္။  ကုိယ္စိတ္ႀကိဳက္ ဖန္တီးတည္ေဆာက္ထားတဲ႕ ဇာတ္လမး္ကို ကုိယ္႔ အေရးအသားနဲ႕ကုိ္ယ္ပုံေဖာ္ထားတာဆုိေတာ႔  ဒီ၀တၳဳကို ႀကိဳက္တာေပါ႔ဗ်ာ။   ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္အရပဲႀကည္႔ႀကည္႔ ၊ အေရးအသားအရပဲ ႀကည္႔ႀကည္႔ ကိုယ္႕၀တၳဳေလးဟာ ဘယ္ေနရာကမွ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္မရွိတဲ႕ ၿပစ္မ်ဳိးမွဲ႕မထင္၀တၳဳေလးသဖြယ္ ယုံႀကည္ေနခဲ႕မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႕သတ္မွတ္ခ်က္အရဆုိ အဲဒါဟာ ၀တၳဳနဲ႕ပတ္သတ္ၿပီး မႊန္ေနတာပါ။ ဟာသဆုိရင္လဲ ေသာ္တာေဆြ ၊မင္းလူတုိ႔နီးနီး ရယ္ရတဲ႕ ၀တၳဳမိ်ဳး၊ ဘ၀သရုပ္ေဖာ္ဆုိရင္လဲ မိုးမိုး(အင္းလ်ား)ေလာက္နီးနီး ပီၿပင္တဲ႕ ၀တၳဳမ်ိဳးလုိ႕ စိတ္စြဲထင္မွတ္  ေဇာေတြကပ္ၿပီး အခ်ိန္မဆိုင္းဘဲ မဂၢဇင္းတုိက္ကိုပုိ႔ဖုိ႔ အလ်င္အၿမန္စုိင္းၿပင္းပါေတာ႔တယ္။

အဲဒီလုိ ဆႏၵေစာမိၿခငး္ရဲ႕ အက်ိဳးဆက္က 
၁။ မဂၢဇငး္ရဲ႕ ေရြးခ်ယ္ေဖာ္ၿပၿခငး္မခံရဘူး။
၂။ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ကုိယ္႔ဘာသာ ၿပန္ဖတ္ႀကည္႔တဲ႕အခါမွာလည္း ကုိယ္႔ ေရးဖြဲ႕မႈအေပၚ စိတ္ေက်နပ္မႈမရႏုိင္ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္အဲဒီအရြယ္ေလာက္ကေရးခဲ႕တဲ႕ ၀တၳဳေလးေတြဆုိ သိပ္ရယ္ခ်င္မိတာပဲ။

ခုေနာက္ပုိင္းေတာ႔ ကုိယ္႔ဆႏၵေစာမႈကို ခ်ဳပ္တီးၿပီး ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ေရးၿပီးရင္ တစ္ပတ္ဆယ္ရက္ ပစ္ထားလိုက္ေတာ႔တယ္။ ဘာေႀကာင္႔လဲဆုိေတာ႔ ေရးၿပီးစဆုိ ကၽြန္ေတာ္႔မွာဒီ၀တၳဳနဲ႕ပတ္သတ္ၿပီး မႊန္ေနပါၿပီ။ ဒီေတာ႔ ဘယ္ေလာက္ၿပန္ဖတ္ဖတ္ အမွားအယြင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ၿမင္ႏုိင္တဲ႕ စြမ္းအင္မရွိပါဘူး။  ဒါေႀကာင္႔ တစ္ပတ္ေလာက္အဲဒီဇာတ္လမ္းကုိ ေမ႔ထားလုိက္တာပါ။ တစ္ပတ္ဆယ္ရက္န႕ဲ မလုံေလာက္ေသးရင္ တစ္လနီးနီး ပစ္ထားလုိက္တာပါ။ ဆႏၵကုိ မရမက ခ်ဳပ္တီးရတာေပါ႕။ အဲဒီလုိ အႀကာႀကီးေနမွ ၿပန္ဖတ္ေတာ႔  အမွားအယြင္းေတြကုိ ဒလပုံႀကီး ၿမင္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ္ႀကဳံခဲ႕ရဖူးတဲ႕ ဆႏၵမေစာၿခင္းရဲ႕ အက်ဳးိ ရလဒ္ပါ။ 

အကယ္၍ကၽြန္ေတာ္သာ ဆႏၵေစာၿပီး ပုိ႕ခဲ႕မယ္ဆိုရင္ အဲဒီ၀တၳဳေလးဟာ အယ္ဒီတာရဲ႕ အမႈိက္ၿခင္းထဲကုိ ေရာက္ဖုိ႔ ေသခ်ာသြားပါၿပီ။ ဒါေႀကာင္႔ ကိစၥေတ္ာေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဆႏၵမေစာၿခငး္ဟာ ကုိယ္႔အတြက ္ရလဒ္အေနနဲ႕ ေကာင္းက်ိဳး ေဆာင္ႀကဥ္းေပးတတ္ပါတယ္။

ဆႏၵေစာၿခငး္နဲ႕ပတ္သတ္ၿပီး ေၿပာရမယ္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္က အရာရာက္ုိ ဆႏၵေစာတတ္သူၿဖစ္ပါတယ္။ စိ္တ္သိပ္မရွည္တတ္ပါဘူး။ ေစာင္႔ဆုိင္းရၿခငး္ကုိ မႏွစ္ၿမိဳ႕ပါဘူး။ ကိုယ္တုိ္င္ကလည္း သူမ်ားကို ေစာင္႔ဆိုင္းမေနေစရေအာင္ တတ္စြမ္းသေရြ႕အားထုတ္ပါတယ္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ေစာင္႔စားမႈေပါင္းမ်ားစြာက အိပ္မက္ဆိုးေတြလုိ လႈပ္ႏႈိးဒုကၡေပးတတ္တာ အၿကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာပါ။  ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ငါေစာင္႔စားခဲ႕ရတာမုိ႔  သူတုိ႔ကိုလည္း ေစာင္႔စားေနရေအာင္လုပ္မယ္ဆုိတဲ႕ စိတ္မ်ိဳး စုိးစဥ္းမွ်မရွိပါဘူး။ 

အလြန္႕အလြန္    စည္း၀ါးမညီ၊ ခ်ိန္သားမကိုက္တဲ႕     အေၿခအေနမ်ိဳးကလြဲၿပီး    ကၽြန္ေတာ္႔ကို  ေစာင္႔ဆုိင္းရတယ္ဆိုတာ  ရွားပါးပါတယ။္ ဘာေႀကာင္႔လဲဆုိေတ႔ာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ဆႏၵေစာတတ္တဲ႕ အက်င္႔ေႀကာင္႔ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ခ်ိန္းဆိုမႈတစ္ခုခုၿပဳလုပ္ထားၿပီဆိုရင္ အဲဒီခ်ိန္းဆိုမႈန႕ဲပတ္သတ္ၿပီး ဆႏၵေစာေနေတ႔ာတာပါ။ (တကယ္ေတာ႔ အရာအားလုံးကို ဆႏၵေစာတတ္တာပါ)။ ခုႏွစ္နာရီမွာခ်ိန္းထားတယ္ဆိုရင္ ေၿခာက္နာရီေလာက္ကတည္းက အဆင္သင္႔ၿဖစ္ေနတတ္တာပါ။ ခ်ိန္းထားတဲ႕ အခ်ိန္မေရာက္ခင္ နွစ္နာရီေလာက္အလိုကတည္းက ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ေယာက္ယက္ခတ္ေနပါၿပီ။ အေစာႀကီးႀကိဳတင္ၿပင္ဆင္ထားၿပီး ထုိင္ေစာင္႔ေနပါၿပီ။ သြားစရာ၊ လာစရာဆုိရင္လညး္  အခ်ိန္အတိအက် အၿမဲသြားတတ္၊ လာတတ္ပါတယ္။ ဒီေတာ႔ သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ အၿမဲတေစ တစ္နာရီခန္႔ေနာက္က်ေလ႔ရွိတဲ႕ ၿမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ႀကီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ကမၻာ႔ရန္ပါပဲ။ အဲဒီလုိ ဆႏၵေစာတတ္တဲ႕ ကၽြန္ေတာ္႔ အက်င္႔ေႀကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ၿပန္ရလာတဲ႕ အက်ိဳးဆက္က  အခ်ိန္တိက်တယ္။ အခ်ိန္ေလးစားတယ္ဆုိတဲ႕ ဂုဏ္ပုဒ္ပါပဲ။ ယခုေလာေလာဆယ္ က်ဥ္းေၿမာင္းေနေသးတဲ႕ လူမႈပတ္၀န္းက်င္မွာ အခ်ိန္ေလးစားသူအၿဖစ္ အသိအမွတ္ၿပဳခံရသည္႔တုိင္  ငေပါႀကီးၿဖစ္ေနပါေသးတယ။္ ဒါေပမယ္႔ က်ယ္ၿပန္႔လာမယ္႔ လူမႈပတ္၀န္းက်င္အတြက္ေတာ႔ ေလ႕က်င္႔သင္ယူစရာအရာတစ္ခုကုိ  ၿပီးေၿမာက္ေအာင္ၿမင္ေနၿပီလုိ႔ဆုိရမွာပါ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္႔ အေတြ႕အႀကဳံအရ ဆႏၵေစာတတ္ၿခင္းကေပးတဲ႕  ေကာင္းက်ိဳးပါ။

အခ်ဳပ္ဆိုရမယ္ဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္႔ အေနနဲ႕ ဘယ္အရာမဆုိ ဆႏၵမေစာပါနဲ႕ လုိ႔ မေၿပာခ်င္သလုိ ဘယ္အရာမဆုိ ဆႏၵေစာပါလို႔လည္း မဆုိခ်င္ပါဘူး။  ဆႏၵေစာၿခငး္၊ မေစာၿခငး္ဟာ အေၿခအေန၊ အခ်ိန္အခါအလုိက္ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာညွိၿပီး  သင္႔ေလ်ာ္သလုိ က်င္႔သုံးရမယ္႔  အမူအက်င္႔ တစ္ခုလုိ႕ ၿမင္ပါတယ္။ ဒါေႀကာင္႔  ဘယ္လုိ အေၿခအေန၊ အခ်ိန္အခါမ်ိဳးမွာ ဆႏၵေစာသင္႕တယ္။ ဘယ္လုိ အေၿခအေနအခ်ိန္အခါမ်ိဳးမွာ ဆႏၵမေစာသင္႔ဘူးဆိုတာကို အခ်ိန္နဲ႕ တစ္ေၿပးညီ ဦးေႏွာက္ကစဥ္းစားဆုံးၿဖတ္ေပးႏုိင္ေအာင္ ၿပည္႔စုံကုံလုံစြာလုိအပ္မယ္႔ အရာတစ္ခုကို ပဲ မီးေမာင္းထုိးၿပလုိပါတယ္။ အားလုံးသိႀကပါတယ္။  ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တေတြမွာ လုိအပ္ေနတာ ပညာ(knowledge) ပါ။ ပညာရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အရာရာကုိ ဆုံးၿဖတ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေႀကာင္႔ ပညာကုိ တတ္ႏုိင္သမွ်ၿဖည္႔တင္းၿပီး  ဆႏၵေစာသင္႔ ၊ မေစာသင္႔  ေပတံနဲ႕  အရာရာကို စစ္ေႀကာႀကည္႔ႀကပါစုိ႔လားခင္ဗ်ာ။                      ။


ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)

Friday, April 27, 2012

အမုန္းေနာက္ကြယ္မွ

ပန္းခ်ီ- စန္းလြင္ေအာင္


တကတည္းေတာ္။ ေၿပာမေၿပာခ်င္ဘူး။  ဒင္းနဲ႕ေတာ႔.....။ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတယ္။  လူကၿဖင္႔ ေသခါနီးေနၿပီ။  ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ အလုပ္ကေလးလုပ္ရင္း  တရားဓမၼနဲ႕ ေမြ႕ေလ်ာ္မယ္ မရွိဘူး။   အသက္အရြယ္နဲ႕ မလုိက္တဲ႕အေတြးေတြ ေတာင္စဥ္ေရမရေလွ်ာက္ေတြးၿပီး ဇီဇာေႀကာင္ေနတယ္။

တစ္ခါ၊ ႏွစ္ခါဆုိလည္း ေတာ္ေသးရဲ႕။ ခုဟာက အခ်ိန္ရွိသေရြ႕.....။  က်ဳပ္ကို ဘာမ်ားထင္ေနလဲမသိဘူး။   က်ဳပ္ၿဖင္႔ အသက္အရြယ္နဲ႕ မလုိက္မဖက္  ၀တ္စားဆင္ယင္ေနတာလဲ မဟုတ္။ မ်က္ႏွာေပၚ မိတ္ကပ္ေတြ အတုံးလုိက္ အတစ္လုိက္ဖုိ႔ေနတာလဲ မဟုတ္။ ေတြ႕သမွ် ေယာက္်ားေလးတုိင္းကုိ ကလူ၏သုိ႔၊ ၿမွဴ၏သုိ႔နဲ႕ ႀကာပစ္ေနတာလဲမဟုတ္။

ၿပီးေတာ႔ က်ဳပ္ပုံစံနဲ႕ႀကာပစ္ေတ႔ာေရာ .... ဘယ္ေယာက်္ားက လာေၿကြမွာလဲ။   ကိုုယ္လုံးကုိယ္ေပါက္ ႀကည္႔လုိက္ဦး။ ခါးဆုိတာ ဘယ္နားရွာရမွန္းမသိဘူး။ ဗုိက္ဆုိတာလညး္ ကုိယ္၀န္သည္နဲ႕နင္လား ၊ငါလားပဲ။  အသားအေရလဲ ႀကည္႔လုိက္ဦး။ ေခ်ာကလက္လုိလုိ ၊ ေကာ္ဖီလုိလိုနဲ႕ ။  တပ္ထားရတဲ႔ မ်က္မွန္က ပုလင္းဖင္ေလာက္ရွိတယ္။  ဒီလုိ အူတူတူ၊ အတတ အဘြားႀကီးကုိ ဘယ္ေယာက်္ားက လာႀကိဳက္မွာတဲ႕လဲ။

က်ဳပ္ကလဲ ဒီအသက္အရြယ္အထိ ဒင္းနဲ႕ပဲ ေပါင္းလာတာ ကေလးသုံးေယာက္ေတာင္ ေမြးၿပီးခဲ႕ၿပီ။ ရုပ္ေၿဖာင္႔ေၿဖာင္႔ ေယာက်္ားၿမင္တုိင္း စိတ္လႈပ္ရွားတတ္တဲ႔ အရြယ္လဲ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။

ကိုယ္နဲ႔ သက္တူ ရြယ္တူေတြ က်ၿပန္ေတာ႔    ဆံၿဖဴ ၊ သြားက်ိဳး၊ ေနတဲ႕ ငါးဆယ္ေက်ာ္ ေၿခာက္ဆယ္နီးအဘုိးႀကီးေတြဆုိေတာ႔ ေခ်ာပါတယ္လုိ႔ ေၿပာလုိ႔ရေတာ႔တာလဲ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ ရြယ္တူေတြမဟုတ္လုိ႔ ကုိယ္႔ေအာက္ အသက္ငယ္ငယ္ေလးေတြက်ၿပန္ေတာ႔  ကိုယ္တုိင္က သားသုံးေယာက္အေမဆုိေတာ႔ ကုိယ္႔သားေလးေတြ၊ ကုိယ္႕တူေလးေတြလုိပဲ ၿမင္ၿပီး သားေတြကုိ ဆက္ဆံသလုိပဲ ဆက္ဆံတယ္။ ဘယ္လုိမွ ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားလို႔ မရေတာ႔ဘူး။

က်ဳပ္ႏွလုံးသားက ဒင္းနဲ႕ သားသုံးေယာက္ရၿပီးကတည္းက ရွားရွားပါးပါးရွိေနတဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ အုိေအစစ္ေလး ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ႕ သဲကႏၱာရတစ္ခုလုိပဲ။ ပူေလာင္ေၿခာက္ေသြ႕သြားတာ ႀကာ ႀကာလွေပါ႔။

တကယ္ပါ။ ႏွလုံးသားလုိ႔သာ ေၿပာေနရတယ္။ အဲဒီႏွလုံးသားက ကုိယ္႔ရင္ထဲ ဘယ္ဘက္မွာလား၊ ညာဘက္မွာလားေတာင္ ေမ႔ေမ႔သြားလုိ႔ လက္နဲ႕ ႏွလုံးခုန္သံစမ္း စမ္းၿပီး  ရွာေနရတယ္။ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာကို စိတ္ကုန္သြားၿပီ။  ေၿပာရရင္ ဒင္းကိုပါစိတ္ကုန္ေနၿပီ။   ေနစဥ္နဲ႕ အမွ် ေတြ႔သမွ်ေယာက်္ားတုိင္းနဲ႕ လုိက္သ၀န္တိုေနတယ္။  မဟုတ္ဘဲ အေၿပာခံရေတာ႕ မခံခ်င္ဘူး။  အထူးသၿဖင္႔ ကိုယ္႔ဘက္က ၿပတ္ၿပတ္သားသားႀကီး ရွင္းလငး္ေနတဲ႔ ကိစၥကို  တစ္ဖက္သတ္ အစြန္းေရာက္အေတြးေတြနဲ႕ ယုန္ထင္ေႀကာင္ထင္လုပ္တာကို အရမ္းမုန္းတာပဲ။

ေစ်းဆုိတာ အိမ္ရွင္မတုိင္းသြားတဲ႕ ေနရာ။  ၿပီးေတာ႔ မိန္းမေတြပ ဲ အမ်ားဆုံး ရွိတဲ႔ေနရာ။  အဲဒါကိုလည္း ေယာက်္ားေတြနည္းနည္းေတာ႔ ရွိတာပဲဆိုၿပီး မသြားရဘူးတဲ႕။ သူသြားမယ္ ဆုိၿပီး ၿခင္းက်ားၿကီးကိုင္ၿပီး ေန႔တုိင္းေစ်းသြားတာ။ တစ္ခါတစ္ေလ  က်ဳပ္ မၿဖစ္မေန လုိက္ဖုိ႔လုိလာရင္လည္း ဒင္းနဲ႕အသည္းအသန္ အၿကိတ္အနယ္ ေၿပာၿပီး မွ လုိက္ရတယ္။ ထားပါ။ ဒါကေတာ႕။ က်ဳပ္ေတာင္ အပင္ပန္းသက္သာေသးတယ္။

သူကဘယ္ေလာက္ထိ ဆုိး၀ါးသလဲဆုိေတာ႔ ရုံးမွာ မန္ေနဂ်ာနဲ႕ စကားေၿပာရင္လည္း ေၿပာလို႔။  ေရသန္႔ကားေမာင္းတဲ႔ ေကာင္ေလးနဲ႕ ေရသန္႔ဘူး အေရအတြက္ စစ္ေဆးရင္း စကားေၿပာရင္လညး္  ကြက္ႀကည္႔  ကြက္ႀကည္႔။ အလုပ္ရွင္သူေဌးက စာရင္းစဇယားေတြ ကိစၥနဲ႕ ရုံးခန္းထဲ ေခၚေတြ႔ရင္လည္း  ဂနာမၿငိမ္ေတာ႔ဘူး။  ႀကာေနရင္ အေႀကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးၿပၿပီး လုိက္၀င္လာ။ အရမ္းရုပ္ပ်က္တယ္။ သူ႕ေႀကာင္႔ မ်က္ႏွာပ်က္ရေပါင္းလည္း မ်ားၿပီ။  ဟိုလူ႔အားနာရ၊ ဒီလူ႕ေတာင္းပန္ရနဲ႕ ။ တစ္ရုံးတည္းမုိ႔သာ ေတာ္ေတာ႔တယ္။ ရုံးမ်ားမတူရင္ ဒင္း သူ႔ရုံး သူေတာင္ ေကာင္းေကာင္းတက္ပါ႔မလားမသိဘူး။

ၿပီးေတာ႔ ၿပႆနာက ဒီတင္ၿပီးတာ မဟုတ္ဘူး။ အိမ္ၿပန္ေရာက္ရင္ “မင္း ဟု္ိေကာင္နဲ႔ ဘာေတြ ေၿပာၿပီး ရယ.္ေနတာတုံး” ၊ “ မင္း ...အဲဒီေကာင္နဲ႕ စကားမေၿပာစမ္းနဲ႕”  ၊  “ေနာက္ သူေဌးရုံးခန္းထဲ သြားရင္တံခါးမပိတ္နဲ႕၊  ခပ္ဟဟဖြင္႔ထား” နဲ႕ ၿပႆနာရွာေသးတာ။ က်ဳပ္ကလည္း မခံႏုိင္ဘူး။ အငယ္ကတည္းက မဟုတ္တမ္းတရားလာေၿပာလာရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေခါင္းငုံ႕ခံခဲ႕တာမဟုတ္ဘူး။  ဒီေတာ႔ဒင္းနဲ႕ ေနာင္ဂ်ိန္ပေလးရေရာ။

က်ဳပ္ ေဒါသထြက္ၿပီး နည္းနည္းေလာက္ႀကမ္းၿပလိုက္ရင္လည္း  သြားၿဖဲႀကီးနဲ႕ “ ဟီးဟီး........ဟီးဟီး”  လုိ႔ ရယ္ၿပီး ေလခ်ိဳေသြးၿပန္ေရာ ။ ဒီလုိလုပ္လုိ႔ ေနာက္ေန႔ အက်င္႔ေပ်ာက္သြားမယ္မထင္နဲ႕ ။ ဒုံရင္းက ဒုံရင္းပဲ။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


“ ဒီမယ္ ကုိေအာင္သန္း....ေတာ္ က်ဳပ္ကုိ အဲေလာက္ထိ သ၀န္တုိ္ၿပမေနနဲ႕။ က်ဳပ္လုိ သက္က်ားအုိႀကီးကုိ ဘယ္သူမွ လာမႀကိဳက္ဘူး။  ရုိင္းရုိင္းေၿပာရရင္ အလကားေပးေတာင္ ယူမယ္႔သူမရွိဘူး။  ေတာ္ ...ဘာမွ ပလီ ပလာၿဖစ္မေနနဲ႕”

က်ဳပ္က အဲဒီလုိ ေၿပာလုိက္၇င္လည္း မ်က္လုံးမ်က္ဆန္ၿပဴးၿပီး သူမ်ားႀကားမွာစုိးတာလုိလုိ၊  က်ဳပ္စိတ္ဆုိးမွာေႀကာက္တာလုိလုိနဲ႕ ဘာႀကီးမွန္းကို မသိဘူး။  အဲဒီလို ေၿပာလို႔လည္း အက်င္႔က ေပ်ာက္တယ္မထင္နဲ႕။

တစ္ရက္ကလညး္  အလုပ္ကၿပန္အလာ ...... အိမ္ေရွ႔အိမ္က မိတ္ေဆြက  “  မခင္မာၿမင္႔တုိ႔ ၿပန္လာၿပီလား” လုိ႔ ေမးေတာ႔  “ ဟုတ္ကဲ႕ ”လို႔ ေၿဖတာကို အိမ္ထဲ ေရာက္တာနဲ႕ ၿပႆနာရွာေတာ႔တာပဲ။  သူမ်ား ေယာက်္ားေတြလိုေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္နဲ႕ ဆူဆုူပူပူလုပ္တာမဟုတ္ဘူး။  ေဘးနားကေန ကပ္ၿပီး တတြတ္တြတ္၊ တဘြတ္ဘြတ္နဲ႕ တအိအိ ဒုကၡေပးတာ။

“ ဒီလူ ငါ႔ကို မၿမင္တာလဲ မဟုတ္ဘဲနဲ႕ ။ တမင္ေၿပာတာေနမွာ သိလား။ ကဲ......ကိုေအာင္သန္းတုိ႔လုိ႔ ေၿပာေတာ႔  ရရဲ႕ သားနဲ႕ ဘာသေဘာမွန္းမသိဘူး”

က်ဳပ္ၿဖင္႔ ၀မ္းေခါင္းထဲကေန ေဒါသေတြ တလိပ္လိပ္တက္လာလုိက္တာမ်ား  ဒင္းကုိခ်က္ခ်ငး္ ဂုတ္ခ်ိဳးဖဲ႕သတ္ပစ္လုိက္ခ်င္တယ္။

က်ဳပ္က ဘယ္ေလာက္ ေအာ္ၿပၿပ၊ ဟစ္ၿပၿပ၊  စိတ္ဆုိးစိတ္ေကာက္ လုပ္ၿပၿပ၊ ငုိယုိၿပၿပ ဒင္းကေတာ႔ ဒင္းအက်င္႔အတုိ္င္း သ၀န္တုိၿမဲ တိုလ်က္ ။ က်ဳပ္ကလည္း အဲဒီ သ၀န္တုိတဲ႕ ေသာက္က်င္႔ကို အမုန္းတီးဆုံး။ ရွင္းရွင္းေၿပာရရင္ အဲဒီ ေသာက္က်င္႔ကို  ဂရုတစုိက္ ၿပဳစုယုယ ပ်ိဳးေထာင္ေနတဲ႕ ဒင္းကို ဆုိ မုန္းရုံမကလုိ႔ ရြံရွာစက္ဆုပ္ေတာင္လာေသး။

တကယ္....တကယ္....ေတြးမိတုိင္း  ဒငး္ကုိ မုန္းလုိက္တာ............ပစ္ပစ္ခါခါ။ တကယ္................. က်ဳပ္ဒင္းကိ ု အရမး္မုန္းတာပဲ။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


က်ဳပ္ၿဖင္႔ ဒီေန႔တစ္ေန႔လုံး စိတ္ေတြ ခ်မ္းသာလုိ႔။  ဘာၿဖစ္ရမတုန္း။ ဒင္းေပါ႔.....ဒင္း။ သႀကၤန္တြင္း သူ႔အေမဆီၿပန္ဦးမယ္ဆုိၿပီး သားအႀကီးႏွစ္ေယာက္နဲ႕ သာစည္ခဏၿပန္သြားေလရဲ႕။  က်ဴပ္ၿဖင္႔ ၀မ္းသာလုိက္တာ။  သႀကၤန္တြင္းေလးငါးရက္ေတာ႔ ဒငး္ဒဏ္က လြတ္ၿပီကိုး။

ဒင္းက သြားသာသြားတာ။  ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္နဲ႕ရယ္။  သႀကၤန္တြင္း  က်ဳပ္ေစ်းသြားမွာစုးိလုိ႔ဆုိၿပီး တစ္ပတ္စာ မီးဖုိေခ်ာင္ပစၥည္း သားငါးအစုံ ၀ယ္ေပးသြားတယ္။  ေ၀႔လည္ေႀကာင္ပတ္စကားေတြလည္း ေလွ်ာက္ေၿပာသြားေသးတာ။  “ အၿပင္ေတြ ဘာေတြ မထြက္နဲ႕ေနာ္ ” တုိ႔၊  “ မေတာ္တဆ ေနမေကာင္းၿဖစ္လုိ႔ ေဆးခန္းၿပရရင္ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ေအးဆီ မသြားနဲ႕။ ဟုိဘက္ရပ္ကြက္ကေဒါက္တာ ခင္ၿမရီဆီသြား” တုိ႔ ေလွ်ာက္ေၿပာေနေသးတာ။  က်ဳပ္က အၿမင္ကတ္ကတ္နဲ႕ ေဟာက္လုိက္မွ ၿငိမ္ကုပ္သြားတာ။

ဒါေတာင္ အိမ္ကေန ဘူတာကို ထြက္ခါနီး  သားငယ္ကို ကပ္ၿပီး မွာသြားေသးတယ္။

“သားငယ္...........မငး္အေမကုိ ဂရုစုိက္ေနာ္။ အၿပင္ေတြ ဘာေတြ ေလွ်ာက္ထြက္မေနနဲ႕။ မင္း အေမက အိမ္မွာတစ္ေယာက္တည္းရယ္”

ႀကည္႔ ။ တစ္ေယာက္တည္းေတာ႔ ဘာၿဖစ္တုန္း။ က်ဳပ္ကို ဘယ္သူက လာဆြဲမွာမုိ႔လို႔တုန္း။ ဒင္းဟာေလ....။ တကယ္ ...တကယ္။ က်ဳပ္ ေယာက်္ားယူမိတာ တအားမွားတာပဲ။ ဒါေပမယ္႔ မွားမွန္းသိတဲ႔အခ်ိန္က်ေတာ႔လည္း ကေလးက ႏွစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ဗုိက္ဆုိေတာ႔ ဘာမွလုပ္လို႔မရေတာ႔ဘူး။ ခုဆို သားငယ္ေတာင္ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္လာၿပီ။  ဒီလုိပဲ ဒင္းကုိ ဆူလုိက္၊ ပူလိုက္၊ ဆဲလုိက္၊ ဆုိလုိက္နဲ႕ စိတ္ဆင္းရဲခံၿပီး ေပါင္းေနရတယ္။

အမွန္အတုိင္းေၿပာရရင္  က်ဳပ္  ကုိေအာင္သန္းကို ဆက္မေပါငး္ခ်င္ေတာ႔ဘူး။  ရင္ထဲမွာ ဒင္းနဲ႕ပတ္သတ္လာရင္ မုန္းတီးမႈေတြကပဲ ၿပည္႔ႏွက္ေနေတာ႔တာ။ ညားခါစကာလေတြတုန္းကေတာ႔  ဒင္းသ၀န္တုိတာေလးကိုပဲ စိတ္ထဲ က်ိတ္ေက်နပ္ခဲ႕ရတာ။ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႕ ဒင္းသ၀န္တုိပုံႀကီးက ေႀကာက္စရာေကာင္းလာတယ္။ က်ဳပ္အထင္ ကုိေအာင္သန္းမွာ သ၀န္တုိ ဆုိက္ကုိမ်ားရွိေနမလားမသိဘူး။

ခုေတာ႔ ဒင္းကုိ မၿမင္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာလုိက္တာ။ ေန႔စဥ္နဲ႕အမွ် နားပူေနရတဲ႕ ၀ဋ္က ကၽြတ္သြားတာကုိး။ ခဏဆုိေပမယ္႔ အဲဒီခဏေလးကိုပဲ စိတ္ေအးလက္ေအးေနပစ္လုိက္ဦးမယ္။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

သြားမယ္႔သြားေတာ႔လညး္ ဒင္းက ႏွစ္ဆန္းႏွစ္ရက္ေန႔ထိေတာင္ ၿပန္မလာဘူး။ က်ဳပ္အႀကိဳက္ေတ႔ြၿပီေပါ႔။  အလုပ္သြားေတာ႔လည္း စိတ္ေၿဖာင္႔လက္ေၿဖာင္႔။ သူပါမလာေတာ႔ ဓါတ္သိေတြကေတာင္ စေနာက္ေနႀကေသး။  က်ဳပ္ကေတာ႔ တစ္ေန႔လုံး ၿပဳံးၿပဳံးရႊင္ရႊင္ပဲ။ သူေဌးကေတာင္ ၿပဳံးစိစိနဲ႕ မခင္မာၿမင္႔ ဒီေန႔ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ေနပုံရတယ္လုိ႔  ေၿပာေနေသးတယ္။ ဒီလုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္မေနရတာႀကာၿပီကိုး။ ဒီဂရီမ်က္မွန္ႀကီးေပၚကေန မ်က္ေထာင္႔နီႀကီးနဲ႕ စူးစုိက္ၿပီး တရားခံႀကည္႔ ႀကည္႔ခံေနရတဲ႕ က်ဳပ္ဘ၀ကို စဥ္းစားႀကည္႔လုိက္ႀကပါဦး။

က်ဳပ္ကေတာ႔ ဒင္းေတာ္ေတာ္နဲ႕ ၿပန္မလာပါေစနဲ႕ဦးလုိ႔ ဆုေတာင္းေနမိတယ္။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ဒီေန႔ေတာ႔  က်ဳပ္ ကုိယ္႔ဘာသာ ေစ်းသြားရေတာ႔တယ္။ ဒင္း၀ယ္ေပးခဲ႕တဲ႕ ဟင္းခ်က္စရာက ကုန္ၿပီေလ။ေစ်း၀ယ္ေတာ႔ ေစ်းသည္ေကာင္မေလးကေတာင္  “အန္ကယ္ႀကီးမပါဘူးလား”လုိ႔ေမးေနေသး။

ညေနက် သာစည္က ဖုန္းလာတယ္လုိ႔ ေဘးအိမ္ ဖုန္းဆုိင္ကလာေၿပာတယ္။ သာစည္က ဆုိေတာ႔ ဒင္းပဲေနမွာဆုိၿပီး က်ဳပ္သြားမကိုင္ေပါင္။ သားငယ္ကုိ လႊတ္လုိက္တယ္။ ကုိေအာင္သန္းအေမ ေနမေကာင္းလုိ႔တဲ႕။ ေနာက္ထပ္ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ေနဦးမတဲ႕။ အဲဒီအေႀကာင္းကို ႀကားႀကားခ်င္း က်ဳပ္ ေယာကၡမႀကီးအတြက္ စိတ္မပူဘဲ ေက်းဇူးေတာင္တင္မိသြားတယ္။ က်ဳပ္မ်က္ႏွာႀကီးၿပဳံးေပ်ာ္ေနလုိ႕ထင္ပါရဲ႕။ သားငယ္ကေတာင္ ရယ္က်ဲက်ဲလုပ္ၿပီး “ အဘြားဘာၿဖစ္တာလဲ ေမးဖုိ႔ေတာင ္ေမ႔သြားတာလားအေမ” တဲ႕။

တကယ္ပါ။ က်ဳပ္  ... ေယာကၡမႀကီးအတြက္ လုံး၀ စိတ္မပူမိဘူး။ ဒင္း ၿပန္မလာေသးတာကိုပဲ ၀မ္းသာေနမိတယ္။


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


သားႀကီးနဲ႕သားလတ္ၿပန္လာေတာ႔ ဒငး္ပါမလာေသးဘူး။ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ ေနဦးမတဲ႕။ ေယာကၡမႀကီးကလည္း သိပ္မသက္သာေသးဘူးဆုိပဲ။  ဒါေႀကာင္႔ ေနဦးမယ္ဆုိၿပီး က်ဳပ္ကို ေၿပာခုိင္းလုိက္တယ္။

ေနေပါ႔ ။ သူ႕ဟာသူေနတာ က်ဳပ္နဲ႕ ဘာဆုိင္လဲ။  က်ဳပ္ေၿပာၿပီးေလ။ မလာေလေကာင္းေလလုိ႔။

ရုံးကလည္း အရင္လုိ မစႀကေတာ႔ပါဘူး။ အားလုံးပုံမွန္ၿပန္ၿဖစ္သြားႀကၿပီ။  က်ဳပ္ကသာ တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႕ စကားေၿပာၿပီးရင္ သူ႔ေနရာ လွမ္းလွမ္းႀကည္႔မိတာ။ အဲဒီအခါက်မွ ကုိယ္႔ဖာသာ တစ္ေယာက္တည္း က်ိတ္ရယ္ရတယ္။

 ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

က်ဳပ္ ဘယ္လုိ ၿဖစ္ေနလဲ မသိပါဘူး။ မနက္ခင္း ထမင္းခ်ိဳင္႔ေတြၿပင္ေတာ႔ က်ဳပ္ရယ္ ၊ သားသုံးေယာက္အတြက္ရယ္ ေလးခ်္ိဳင္႔ၿပင္ရမွာကုိ ငါးခ်ိဳင္႔ႀကီးသြားၿပင္ေနမိတယ။္ ပထမ သားတစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားေမ႔က်န္ခဲ႕သလားဆုိၿပီး စဥ္းစားမရဘူး။ ေနာက္ဆုံးက်မွ ဒငး္ခ်ိဳင္႔မွန္း သတိရတယ္။

ေန႔လယ္ခင္း အလုပ္မွာ သူေဌးက ရုံးခန္းထဲ ေခၚေတာ႔လည္း တံခါးႀကီး တစ္၀က္တစ္ပ်က္ဖြင္႔ထားခဲ႕မိတယ္။အၿပင္ၿပန္ထြက္လာေတာ႔  ဒင္းစားပြဲလြတ္ႀကီးၿမင္မွ သတိရတယ္။ က်ဳပ္ကလည္းက်ဳပ္ပဲ။ ဘယ္႔ႏွယ္႔ ၿဖစ္ေနလဲမေၿပာတတ္ဘူး။

  ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ဒီေန႔မနက္ခင္း က်ဳပ္ေယာင္ၿပီး

“ကိုေအာင္သန္းေရ.. ေစ်းသြားခ်ည္ဦး”

လုိ႔ေအာ္ေၿပာမိတယ္။

သားသုံးေယာက္ကဆို ရယ္လုိက္ႀကတာ ၀က္၀က္ကိုကြဲေရာ.။  က်ဳပ္ၿဖင္႔ရွက္လြန္းလို႔ မ်က္ႏွာေတာင္ဘယ္နားထားရမွန္းမသိဘူး။  ဒင္းကုိလဲ ေဒါသေတြ ထြက္လာတယ္။

ဒင္းေႀကာင္႔   .......   ၊ ဒင္းေႀကာင္႔.............။

က်ဳပ္လည္း ေဒါသထြက္ထြက္ ၊ခပ္ရွက္ရွက္နဲ႕ပဲ ေစ်းသြားရတယ္။ ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် ေစ်း၀ယ္ဦး၊ ဟင္းခ်က္ဦး၊ ခ်ိဳင္႔ၿပင္ဦး၊ ေရခ်ိဳးဦး၊ ၀တ္ဦး၊ စားဦးနဲ႕ဆုိေတာ႔ ကသီလင္တႏုိင္လုိက္တာ။ အလုပ္ခ်ိန္ေတာင္ နညး္နည္းေနာက္က်သြားတယ္။

ဒင္းကလည္း ဘာလုပ္ေနသလဲမသိဘူး။ ေယာကၡမႀကီးကလည္းသက္သာသြားၿပီ ေၿပာပါတယ္။ ဒါကုိ ၿပန္လာမယ္မရွိဘူး။ ဆယ္ရက္ေတာင္ရွိေနၿပီ။  တစ္ခါမွ ဒီေလာက္ႀကာႀကာခရီးမထြက္ဖူးဘူးဒီလူ ဘယ္လုိ ၿဖစ္ေနလဲမသိဘူး။  ရုံးပ်က္တာလဲ ေၿခာက္ရက္ရွိေနၿပီ။ လစာက အၿဖတ္ခံရေတာ႔မယ္။ အဲဒါေၿပာတာ ဒင္းက မိသားစုအေပၚက် အေလးအနက္ကို မရွိဘူး။  ဒါေတြေၿကာင္႔ က်ဳပ္က ဒင္းကို မုန္းတာ။

အရင္ကဆို ဒင္းရွိေတာ႔ က်ဳပ္အိမ္အလုပ္လုပ္ရတာ သက္သာတယ္။ ခုက်ေတာ႔ တစ္ေယာက္တည္း မႏုိင္မနင္းေတြၿဖစ္ေနၿပီ။ လူလည္း ဖတ္ဖတ္ကိုေမာလုိ႔။  သူကေတာ႔ ကိုယ္လြတ္ရုန္းထြက္ေနတယ္။

မၿဖစ္ဘူး။ မၿဖစ္ဘူး။  ဒီအတုိင္းလက္ပိုက္ႀကည္႔ေနလုိ႔ေတာ႔ မၿဖစ္ေတာ႔ဘူး။  တစ္ခုခုလုပ္မွ ၿဖစ္မယ္။ သည္းမခံႏုိင္ေတာ႔ဘူး။

“ ဟဲ႕..... သားငယ္ ၊ မင္းအေဖဆီ ဖုန္းသြားဆက္ခ်ည္။ လာခဲ႕ေတာ႔လုိ႔။ ဆယ္ရက္ေတာင္ရွိေနၿပီ။ အေမက ခုလာခဲ႕ေတာ႔လို႔ ေၿပာေနတယ္လုိ႔ ေၿပာလုိက္။ သြား............အယ္ ဒီေကာင္ေလး ဘာစပ္ၿဖဲၿဖဲလုပ္ေနတာတုန္း။ သြားဆက္ခ်ည္ .။ တယ္...........ငါရုိက္လုိက္ရ.............”



ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)

မေဟသီမဂၢဇင္း၊ ေမ၊ ၂၀၁၂။ ဖူးသစ္ဖြဲ႕သီ ၀တၳဳတုိ

Thursday, April 19, 2012

အလွည္႔

from Google

၁။

ေႏြရာသီရဲ႕ ပူၿပင္းတဲ႕ရာသီဥတုဒဏ္ေႀကာင္႔လားမသိဘူး။ လမ္းမႀကီးေပၚမွာ တိတ္ဆိတ္ေၿခာက္ကပ္ေနတယ္။ ဆယ္မိနစ္တစ္ခါေလာက္ၿဖတ္သြားေနတဲ႕ ကားေတြရယ္၊ ဆုိင္ကယ္တခိ်ဳ႕တေလရယ္၊ တစ္၀မ္းတစ္ခါးအတြက္ ေစ်းဗန္းေခါင္းရြက္ၿပီး ၿမိဳ႕ရိုးကိုးေပါက္ေၿခလ်င္ေစ်းေလွ်ာက္ေရာင္းေနတဲ႕ ဘ၀တူေစ်းသည္ေတြကလြဲၿပီး လမ္းေတြက ဗလာက်င္းေနတယ္။

ေႀကာင္တစ္ၿမီးမဆိုထားနဲ႕၊ ေခြးတစ္ေကာင္ေတာင္လမ္းသလားမေနဘးူ။ အရိပ္ရတဲ႕ သစ္ပင္ေအာက္မွာတစ္ေရးတစ္ေမာေမွးစက္အနားယူေနႀကတယ္။ ပူပင္ေႀကာင္႔ႀကကင္းကင္းနဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႕ ေခြးေတြကို ႀကည္႔ရင္း ကုိသိ္န္းေမာင္အားေတာင္က်မိေသးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေခြးေတြလည္း ဗုိ္က္ဆာၿပီဆုိတာနဲ႕  သမုဒၵရာ၀မ္းတစ္ထြာအတြက္ ရွာရ၊ ေဖြရေတာ႔တာပဲေလ။ ဒီလုိ အိပ္မေနႏုိင္ဘူးမို႔လား။ ဒီေတာ႔ ကိုသိန္းေမာင္ ေခြးေတြကုိ ႀကာႀကာအားမက်ႏုိင္ဘူး။  ကုိယ္႔၀န္စည္စလြယ္ကို ၿမဲၿမဲထမ္းရင္း ၊ ေစ်း၀ယ္မယ္႔လူကို ေမွ်ာ္လင္႔ရင္း  ေတြ႔တဲ႕လမ္းထဲ ေကာက္၀င္လုိက္ေတာ႔တယ္။

“တံၿမက္စည္း ႀကက္ေမႊး”

အမိႈက္ေတြကပဲ မရွိေတာ႔တာလား၊ တံၿမက္စည္းေတြကပဲ ေကာင္းလြန္းလုိ႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ အေမႊးေတြ ဖြာမထြက္လုိ႔လားမသိဘူး။ ခုတစ္ေလာ ကိုသိန္းေမာင္ ေရာင္းမေကာင္း။ တကယ္ဆုိ ဒီလုိ ေႏြရာသီမွာ ပို္ေရာင္းေကာင္းသင္႔တာေပါ႔။  ဟုတ္တယ္ေလ...။ ေႏြဦးက ေလရူးနဲ႕က်ီစယ္လုိက္ရင္ အမႈိက္ေတြ၊ ဖုန္ေတြ၊ သဲေတြဆုိတာ ေလႏွင္ရာ ဘယ္ႏွမုိင္မွန္းကို မသိဘူး။  ဒါေပမယ္႔   ဘာေႀကာင္႔မွန္းမသိ၊ ကုိသိန္းေမာင္ အလုပ္မၿဖစ္။  ေၿပာရရင္ တစ္လနီးနီးရွိေရာ႕မယ္။ ေႏြေပါက္ၿပီဆုိကတည္းကေပါ႕။

အစပိုင္းေတာ႔ ေရာင္းမေကာင္းဘူးဆုိေပမယ္႔ အရင္က ေရာင္းရထားတာေတြနဲ႕ ဖုံးလုိ႔၊ ဖိလုိ႔၊ ဖာလုိ႔၊ေထးလို႔ ရေသးတယ္။  ႀကာလာေတာ႔ ေရာင္းမေကာင္းတာႀကီးက သိသာထင္ရွားလာတယ္။ ထင္ရွားလာၿပီး ဘယ္ကုိသြားထိခိုက္လဲဆုိေတာ႔  အိမ္ကထမင္း၀ိုင္းမွာ ဟင္းပန္းကန္ကိုေပါ႔။ တစ္ခါတစ္ခါ ငါးပိရ ည္က်ိဳနဲ႕တင္ ေလြးရတဲ႕ေန႔ေတြက ေရလုိ႔မမွတ္မ္ိႏုိင္ေတာ႔ဘူး။

ဒီေန႔လည္း ေနကသာ ေခါင္းအထက္ ေရာက္လာတယ္။ ေစ်းဦးက မေပါက္ေသးဘူး။ မနက္မို္းလင္းက စားခဲ႕တဲ႕  ထမင္းႀကမ္းခဲကလည္း ဖုန္ေတြ၊ သစ္ရြက္ေတြနဲ႕အတူ ေလႏွင္ရာ လြင္႔ပါသြားသလား မေၿပာတတ္ဘူး။  ၀မ္းထဲက တက်ဳတ္က်ဴတ္ၿမည္ေအာင္ဆာေနၿပီ။ ဒါေပမယ္႔ ဆုိင္ေတြ႔တုိင္းလည္း ၀င္မစားရဲဘူး။ ေတာ္ႀကာ ညေနအထိ ေစ်းဦးမေပါက္ရင္ စက္ေလွဖုိး မက်န္မွာစုးိရေသးတယ္။ 

စက္ေလွသမားေမာင္အုံးနဲ႕ လူခ်င္းနည္းနည္းပါးပါးရင္းႏွီးေပမယ္႔ အေႀကြးေတာ႔ မစီးရဲဘူး။  ဘာလုိ႔လဲဆုုိေတာ႔  တစ္ခါက မိန္းမတစ္ေယာက္ ၿမစ္လယ္ေရာက္မွ အေၿကြးတက္စီးတာမွန္းသိေတာ႔  ဘာလုပ္တယ္မွတ္တုံး။  ေလွကို ၿပန္လွည္႕ၿပီး မုံရြာကမ္းဘက္ ဦးတုိက္လုိ႔ ေလွေပၚပါလာတဲ႕သူတခ်ိဳ႕ နီးစပ္ရာေတြက ေငြစုၿပီး စုိက္ေပးလုိက္မွ အေနာက္ဘက္ကမ္းၿပန္ဦးတိုက္တာ  ကိုသိန္းေမာင္တုိ႔ မ်က္ၿမင္ပဲေလ။  ဒီေတာ႔ စက္ေလွဖုိးကလည္း ခ်န္မွ ရမွာ။ အိတ္ကပ္ထဲမွာလဲ ႏွစ္ရာတန္ႏွစ္ရြက္နဲ႕ တစ္ရာတန္တစ္ရြက္ကပဲ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းၿပဳံးၿပေနႀကတယ္။  ဒါနဲ႕ မၿဖစ္ေသးပါဘူး။  တံၿမက္စည္းတစ္ေခ်ာင္းေရာင္းရ ေရာင္းရ၊ ႀကက္ေမႊးတစ္ေခ်ာင္းေရာင္းရေရာင္းရ ၊ ေရာင္းလုိက္ဦးမဟဲ႕လုိ႔ ေတြးရင္း အားနဲ႕မာန္နဲ႕ ေအာ္ခ်လိုက္တယ္။

“ တံၿမက္စည္း ႀကက္ေမႊး ”

---------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------
၂။

 “ဒင္ .....ဒင္....”

ကိုသိန္းေမာင္က ခါးပုံစနဲ႕ နဖူးေပၚက ေခၽြးေတြကို ခပ္ႀကမ္းႀကမ္း သုတ္ပစ္ရင္း အသံၿမည္လာတဲ႕ နာရီစင္ႀကီးကုိ ေမာ႔ႀကည္႔လုိ္က္တယ္။ နာရီစင္ႀကီးကလည္း အခ်ိန္လင္႔ေနၿပီဆုိတဲ႕ မ်က္နွာထားနဲ႕ ကုိသိန္းေမာင္ကို ခပ္တင္းတင္း ငုံ႕ႀကည္႔ေနတယ္။

၀မး္ထဲမွာ ဘာမွ မရွိလုိ႔ထင္ပါရဲ႕။ ေခါင္းေတြေတာင္ ေနာက္က်ိေနၿပီ။  မုံရြာတစ္ၿမိဳ႕လုံးလည္း ႏွံ႕လုေနၿပီ။  ေၿခကလညး္တုိေနၿပီ။ ေရကလညး္ ဆာေနၿပီ။ မေနႏုိင္ေတာ႔ ေဘးနားကကြမ္းယာသည္ေလးဆီ ေရေတာင္းေသာက္ရတယ္။  ေနပူပူမွာ ေအးၿမေနတဲ႕ ေရေႀကာင္႔ နည္းနည္းေတာ႔ လန္းဆန္းလာတယ္။ ဒါနဲ႕ တံၿမက္စည္း အစည္းလုိက္ႀကီးကို ေကာက္ထမ္းၿပီး နာရီစင္နဲ႕မ်က္ေစာင္းထုိးက ယြန္းေက်ာင္းလမ္းထဲ ၀င္လုိက္တယ္။ ေရနံေခ်းေတြ ၀ေနေအာင္သုတ္ထားတဲ႕ အိမ္ကေလးရဲ႕ ၿခံ၀င္းေရွ႕ ကုိသိန္းေမာင္ ရပ္လုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ ၿခံေထာင္႔က ေခြးက အိပ္ေနရာက ဆတ္ခနဲ ထတယ္။ ကုိသိန္းေမာင္ကုိၿမင္ေတာ႔ ၿပန္အိပ္ေနလုိက္တာ အၿမီးေလးေတာင္ ေၿမကို တဘုတ္ဘုတ္နဲ႔ ရုိက္ေနေလရဲ႕။

“ ဆရာမ....ဆရာမ...”

ကိုသိန္းေမာင္ သိပ္မေခၚလုိက္ရပါဘူး။ အိမ္ထဲကေန ခပ္၀၀အမိ်ဳးသမီးတစ္ဦးထြက္လာတယ္။

“ေႀသာ္.... ကုိသိန္းေမာင္၊ တံၿမက္စည္းက ရွိေသးတယ္။  မယူေသးဘူး”

“ မယူေသးဘူးလား”

“ အဲ .... ရွိေသးတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေနမွ လာခဲ႕ေလ ”

ကိုသိန္းေမာင္ ေမာသြားတယ္။ တံေတြးတစ္ခ်က္ မ်ိဳခ်လုိက္တယ္။

“ ႀကက္ေမြႊးေကာ  ဆရာမ။ ”

“ႀကက္ေမႊးလည္းရွိေသးတယ္ေလ ကိုသိန္းေမာင္ရဲ႕။ အရင္တစ္ေခါက္က ေထာင္႔ငါးရာတန္ ၀ယ္ထားတာေလ။ ကုိသိန္းေမာင္ဆီကပဲေလ။ အဲဒါက အေမႊးေတြ မဖြာေသးဘူး။ သုံးလုိ႔ ရေသးတယ္။ ”

“ တံၿမက္စည္းႀကမ္းေရာ  မလုိဘူးလား ဆရာမ”

ဆရာမကနည္းနည္းေတာ႔ စိတ္ညစ္သြားပုံရတယ္။

“တကယ္ေၿပာတာ ကိုသိန္းေမာင္ရဲ႕။ တကယ္မလုိလုိ႔ရယ္”

“ဆရာမရယ္....တစ္ခုခုေတာ႔ ၀ယ္ပါဦးလား”

“ တကယ္မလုိတာပါ ကိုသိန္းေမာင္ရယ္။ ႏုိ႔မုိ႔ ကၽြန္မ ကိုသိန္းေမာင္ကုိ အားေပးသားပဲ”

“ သိပါတယ္ ဆရာမရယ္...။ ေက်းွဇူးလဲ တင္ပါတယ္။ ခုေတာ႔ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးေလာက္ ၀ယ္လုိက္ပါဦးဆရာမရယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေစ်းဦးမေပါက္ေသးလုိ႔ပါ။  တံၿမက္စည္းႀကမ္းယူပါလား။ ဆရာမတုိ႔ ၿခံက သစ္ပင္ေတြနဲ႕ အမႈိက္ပြမွာေပါ႔။ ၀ယ္လုိက္ပါဆရာမရယ္။ တကယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေစ်းဦးမေပါက္ေသးလုိ႔ပါ။ ခုထိလည္း ေန႔လည္စာ မစားရေသးဘူးဆရာမရဲ႕။ ကူညီပါဗ်ာ”

ဆရာမက ခဏစဥ္းစားတယ္။ ၿပီးမွ...........

“ကဲ  ကဲ  ဒါဆုိလဲ  တံၿမက္စည္း ၿကမ္းတစ္ေခ်ာငး္ေပး”

“ေက်းဇူးပါဆရာမရယ္.။  တကယ္ပါ”

ကုိသိန္းေမာင္ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ ထမင္းဖိုးေလးေတာ႔ ရၿပီမုိ႔လား။

“ တစ္ေခ်ာင္းဘယ္ေလာက္လဲ ”

“ တစ္ေခ်ာင္းတစ္ေထာင္ပါ ဆရာမရယ္။ ေစ်းလည္းခ်ိဳပါတယ္”

“ ဟုိတစ္ေခ်ာင္းေပး ကုိသိန္းေမာင္”

“ ဟုတ္ကဲ႕ဆရာမ ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာမရယ္။ ကၽြန္ေတာ္ၿဖင္႔ ခုမွ ေစ်းဦးေပါက္တာပဲ ။ တကယ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ”

ဆရာမကမ္းေပးလာတဲ႕ တစ္ေထာင္တန္ေငြစကၠဴေလးနဲ႕  တံၿမက္စည္း အစည္းေပၚ တဘုတ္ဘုတ္ပုတ္လုိက္တယ္။

“ ရပါတယ္ကုိသိန္းေမာင္ရယ္။  ေရေသာက္ပါဦးလား”

“ေ တာ္ၿပီဆရာမ။ ကၽြန္ေတာ္ ဗုိက္ဆာေနၿပီ။  ထမင္းဆုိင္ေၿပးလုိက္ဦးမယ္။ ”

 အေၿပးအလႊားနဲ႕ ေတြ႔တဲ႕ လမ္းေဘးက ထမင္းဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ ၀င္ထိုင္လုိ္က္တယ္။  တစ္ခါၿပင္ ငါးရာတဲ႕ ။  ထမင္းပြဲ၊ ဟင္းပြဲ  ကိုသိန္းေမာင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ႔ ေခါင္းေတာင္ မေဖာ္ႏုိင္ေတာ႔ဘူး။ မနက္ကတည္းက မစားရေသးတာေလ။ ဆာၿပီေပါ႔။

“ ေတာ္တုိ႔ေရာ  ေရာင္းေကာင္းလား”

ထမင္းဆုိင္က အမ်ိဳးသမီးက ေဘးက စားပြဲ၀ုိင္းအလြတ္မွာ၀င္ထုိင္ရင္း ေမးတယ္။

“ ေကာင္းေပါင္ဗ်ာ၊ က်ဳပ္ၿဖင္႔ ေစာနကမွ ေစ်းဦးေပါက္တာပဲ  အဲဒါ ရတဲ႕ ပုိက္ဆံနဲ႕ ထမင္း၀င္စားတာေလဗ်ာ”

“ ေတာ္က ဘယ္က လာေရာင္းတာတုံး”

“အေနာက္ဘက္ကမ္းက .........။ ေနပါဦး ခင္ဗ်ားတုိ႔ေကာ ေရာင္းေကာင္းလား”

“ ေကာင္းပါဘူးေတာ္။ ဒီႀကားထဲ ဆိုင္က ခဏခဏ ပိတ္ေနရေသးတယ္။ ”

“ ဘာလုိ႔တုံး”

“ သိပါဘူးေတာ္........စည္ပင္ကလူေတြေပါ႔။ လူႀကီးလာတယ္ လူႀကီးလာတယ္နဲ႕ ေတာ္ႀကာေန လမ္းေဘးဆုိင္ေတြ လမ္းႀကိဳလမ္းႀကားထဲ ေၿပာင္းဖြင္႔ခုိင္းလုိက္၊ ေတာ္ႀကာေန လမ္းေဘးဆုိင္ေတြ မဖြင္႔ရဘူးေၿပာလုိက္နဲ႕။ ဘာလုပ္ရမွန္းကို မသိဘူး။  က်ဳပ္တု႔ိက ဒီအလုပ္မလုပ္ေတာ႔ ဘာနဲ႕စားရမလဲ။ စားစရာမရွိေတာ႔ သူတုိ႔ ေကၽြးထားတာလဲ မဟုတ္ဘူး။ တၿခားအလုပ္လညး္ မလုပ္တတ္ေတာ႔ ဒါေလးပဲ မွိန္းလုပ္ေနရတာ။”             

ဆုိင္ရွင္မိန္းမေၿပာတဲ႕စကားကုိ ႀကားေတာ႔ ကုိသိန္းေမာင္ ေသာက္လက္စ ပဲဟင္းဇြန္းကုိ ပါးစပ္ထဲက အၿမန္ဆြဲထုတ္လုိက္တယ္။

“ ဟုတ္တယ္။ ဟုတ္တယ္ ခင္ဗ်ားေၿပာတာ ဟုတ္တယ္။ က်ဳပ္လည္း တၿခားဘာမွ မလုပ္တတ္ေတာ႔ ဒီအလုပ္ပဲ  အေရာင္းအ၀ယ္ပါးမွန္းသိရက္နဲ႕ ဆက္လုပ္ေနရတာ။ တၿခားအလုပ္က် ကုိယ္ နားမလည္ပဲ ရမ္းလုပ္ရင္ ကြဲသြားမွာလဲ စုိးရေသးတယ္ဗ်”

ကိုသိန္းေမာင္က စားလက္စပန္းကန္ကို အၿပတ္ရွင္းၿပီး ေရတစ္ခြက္ ေမာ႔ေသာက္တယ္။ က်န္တဲ႕ေရနဲ႕ ထမင္းပန္းကန္ထဲ လက္ေဆးခ်ၿပီး  လက္သုတ္လိုက္တယ္။ ထမင္းစားလုိ႔ေတာ႔ ၿပီးသြားၿပီ။

“ ကဲ  အစ္မေရ.. ဘယ္ေလာက္က်တုံး”

“ငါးရာ”

“ ငါးရာ  ၊ ဟုတ္ၿပီ။  ဒီလုိလုပ္..........ခင္ဗ်ားလည္း အေရာင္းအ၀ယ္ပါး၊ က်ဳပ္လည္း အေရာင္းအ၀ယ္ပါးတယ္ဆိုေတာ႔ ဒီလုိလုပ္ရေအာင္”

“ဘယ္လုိလုပ္မုိ႔တုံး”

ဆုိင္ရွင္မိန္းမက ပန္းကန္ေတြသိမ္းရင္း ေၿခလွမ္းၿပင္မယ္႔ဆဲဆဲ တုံ႕သြားတယ္။

“ ဒီလုိေလဗ်ာ...........ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္ ငါးရာမေပးေတာ႔ဘူး ။ ခင္ဗ်ား  က်ဳပ္ဆီက တံၿမက္စည္းၿဖစ္ၿဖစ္ ၊ ႀကက္ေမႊးၿဖစ္ၿဖစ္ယူလုိက္ေလဗ်ာ”

ကုိသိန္းေမာင္ စကားအဆုံး ဆုိင္ရွင္မိန္းမက တူးတူးခါးခါးၿငင္းတယ္။

“ ဟာ.........ေတာ္ၿပီ။ ေတာ္ၿပီ။ က်ဳပ္ႀကက္ေမႊးက အေကာင္းႀကီး ရွိေသးတယ္။   မလုိေသးဘူး ။ မ၀ယ္ဘူး။ ထမင္းဖုိးသာေပး”

“ ခင္ဗ်ားကလညး္ဗ်ာ၊ အခ်ငး္ခ်င္းေတြပဲဟာကုိ ”

“ ဘာအခ်င္းခ်င္းတုံး ၊ ေတာ္ၿပီ........က်ဳပ္ကို ငါးရာ သာေပး”

ဆုိင္ရွင္မိန္းမက ပန္းကန္ေတြ ေဆာင္႔ခ်တယ္။

“ အစ္မရယ္........ တံၿမက္စည္းအတုိေလး ၿဖစ္ၿဖစ္ယူလိုက္ပါဗ်ာ။ ဟုိမွာ ခင္ဗ်ားတံၿမက္စည္းေလးက ေကာင္းေတာ႔တာ မဟုတ္ဘူး။ ယူလုိက္ပါဗ်ာ။ က်ဳပ္လည္း ခင္ဗ်ားဆီ ထမင္းစားတာပဲကို”

“ ကၽြတ္.....ဒုကၡပဲ”

ကိုသိန္းေမာင္ ဆုိင္ရွင္မိန္းမကို ႀကည္႔ၿပီး ရယ္ခ်င္ေနတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ရယ္လုိ႔မၿဖစ္ေသး။  ခုလုပ္ရမွာက တံၿမက္စည္းေရာင္းထြက္ဖို႔။  ဒီလုိဆို ထမင္းဖုိးေပးစရာမလိုေတာ႔။

“လုပ္ပါအစ္မရယ္။  ကူညီပါ။ ေနာက္ဆုိလဲ မုံရြာေရာက္တုိငး္ အစ္မဆုိင္ပဲ ၀င္စားပါ႔မယ္ဗ်ာ”

“ အမေလးေတာ္။ ေနာက္ေတာ႔ မလာခဲ႔နဲ႕ေတာ႔။ ခုေတာ႔ ယူလုိက္မယ္။  တကတည္း ....ေဘးကေန ၿမင္းအီးေပါက္တဲ႕ အတုိင္းပဲ  ။ ဒီလုိေစ်းသည္ေတာ႔ ႀကဳံ ႀကဳံဖူးေပါင္ေတာ္”

 ကိုသိန္းေမာင္ ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႕ တံၿမက္စည္းႀကမ္းအတုိ္ေလးထုတ္ေပးလုိက္တယ္။

“ ဒါဆုိၿပီးေရာ.... ငါးရာ  ငါးရာ  ေက်ေရာဗ်ာ”

ဆုိင္ရွင္မိန္းမက ကိုသိန္းေမာင္ကို မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထုိးတယ္။ မ်က္ႏွာကလည္း မဲ႕ကာ ရြဲ႕ကာနဲ႕။

-----------------------------------------------------------------------

“ဟူး..........ကဲ  ကဲ  ယူမယ္ရွင္။ ယူမယ္။ တံၿမက္စည္း တစ္ေခ်ာင္းေပး”

ကိုသိန္းေမာင္ ေက်နပ္သြားတယ္။  ဒါေပမယ္႔ မေက်နပ္မိၿပန္ဘူး။   ေက်နပ္မိတာက ဒီေန႔ သူဇြတ္ေရာင္းတဲ႕ ခြင္ေတြ ေအာင္ၿမင္လုိ႔ပါ။  မေက်နပ္မိတာက  ဒီေန႔ တစ္ေနကုန္ ဇြတ္လိုက္ေရာင္းေနရတာကုိပါ။

သူလဲ ဘယ္ဇြတ္ေရာင္းခ်င္ပါ႔မလဲ ။ ဒါေပမယ္႔ ဒီလုိမွ မေရာင္းရင္ ေစ်းဦးေတာင္ ေပါက္ဖုိ႔ မလြယ္။ ဒီေတာ႔ ၀ယ္ခ်င္မွန္းမသိ၊ မ၀ယ္ခ်င္မွန္းမသိ ဇြတ္ထုိ္းေရာင္းေနရေတာ႔တာေပါ႔။  ၀ယ္ရတဲ႕ သူေတြကလညး္  နားေတြၿငီး၊ စိတ္ညစ္လြန္းၿပီး ၀ယ္ႀကရေတာ႔တာေပါ႔။

ဘယ္လုိပဲ ၿဖစ္ပါေစ။ လက္ထဲမွာ ေငြရဖုိ႔က အေရးႀကီးဆုံးပဲ မဟုတ္လား။

-----------------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------------

၃။

စက္ေလွ မထြက္ေသးဘူးဆုိတာနဲ႕ ကမ္းစပ္တက္ထုိင္ရင္း ဟုိႀကည္႔၊ ဒီႀကည္႔နဲ႕ ေတာင္ေတာင္ အီအီ ေတြးေနမိတယ္။

ေမွာင္ရီပ်ိဳးစအခ်ိန္ဆုိေတာ႔ ကမ္းေပၚမွာလည္း လူသူကင္းရွင္းေနတယ္။ ေစ်းသည္ေတြ၊ ေခါငး္ရြက္ဗ်ပ္ထုိးအသည္ေလးေတြအခ်ိဳ႕ကလညး္ လက္က်န္ရွင္းၿပီး ေငြေတာင္ ေရေနၿကၿပီ။  အေနာက္ဘက္ကမ္း ၿပန္ရမယ္႔သူေတြကလညး ္စက္ေလွေစာင္႔ရင္း ဟုိေယာင္ေယာင္ ၊ ဒီေယာင္ေယာင္ေပါ႕။

အဲဒီအခ်ိန္ ထုိ္င္ေနတဲ႕ ကိုသိန္းေမာင္ ေရွ႔က္ုိ  ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္လာရပ္တယ္။ အလြန္ဆုံးရိွလွ အသက္ဆယ္ႏွစ္ေပါ႔။  ကိုသိန္းေမာင္ သမီးေလးနဲ႕ေတာင္ မတိမ္းမယိမ္း။   လက္ထဲမွာလည္း ၿခငး္ေတာင္းေလးတစ္ေတာင္း ဆြဲထားလ်က္သား။

“ ဟ႕ဲေကာင္မေလး ။ ဘာတုံး”

“ ေၿပာင္းဖူး၀ယ္ပါဦးလား ဦးေလး”

“ေၿပာင္းဖူး...........ဟာ......ေ တာ္ပါၿပီဟာ”

ေၿပာင္းဖူးဆုိေတာ႔ နည္းနည္းေတြသြားေပမယ္႔ ကုိ္ယ္႔စိတ္ကုိယ္ အၿမန္ထိန္းရတယ္။

“ သႀကားေၿပာင္းေတြ.......ဦးေလးရဲ႕။ ခ်ိဳလုိက္တာမွ နစ္ေနတာပဲ”

စားခ်င္စိတ္က ထိန္းမႏုိင္ေအာင္ ၿပဴတစ္ၿပဴတစ္ၿဖစ္လာေပမယ္႔  တဏွာကို အၿမန္ခ်ိဳးႏွိမ္ရတယ္။

“ေတာ္ၿပီ.......ေကာင္မေလးရာ”

“ ၀ယ္လုိက္ပါဦးေလးရဲ႕။ တကယ္ခ်ိဳလုိ႔ ေၿပာေနတာ။ တစ္ဖူးမွ ႏွစ္ရာထဲ”

“ဟာ.........ေတာ္ၿပီ.....ေတာ္ၿပီ”

ေကာင္မေလးနဲ႕ေတာ႔ခက္ကုန္ၿပီ။  ကိုသိန္းေမာင္ကလညး္ ၿငင္းသာၿငင္းလုိက္ရတယ္။  အသံက လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ သိပ္မရွိ။ ေႏွးေႏွးေကြးေကြး ႏွင္႔ ေအးတိေအးစက္၊ ေၿခာက္တိေၿခာက္ကပ္။

“ဦးက မယုံလုိ႔လား။ မယုံရင္စားႀကည္႔။  မခ်ိဳရင္ ပိုက္ဆံၿပန္အမ္းမယ္။ ဘယ္လုိလဲ”

ေကာင္မေလးက သူ႔ ေၿပာင္းဖူးကုိ အၿပည္႔အ၀ အာမခံတဲ႕ ရုပ္နဲ႕ ႀကည္႔ေနတယ္။

“ တၿခားသြားေရာငး္စမ္းပါဟာ”

“ ေရာင္းၿပီးၿပီ ဦးရဲ႕။ ၀ယ္တဲ႕ သူကလညး္ ၀ယ္ၿပီးၿပီ။ ဒီမွာ ေလးဖူးပဲ က်န္ေတာ႔တာ။ တစ္ဖူးေလာက္ ယူလုိက္ပါဦးလားဦးရယ္”

 “ ဟဲ႕ ေကာင္မေလး ... သြားစမ္းဟာ။ သြားစမ္း”

ကိုသိန္းေမာင္က အိမ္က မိသားစုမ်က္ႏွာကို ၿမင္လာမိေတာ႔   အၿပတ္အသတ္ ၿငင္းခ်လုိက္တာ အသံေတာင္ ေတာ္ေတာ္ က်ယ္သြားတယ္။ အနီးအနားက လူတစ္ခ်ိဳ႕က စူးစူးစမ္းစမ္း ႀကည္႔ႀကတယ္။  ၿပႆနာကို သေဘာေပါက္သြားေတာ႔  အႀကည္႔လႊဲသြားႀကၿပန္တယ္။  သူတုိ႔လည္း ေကာင္မေလးရဲ႕ ၿပႆနာကုိ ေၿဖရွင္းမေပးႏုိင္ဘူးနဲ႕ တူပါရဲ႕။

ေကာင္မေလးကေတာ႔ မ်က္ရည္ေလး ကလယ္ကလယ္ နဲ႕ ထြက္သြားတယ္။  ေကာင္မေလးရဲ႕ ညစ္ႏြမ္းႏြမ္း အက်ႌေနာက္ေက်ာကုိႀကည္႔ရင္း ကုိသိန္းေမာင္ သက္ၿပင္းတစ္ခ်က္ ခုိး ရႈိက္မိတယ္။

-----------------------------------------------------------------

စက္ေလွေပၚေရာက္ေတာ႔  ေကာင္မေလးအေၿကာင္း ၿပန္ေတြးမိတယ္။ ဒီတစ္ခါလညး္ ဒုတိယမၸိ သက္ၿပင္းခ်မိၿပန္ေရာ။ ေနာက္ၿပီး ဘာေႀကာင္႔မွန္းမသိ ေန႔လည္က ကုိသိန္းေမာင္ တံၿမက္စည္း ႀကက္ေမႊး ဇြတ္ေရာင္းခဲ႕တဲ႕ မိန္းမေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြကို လည္း အစီ အရီ ၿပန္ၿမင္ေယာင္ေနမိတယ္။

အင္...................... တတ္ႏုိင္ပါဘူးေလ။




 ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)

ရနံ႕သစ္မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ (၄၅) ၊ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၂။

Saturday, April 14, 2012

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ရဲ႕ မွတ္သားစရာ စကားတစ္ခြန္း

Google မွ ရယူပါသည္။



 တစ္ေလာက ႀကည္႔ခြင္႔ရခဲ႕တဲ႕ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္နဲ႕ Virginia Tech က ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြ အေမးအေၿဖ ဒီဗီဒီေခြထဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ရဲ႕ စကားတစ္ခြန္းက အင္မတန္မွတ္သားစရာေကာင္းလွပါတယ္။

သူ႕ဘ၀မွာ ငယ္စဥ္ကတည္းက တာ၀န္ဆုိတာ ဘ၀ရဲ႕ အေရးအႀကီးဆုံးအရာေတြထဲက တစ္ခု လု႔ိ သင္ႀကားေပးၿခင္းခံခဲ႕ရပါတယ္တဲ႕။ အဲဒီစိတ္ေႀကာင္႕လည္း ၁၉၈၈ခုႏွစ္က လူထုအုံႀကြမႈႀကီးမွာ သူ႔အေနနဲ႕ ပါ၀င္ဖုိ႔ တာ၀န္ရွိတယ္လုိ႔ ယူဆတာေႀကာင္႔ပါ၀င္လႈပ္ရွားခဲ႔တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။


ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ဒီစကားေလးကို ႏွစ္သက္လြန္းလုိ႕ share လုပ္လုိက္တာပါ။ တခ်ိဳ႕ေတြ သိေကာင္းသိၿပီးႀကပါလိမ္႔မယ္။ မသိေသးသူမ်ားအတြက္ ရည္ညႊန္းပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ႏွစ္သစ္မွာ ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ၿဖာ ရႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ႕ႀကပါေစ။

  ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)

Saturday, April 7, 2012

ေရႊစြန္ညိဳ ဘာကို လိုလုိ႔ ၀ဲပါတယ္




“ေညွာင္႔ ..... ေညာင္႔... ေညာင္႔ .... ေညွာင္း..... ေညွာင္း..”

စူးစူး၀ါး၀ါးႏွင္႔  အဆက္မၿပတ္ ထြက္ေပၚလာေသာ အသံေႀကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ အလုိလုိ မ်က္ေမွာင္က်ဳံ႕မိသြားသည္။

အသံက အိမ္ေရွ႕ဘက္မွ လာေနၿခင္းၿဖစ္သည္။  ရပ္သြားသည္ရယ္လုိ႔ မရွိဘဲ  အဆက္မၿပတ္ထြက္ေပၚေနသည္။ သမားရုိးက် ေႀကာင္ေအာ္သံမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ထူးၿခားစြာ စူးစူးရဲရဲႀကီးေအာ္ေနသည္။

“ အိမ္က ေႀကာင္လားမသိဘူး။ သမီးေရ.... ထြက္ႀကည္႔ေခ်ဦး။ တအားေအာ္ေနတယ္”

“ ဟုတ္ကဲ႔ေဖေဖ”

သမီးက လွစ္ခနဲ ထြက္သြားသည္။  ခဏေနေတာ႔ ေႀကာင္ေအာ္သံ ေခတၱ၇ပ္သြားသည္။ မႀကာမီ သမီးက ေႀကာင္ကို ေပြ႔လ်က္ အိမ္ထဲ ၀င္လာသည္။

“ အိမ္က ေႀကာင္မလား။ ဘာလုိ႔ ဒီေလာက္ေအာ္ေနရတာလဲဟ”

“ မသိပါဘူး ေဖေဖရယ္...... ”

“ ေဘးအိမ္က ေႀကာင္ေတြမ်ား၀င္ကိုက္သလား”

သမီးက ေႀကာင္မေလးကို  ဟုိႀကည္႔၊ ဒီႀကည္႔ ႀကည္႔ၿပီး

“ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတာ႔ မေတြ႔ရဘူးေႏွာ႔”

“ ေခြးေတြမ်ား ၿခံထဲ ၀င္လာသလား”

ဇနီးၿဖစ္သူက အိမ္ခန္းထဲမွ ထြက္လာၿပီးဧည္႔ခန္းဆက္တီေပၚ၀င္ထုိင္ရင္း ေမးသည္။  ကၽြန္ေတာ္က ၿပတင္းေပါက္ခန္းဆီးကုိမကာ ၿခံတံခါးဆီသုိ႔ လွမ္းႀကည္႔လုိက္သည္။

“ၿခံတံခါးကလညး္  ေစ႔ထားတာပါဟ”

“ ေညွာင္႔..... ေညွာင္႔”

ေႀကာင္မေလးက သမီးေပါင္ေပၚထုိ္င္ၿပီး အပြတ္အသပ္ခံ၇င္း ၊ ခပ္တုိးတုိး ခပ္ဖြဖြ ေအာ္ၿပန္သည္။

“ ဟိတ္....မေအာ္နဲ႔”

သမီးက ထိပ္ကို ပုတ္လုိက္ေတာ႔ ကုပ္ခနဲ ၿငိမ္က်သြားသည္။  မ်က္လုံးေတြကေတာ႔  ေတာင္ၿကည္႔ ေၿမာက္ႀကည္႔ ႏွင္႔ လႈပ္ရွားေနသည္။ တစ္စုံတစ္ရာကို ရွာေဖြေနသည္႔ဟန္မ်ိဳးၿဖစ္သည္။

“ ဟာ... ဟိတ္....မိသုန္... ဘယ္တုန္း”

ေႀကာင္မေလးက သမီးေပါင္ေပၚမွ ခုန္ဆင္းကာ ၿခံ၀င္းထဲ ေၿပးထြက္သြားသည္။ သမီးကလိုက္ဖမ္းေသာအခါ အိမ္ကို ပတ္ေၿပးသည္။

“ကဲပါ...သမီးရယ္..၊ သူေနခ်င္သလိုသာ ေနပါေစ”

သမီးက ပါးစပ္မွ ပြစိပြစိ ႏွင္႔ ေႀကာင္မေလးကုိ ကိ်န္ဆဲရင္းအိမ္ထဲ ၀င္လာသည္။ ခဏႀကာေတာ႔ ေအာ္သံစူးစုူးရဲရဲႀကီး ထပ္ထြက္လာၿပန္သည္။

“ ေညာင္း ....ေညာင္း....ေညွာင္႔...ေညာင္း... ေညွာင္း”

လ်စ္လ်ဴရွဳထားခ်င္ေသာ္လည္း အသံက နားမခံႏုိ္င္ေသာ အသံမ်ိဳးၿဖစ္လာသည္။  ဒီအတုိင္းလႊတ္ထားလို႔ မၿဖစ္ေခ်ေတာ႔ၿပီ။ ဘာမ်ားၿဖစ္လုိ႔ပါလိမ္႔။ ယခင္က ဒီလုိ တစ္ခါမွ စူးစူး၀ါး၀ါး ၀မး္ေခါင္းသံႀကီးနွင္႔မေအာ္ခဲ႔ဖူး။ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ပင္ ကႏြဲ႔ကလ် ညင္ညင္သာသာကေလး ေလွ်ာက္၍ “ေညာင္” ဟူေသာ အသံကုိ ပင္ တုိးတုိးလ်လ်ေလး ေအာ္တတ္ရွာေသာ  မိသုန္သည္ ယခုေတာ႔ အေၿပာင္းလဲႀကီး ေၿပာင္းလဲေနေခ်ၿပီ။

ကၽြန္ေတ္ာ႔စိတ္ထဲ မိသုန္ ဒီလုိ စူးစူးရဲရဲ ေအာ္ေနရၿခင္း၏ အေႀကာင္းအရင္းကို စိတ္လုိလက္ရ ရွာေဖြမိေနသည္။  ေဘးအိမ္က ေၿကာင္ေတြမ်ား လာကိုက္လုိ႔လား။ ေခြးေလေခြးလြင္႔ေတြႏွင္႔ ထိပ္တိ္ုက္တုိးေနလုိ႔လား။  ထိတ္လန္႔ စရာတစ္စုံတစ္ရာႏွင္႔ ႀကဳံေတြ႔ေနရ၍လား။

တစ္ခုခုေတာ႔ တစ္ခုခုပင္။ မိသုန္၏အမူအယာမ်ားက ထူးၿခားေနသည္။ ဤသည္ကို ႏွစ္ႏွစ္နီးပါး ေနွာင္တြယ္ခဲ႔ေသာ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးအရ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာေပါက္ေၿပာရဲပါသည္။  မိသုန္တစ္ခုခု ၿဖစ္ေနၿပီ ဟုေတာ႔ သိေနသည္။ သို႔ေသာ္လညး္  ထုိတစ္ခုခု ကို ပီၿပင္ၿပတ္သားစြာ ပုံေဖာ္ၿခင္း မၿပဳႏုိင္ၿဖစ္ေနသည္။ ခက္သည္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ ေၿကာင္ဘာသာေဗဒကို မတတ္ကၽြမ္းေလေတာ႔ မိသုန္ကို ေရွ႕ေနစစ္ စစ္လုိ႔လည္း မရၿပန္ေပ။  မိသုန္ေအာ္သံကလည္း ရပ္သြားသည္ရယ္လုိ႔ မရွိေတာ႔ဘဲ  တစ္ခ်က္ေလာက္ဟန္႔လုိက္လွ်င္ ခဏမွ် ၿငိမ္သြားၿပီး ထုိခဏသည္ပင္ တကယ္႔ကို ခဏေလးၿဖစ္ေနသည္က မုန္းတီးစရာေကာင္းလြန္းလွသည္။ ဤသို႔ၿဖင္႔  သူကလည္း ေအာ္၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကလည္း ဟန္႔၊ သူကေအာ္၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ဟန္႔၊ ေအာ္လုိက္၊ ဟန္႔လုိက္၊ ေအာ္လုိက္၊ ဟန္႔လုိက္ႏွင္႔ ဆူညံပြက္ေနေတာ႔၏။

=========================================

တကယ္ေတာ႔ မသုန္သည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အိမ္၏ ငယ္ေမြးၿခံေပါက္စစ္ေတာ႔ မဟုတ္ေပ။ ကိုးတန္းေက်ာင္းသူသမီးက ေႀကာင္ေမြးခ်င္သည္ဟု ပူဆာ၍ မိတ္ေဆြတစ္ဦးထံမွ ေႀကာင္သားေပါက္ေလးအၿဖစ္ အိ္မ္ကုိ ေခၚလာခဲ႔သည္မွာ ယခုဆုိလွ်င္ ႏွစ္ႏွစ္ကာလကိုပင္ စြန္းထင္းလာခဲ႔ၿပီၿဖစ္၏။

သမီးကေတာ႔ ေႀကာင္မေလးကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ရွာသည္။ ေသာႀကာေန႔တြင္ေရာက္လာၿခငး္ၿဖစ္၍ မသုန္ဟူေသာ အမည္ေလးကိုပင္ သမီးမွည္႔ေပးခဲ႔ၿခင္းၿဖစ္သည္။ အစကေတာ႔ သမီးကသာ မိသုန္ကုိ တယုတယႏွင္႔ အစာေကၽြးလိုက္၊ ႏြားႏုိ႔တုိက္လုိက္၊  ေဆာ႔လုိက္၊ ၿမွဴလိုက္ လုပ္ေနတတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ႏွင္႔ ဇနီးၿဖစ္သူတုိ႔က အေပၚယံမွ်သာ။  သို႔ေသာ္ တစ္စတစ္စ ႏွင္႔ အေသြးအေမြး စုံလင္လာေသာ မိသုန္၏ မ်က္ႏွာ၀ုိင္း၀ုိင္း ၊ မ်က္လုံး၀ုိင္း၀ုိင္းႀကီးကို လည္းေကာင္း၊  လူၿမင္လွ်င္ ကယုကယင္ ႏြဲ႕ေႏွာင္းတတ္ေသာ အၿပဳအမူတုိ႔ကိုလည္းေကာင္း၊  ဥေပကၡာၿပဳရန္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မစြမ္းသာေတာ႔ပါ။

သည္လုိႏွင္႔ မသုန္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစု၏ အသည္းေက်ာ္မေလးၿဖစ္လာခဲ႔သည္။ မိသုန္ကလည္း လူခ်စ္ေအာင္ေနတတ္သည္။  လူၿမင္လွ်င္ အနားကပ္ၿပီး ပြတ္သီးပြတ္သပ္လုပ္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ထုိင္ကာ ေငးႀကည္႔ေနတတ္သည္။  မ်က္လုံး၀ုိင္း၀ုိင္း မ်က္ႏွာ၀ုိင္း၀ုိင္းႏွင္႔ ေငးႀကည္႔ေနတတ္ေသာ ေႀကာင္မေလးအားကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အခ်စ္ပိုခဲ႔ႀကသည္။ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ္အလုပ္မွၿပန္လာတုိင္း အိမ္ထဲကေန ေၿပးထြက္လာတတ္သည္။ လူတို႔သေဘာအရဆိုလွ်င္ ခရီးဦးႀကိဳၿပဳသည္႔သေဘာ။

အေပါ႔အေလးဆုိလွ်င္လည္း အိမ္ထဲတြင္ ဘယ္ေတာ႔မွ ကိစၥမရွင္း၊  ၿခံေထာင္႔ သဲပုံစပ္စပ္ေလးသို႔သြားကာ သူ႕ကိစၥ သူရွင္းသည္။ ႀကြက္ခုတ္၍ရၿပီဆိုလွ်င္လည္း ႀကြက္ကိုခ်ီၿပီး ၿခံေထာင္႔ေၿပးသည္။  လူေတြႏွင္႔ ေ၀းၿပီဆုိေတာ႔မွ စားသည္။  ေႀကာင္အမ်ားစုထုံးစံအတုိင္းအားေနလွ်င္ အိပ္တာမ်ိဳး မိသုန္မွာ အက်င္႔မရွိ။ ေႀကာင္ပ်င္းဟူေသာ သတ္မွတ္ခ်က္ႏွင္႔ ကင္းကြာသည္။ သူ႔ကုိႀကည္႔လိုက္တုိင္း အၿမဲ သြက္လက္ဖ်တ္လတ္ေနသည္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တစ္မိသားစုလုံးကေတာ႔ သူ႔ကိုသာ အရိပ္တႀကည္႔ႀကည္႔ ႏွင္႔ ၿဖစ္ေနေတာ႔သည္။ အထူးသၿဖင္႔ ............သမီး။ အမခ်င္းမုိ႔ ဓါတ္တည္႔သလား မေၿပာတတ္။  သူတို႔ဟာႏွင္႔ သူတုိ႔  ဟာမုိနီ ၿဖစ္ေနသည္။   ညအိပ္ယာ၀င္တုိင္း သမီးက မိသုန္ကို သူ႕အိပ္ယာထဲေခၚသိပ္တတ္သည္။  ကၽြန္ေတာ္တို္႔လင္မယားက ေရာဂါရမည္စုိး၍တားလြန္းမက တားပါမွ ေခၚမသိပ္ေတာ႔ၿခင္းၿဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္လည္း က်န္သည္႔အခ်္ိန္မ်ားတြင္ေတာ႔  သူတို႔ႏွစ္ဦးကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားသဖြယ္တတြဲတြဲ ေတြ႕ရေလသည္။ ေန႔လယ္ေန႔ခင္းဆုိလွ်င္ၿခံ၀င္းအတြင္း အရိပ္ေကာင္းေကာင္းရေသာ သရက္ပင္ႀကီးေအာက္တြင္ ႏွစ္ဦးသား အဲ...( တစ္ဦးႏွင္႔ တစ္ေကာင္သား)  ေအးေအးလူလူထုိင္ရင္း စကားေတြေၿပာေနႀကသည္။ သမီးကလည္း သူေၿပာခ်င္ရာေၿပာ၊  မိသုန္ကလည္း  တေညာင္ေညာင္။

မိသုန္ တေညာင္ေညာင္လုပ္သမွ်ကို သမီးက သူ႔စ္ိတ္ထဲရွိသလုိသေဘာေပါက္နားလည္သကဲ႕သို႔  သမီးေၿပာသမွ်ကိုလည္း မိသုန္က နားလည္သည္႔အလား မ်က္လုံးအၿပဴးသားႏွင္႔ နားေထာင္ရွာေလသည္။

================================================

မိသုန္အေၿခအေနက ထူးၿခားလာသည္မရွိဘဲ တၿဖည္းၿဖည္း၊ တၿဖည္းၿဖည္းႏွင္႔ ပိုမို ဆုိးရြားလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကေတာ႔ အိပ္ေ၇းပ်က္ေတာ႔၏။ ညညဆုိ  တေညာင္ေညာင္ႏွင္႔ ဟုိတိုး၊ ဒီတုိက္ လုပ္သည္။ ပန္းကန္ေတြက်ကြဲလုိကြဲ၊ ဇလုံေတြေမွာက္လိုေမွာက္၊ ဘူးေတြ ခြက္ေတြ ၿပဳတ္က်လုိက်ႏွင႔္ ေတ္ာေတ္ာေသာင္းက်န္းလာသည္။  ေန႔လယ္ေန႔ခင္း ဆုိလွ်င္ ၿခံ၀န္းကို ပတ္ကာ တေညာင္ေညာင္ေအာ္ေလသည္။  ဆန္းတာက သူေအာ္လွ်င္ တစ္ဖက္ၿခံမွ ေၿကာင္မ်ားကလည္း တေညာင္ေညာင္ႏွင္႔ အသံေပးတတ္သည္။   ထုိအခါ မိသုန္သည္ စိတ္အားငယ္ေနခိုက္  အားေပးကူညီေဖးမသူတစ္ဦးကိုေတြ႕လိုက္ရသည္႔ႏွယ္ စိတ္အားတက္ႀကြစြာႏွင္႔ ပိုမုိုက်ယ္ေလာင္စြာေအာ္တတ္ေလသည္။

တစ္ရက္က်ေတာ႔ မိသုန္ႏွင္႔ တစ္ဖက္ၿခံမွ ေႀကာင္တစ္ေကာင္အၿပိဳင္အဆုိင္ေအာ္ေနႀကသည္။ ေအာ္သံက တစ္ေကာင္ထဲပင္ နားမခံသာသည္ ၿဖစ္ရာ  ၊ ႏွစ္ေကာင္ဆုိေတာ႔ ပြက္ေလာရုိက္ေနေတာ႔သည္။ ဘယ္လုိမွနားမခံသာေတာ႔ သမီးကို ထြက္ေၿခာက္ခုိင္းရသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ၿပတင္းေပါက္ခန္းဆီးကို မၿပီးႀကည္႔လုိက္ေတာ႔ ေႀကာင္ႏွစ္ေကာင္က ၿခံစည္းရုိး၏ ဟုိဘက္၊ ဒီဘက္မွ တစ္ေကာင္မ်က္ႏွာ တစ္ေကာင္ႀကည္႔ကာၿဖင္႔ ေညာင္ေနႀကေလသည္။

သမီးဟန္႔လိုက္ေတာ႔ ခဏေအာ္သံတိတ္သြားသည္။  မႀကာပါ............ ေအာ္သံမ်ားထပ္ထြက္လာသည္။  သမီး၏ တဟဲ႔ ဟဲ႔ အသံမ်ားႀကားရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သမီးက မိသုန္ကို ေပြ႔လ်က္ ၿပဳံးစိစိႏွင္႔ အိမ္ထဲ၀င္လာသည္။

“ ဟဲ႔ သမီး ဘာၿဖစ္ေနတာတုန္း”

“ အဟိ...... ဘာမွ မၿဖစ္ပါဘူး”

ထုိစဥ္မီးဖိုခန္းထဲမွ ထြက္လာေသာ ဇနီးသည္က

“ဟဲ႔..........ေကာင္မေလး ၊ ေၿကာင္ကိုပဲ တကို္င္ကို္င္လုပ္မေနနဲ႔ ။ ေအာက္ခ်ထား”

လုိ႕ ေၿပာေတာ႔ သမီးက အလန္႔တႀကားေအာ္သည္။

“ အမေလး....ေအာက္ခ်လုိ႕ မၿဖစ္ဘူးေမေမရဲ႕”

“ဘာလုိ႕တုန္း”

“ ဟာ အေမကလည္း ၊ ဟုိဖက္ၿခံက ေႀကာင္ႀကီးက ၿခံထဲ၀င္လာေနတာ”

“ ဟင္....ေဖေဖ ေစာေစာက ႀကည္႔တုန္းက ၀င္မလာေသးပါဘူး”

“ ၀င္လာတယ္ေဖေဖရဲ႕။ ၿပီးေတာ႔..................”

သမီးက စကားကုိဆက္မေၿပာဘဲ  ကၽြန္ေတာ္႔ကို တစ္ခ်က္ႀကည္႔သည္။ ၿပီး စိတ္ရႈပ္ဟန္ႏွင္႔  ေခါငး္ကုိကုတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ေခါင္းထဲ လက္ခနဲ ၿဖစ္သြားသည္။  ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္လုိက္ၿပီ။ ဟုတ္ေပသားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအခ်က္ကုိ စဥ္းစားဖုိ႔လြတ္သြားသည္။

“ဟိတ္........သမီး၊ မိသုန္ကုိ လႊတ္ေပးလုိက္”

“ဟင္...........ေဖေဖ”

“ကၽြတ္..........လႊတ္လုိက္စမ္းပါဆုိကြာ”

သမီးက ေအာင္႔သက္သက္ႏွင္႔ မိသုန္ကုိ လႊတ္ေပးလုိက္သည္။ မိသုန္က တေညာင္ေညာင္ေအာ္ရင္း ၿခံေထာင္႔သုိ႔ သုတ္ခနဲ ေၿပးသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ဇနီးက ကၽြန္ေတ္ာ႔အား အူေႀကာင္ေႀကာင္ႀကည္႔ေနသၿဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္က ခန္းဆီးကုိ မၿပလုိက္ေတာ႔ ၿခံေထာင္႔တြင္ ေႀကာင္တစ္ေကာင္က ဖုိသံေပးရင္း ေစာင္႔ေနေလ၏။

ကၽြန္ေတာ္႔ဇနီးက ခုမွ သေဘာေပါက္သြားသၿဖင္႔ ရယ္ေလသည္။ သမီးကေတာ႔ ၿပဳံးစစႏွင္႕ သူ႔အခန္းထဲသူ ၀င္သြားသည္။

ကၽြန္ေတ္ာ အေတြးေတြ ေတာ္ေတ္ာလြန္သြား၍ထင္သည္။ မိသုန္၏အသက္အရြယ္ကို သတိမၿပဳမိခဲ႕ေခ်။  မိသုန္ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕၏ တစ္ဖက္သတ္ခ်စ္ခင္တြယ္တာ စရာ အရုပ္ေလးတစ္ရုပ္သဖြယ္ သေဘာထားကာ သူ႔ ဘ၀တြင္ ၿဖစ္ပ်က္လာႏို္င္ေသာ ေၿပာင္းလဲမႈမ်ားကုိ သတိလက္လြတ္ ေမ႕ေလ်ာ႔ ေနခဲ႔ႀကသည္။  ထုိကိစၥကို မေတြးခဲ႔မိ။ ဟုတ္တာေပါ႔။  မိသုန္၏အေသြးအေမြးက ေႀကာင္အခ်ငး္ခ်င္းမေၿပာႏွင္႔၊ လူေတြကပင္ အံ႕ႀသဘနန္းခ်ီးမြမ္းရသည္မဟုတ္ပါလား။ အေမြးအမွင္ တုိ႔က ေတာက္ေၿပာင္စြာႏွင္႔ ႏူးည႔ံအိစက္ေနၿပီး ကိုယ္လုံးကိုယ္ေပါက္မွာလည္းဖြံ႕ဖြံ႕ထြားထြားႏွင္႔ ႀကည္႔လုိ႔ေကာင္းလွသည္။

ဤသို႔ အလွေသြးႀကြယ္ၿပီး အရြယ္ေရာက္ေနသည္႔ မိသုန္အတြက္ ဒီသဘာ၀ကိစၥကို ကၽြန္ေတ္ာတုိ႕ ေမ႔ေလ်ာ႔ေနခဲ႕ႀကသည္။

သို႔ေပမယ္႔ မိသုန္က ေမ႔ေလ်ာ႔ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိ ုတပ္လွန္႔ႏႈိးေဆာ္သည္။ သတိရလာသည္႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္မတားဆီးေတာ႔ပါ။  ဤသည္မွာ တားဆီးရမည္႔ အရာတစ္ခုမဟုတ္သည္ကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာေပါက္ပါသည္။ ဒီကိစၥကိုသာ တားဆီးေနလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ စည္းအၿပင္ဘက္မွလူၿဖစ္သြားပါလိမ္႔မည္။

တကယ္ေတာ႔ မိသုန္က သူ႔ဆႏၵတစ္ခုတည္းအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို တပ္လွန္႔ႏႈိးေဆာ္ၿခင္း မဟုတ္ပါေပ။ သမီးႏွင္႔ပတ္သတ္၍ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အား ႀကိဳတင္စဥ္းစားဆင္ၿခင္နုိင္ရန္အတြက္ကုိပါ မီးေမာင္းထုိးၿပလုိက္ၿခင္းၿဖစ္သည္။  ကၽြန္ေတ္ာဤသို႔ သေဘာေပါက္နားလည္မွတ္ယူမိပါသည္။ ထုိ႔ေႀကာင္႔ ေႀကာင္ကိုေတာ႔ မိမိေသြးသားမဟုတ္၍ သဘာ၀ကိစၥမုိ႔ မတားဆီးပါဟုေၿပာၿပီး သမီးႏွင္႔ ပတ္သတ္လာသည္႔ အခါတြင္မွ သားသမီးကို ခ်စ္ေသာစိတ္ႏွင္႔ အတၱကို ကို္င္စြဲထားမည္မဟုတ္ပါ။ အကယ္၍အတၱကို ကုိင္စြဲထားမည္ဆုိလွ်င္လည္း မိသုန္ကို ၿမင္တုိင္း မသန္႔ရွင္းေသာ ကၽြန္ေတာ္႔လိပ္ၿပာက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေၿခာက္လွန္႔ေနပါလိ္မ္႔မည္။

လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္လာၿပိီဆိုမွေတာ႔  လူတစ္ေယာက္ အေနႏွင္႔ ထမ္းေဆာင္ရမည္႔  တာ၀န္၊ ၀တၱရား၊ သဘာ၀ကိစၥမ်ားကို  ေက်ပြန္စြာ ထမ္းရြက္ရမည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းၿကီး သေဘာေပါက္နားလည္ပါသည္။ ထုိ႔အတြက္ သမီး၏ အိမ္ေထာင္ဖက္ႏွင္႔ ပတ္သတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မိဘမ်ားမွ အႀကံဥာဏ္မွ်သာ ေထာက္ပံ႕ေပးၿပီး သမီး ကို္ယ္ပိုင္ဆံုးၿဖတ္ခ်က္သည္သာ အတည္ၿဖစ္ေစရမည္ဟု ရည္ရြယ္ႀကံဆထားပါသည္။ 

=================================================

ထုိေန႔ညက အိမ္ေရွ႕တြင္ ေကာင္ေလးတစ္သုိက္ ဂစ္တာတီးရင္း သီခ်င္းလာဆိုႀကသည္။  အခ်ိန္က ညဆယ္နာရီခန္႔ရွိၿပီၿဖစ္ေသာ္ၿငား သီခ်င္းသံက ညင္းညင္းညံ႕ည့ံ ပ်ံ႕လြင္႔ေနဆဲၿဖစ္သည္။

“ ဒီတစ္ညေတာ႔ ေကာင္မေလးရာxxx သံစဥ္ေလးနဲ႔ ေမအိပ္ဖုိ႔ရာ  xxx ဂစ္တာေလးတစ္လက္ xxx  ကုိယ္ထမ္းလုိ႔လာ xxx  မင္းေလး အိပ္ၿပီလား  ”

ကၽြန္ေတာ္သမီးအခန္းဘက္ဆီ ႀကည္႔မိေတာ႔ မီးေခ်ာင္းလင္းေနေသးသလို ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ထဲ တြင္လညး္  ထုိမီးေခ်ာင္းသည္ ယခင္ေန႔မ်ားထက္ပို၍ လင္းထိန္ေနသေယာင္ ထင္မွတ္မွွားေနမိပါေတာ႔သည္။          ။


               ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)

Tuesday, April 3, 2012

ကံႀကမၼာရဲ႕ ဥေပကၡာလူ

ဒီညက်မွ ေတာ္ေတာ္ႏွင္႔ အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္ၿဖစ္ေနသည္။ မနက္လင္းဖုိ႔ စိတ္ေစာေနၿခင္းၿဖစ္ႏုိင္သည္။ ဘာကုိ္မွ မေတြးေတာခ်င္ေတာ႔ဘဲ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္သြားခ်င္ပါမွ မ်က္စိက ေႀကာင္ေနသည္။ အေတြးေတြကလည္း ေတာင္ေရာက္ေၿမာက္ေရာက္ ၊ ညေနက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္တြင္ ဦးၿမင္႔ေအာင္ ေၿပာခဲ႔ေသာ စကားမ်ားက ဦးသန္းေမာင္၏ စိတ္ကို လႈပ္ရွားေစသည္။ ယခုအခ်ိန္ထိပင္ ရင္ထဲမွာ မတင္မက်ႏွင္႕ ။ ဦးသန္းေမာင္ကေတာ႔ မယုံခ်င႔္ ယုံခ်င္ ၿဖစ္ေနသည္။ ဘယ္ယုံခ်င္ပါ႔မလဲ။  ဒီကိစၥႀကီးကို တကယ္႔ စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ႀကီးလို သတ္မွတ္ခဲ႔ ၊ နားလည္ခဲ႔ႀကတာကုိး။

ဒါက ဦးသန္းေမာင္တစ္ေယာက္တည္းလည္း မဟုတ္။ သူတို႔ တစ္မိသားစုလုံး၊  အုိ.................လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဒီလုိပဲ နားလည္ခဲ႔ႀကသည္။  ဒီလိုပဲနားလည္ဆုိ ............ ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ထူးၿခားေၿပာင္းလဲမႈၿဖစ္စဥ္ ၿဖစ္မလာတာ ႀကာၿပီမဟုတ္ပါလား။

ဦးသန္းေမာင္က ဦးၿမင္႔ေအာင္ ေၿပာေၿပာခ်င္း ဒီလူေနာက္ေနတာလားဟု ေတြးမိသည္။ ၿပီးမွ အတည္ေၿပာေနမွန္း သေဘာေပါက္သည္။ ဦးၿမင္႔ေအာင္ ပုံစံကလညး္ လုံး၀ဥႆုံေသခ်ာေနသည္႔ ပုံစံ။ တီဗြီမွာသတင္းနားေထာင္လုိက္ရတယ္ဟုဆုိသည္။  တကယ္ဟုတ္ရင္ ခင္ဗ်ားရမယ္႔ ေငြတစ္၀က္ က်ဳပ္ကို ေပးမလားဟုပင္ ေၿပာလုိက္ေသး၏။ အမွန္တကယ္ ၿဖစ္လာလွ်င္ေတာ႔ အေကာင္းဆုံးပင္။ သို႔ေပမယ္႔  ဦးသန္းေမာင္ မေမွ်ာ္လင္႔ရဲ။  သူ႔ဘ၀က ေမွ်ာ္လင္႔ခြင္႔ မရွိသည္မွာ ႀကာၿပီ မဟုတ္ပါလား။  ဒီေတာ႔ ဦးသန္းေမာင္အဖို႔ မယုံႀကည္သည္႔ဘက္က အေလးသာေနသည္။

ညဘက္ထမင္း၀ိုင္းမွာ မိန္းမကို တုိင္ပင္ႀကည္႔ေတာ႔ မိနး္မက ေသခ်ာေအာင္ ပညာေရးမွဴးရုံးသြားေမးပါလားဟုဆုိသည္။ ဒီအႀကံကေတာ႔ မဆုိး။ ေရရာသည္။ အဲသည္အတိုင္း လုပ္မည္ဟု ဦးသန္းေမာင္ ေတးထားသည္။ ထုိ႔ေႀကာင္႔ မနက္ေရာက္ဖုိ႔ကိုသာ အားခဲေနမိၿခင္းၿဖစ္သည္။ ညတာကလည္း ရွည္ႏုိင္လြန္းလွသည္။ ေဟာ................................. မီးကင္းကေတာင္ သံေခ်ာင္းေခါက္ေနၿပီ။

“ ေဒါင္.............ေဒါင္............. ေဒါင္.............ေဒါင္.............ေဒါင္.............ေဒါင္............. ေဒါင္.............ေဒါင္............. ေဒါင္.............ေဒါင္.............ေဒါင္...”


~~~~~~~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


ညက ဘယ္အခ်ိန္မွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ မသိလုိက္ ။ ဦးသန္းေမာင္ အိပ္ယာကနုိးလာေတာ႔ မနက္ခုႏွစ္နာရီ ထုိးေနၿပီ။ မိန္းမက အိမ္ဆိုင္ေလးကုိေတာင္ ခင္းက်င္းရွင္းလင္းေနၿပီ။ သမီးငယ္ကလည္း ထမင္းအုိးက်က္ၿပီးလုိ႔  ဟင္းအုိးကုိပင္ တည္ေနၿပီ။ ဦးသန္းေမာင္စိတ္ထဲ ညက ကိစၥကုိသာ သိခ်င္ေဇာႀကီးေနသည္။ စိတ္ထဲမရွင္းမလင္းႏွင္႔ပင္ နံနက္ခင္းၿပဳဖြယ္ကိစၥမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ရ၏။

“ဆရာႀကီး  ပင္စင္လစာေတြတုိ္းတယ္ဆုိ........”

“အဲ....ႀကားတာပဲဗ်ိဳ႕”

မ်က္ႏွာသစ္ေနတုန္း တစ္ဖက္ၿခံမွ လူကလွမ္းေမးသည္။ ဒီလိုေတြေတာင္ ေမးေနႀကၿပီဆိုေတာ႔ ဟုတ္ေလာက္သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း စိတ္ကုိ ေတာ႔ ဒုံးဒုံး မခ်ႏုိင္ေသး။

“အေဖ   ပင္စင္လစာေတြတုိးမွာလား ၊ ဟုတ္လားအေဖ။  ဟင္...... ဘယ္ေလာက္တုိးမွာတဲ႔လဲ။”

ၿခံ၀င္းထဲ ၀င္လာတဲ႔သမီးႀကီးက ဟုိလူ႔အေမးကို နားစြန္နားဖ်ားႀကားၿပီး ခ်ီထားသည္ ႔ ကေလးကိုပင္ ေအာက္ခ်ကာ မ်က္ကလဲ ဆန္ၿပာလာေမးသည္။

“အမေလး .....မိႀကည္မေရ.... သိပ္ေပ်ာ္မေနနဲ႔ေဟ႔။  ဘယ္ေလာက္တုိးမယ္ဆိုတာမေၿပာနဲ႔  ၊ တကယ္တုိး မတုိးကို မေသခ်ာေသးတာ ”

ဦးသန္းေမာင္ပင္မေၿဖလို္က္ရဘဲ  ဆို္င္ေလးထဲမွ မိန္းမက အထုပ္ပလုပ္ေတြ ခ်ိတ္ဆြဲရင္း  လွမ္းေအာ္သည္။ သမီးႀကီးက မ်က္ေမွာင္က်ဳ႕ံကာ တစ္ခ်က္ စဥ္းစားဟန္ၿပဳသည္။

“ႏုိ႔ ေနပါဦး။  ဘာလုိ႔မေသခ်ာေသးတာလဲ”

“ႀကားတာပဲ ရွိေသးတာ သမီးရ...။ အဲဒါေႀကာင္႔ ေသခ်ာေအာင္ ပညာေရးမွဴးရုံးသြားေမးမလုိ႔”

“ဟယ္  အေ၀းႀကီးပဲ ”

“တတ္ႏုိင္ဘူးဟာ...။ သြားရမွာပဲ ”

ဦးသန္းေမာင္တို႔ေနတာက ၿမိဳ႕အေရွ႕ဘက္ထိပ္က သလႅာရပ္ကြက္ ၊ ပညာေရးမွဴးရုံးက ၿမဳိ႕ေတာင္ဘက္ထိပ္က မုံရြာေတာင္ရပ္ကြက္။ ခရီးကေတာ႔ ခပ္ေသးေသးမဟုတ္။ သမီးႀကီးက ႏွာေခါင္းရႈံ႕ၿပီး မိန္းမနားသြားကပ္သည္။  ၿပီးေတာ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ တတြတ္တြတ္နွင္႔ စကားေတြ ေၿပာေနႀကသည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ မိန္းမ၏ ေအာ္သံႀကားရသည္။ တစ္ေအာင္႔အႀကာ သမီးႀကီးက သူ႕ကေလးခ်ီကာ ၿပန္သြားသည္။ ဦးသန္းေမာင္ ကိုေတာင္ ႏႈတ္ဆက္မသြား ။

“ သမီးႀကီးက ဘာတဲ႔လဲ”

အိမ္ေပၚလွမ္းတက္ရင္း ဦးသန္းေမာင္ ေမးလုိက္ေတာ႔ မိန္းမက မဲ႔ရြဲ႕ၿပီး

“ ထုံးစံအတုိ္င္းေပါ႔ ...ဆန္လာေခ်းတာ”

“မေပးလိုက္ဘူး လား”

“ ေတာ္႔သမီးက မေန႔ညေနကမွ ဆန္လာေခ်းသြားတာ။ ခုေတာ႔မေပးႏုိင္ေတာ႔ဘူး။ က်ဳပ္တုိ႔လည္း ရွိတာမဟုတ္ဘူး။ ဘယ္.........သူ႔ေယာက္်ားလည္း အလုပ္ေလးဘာေလးလုပ္ခုိင္းမွေပါ႔။ အားအားရွိမူးေနတယ္။ ေကာင္မကလည္း ခုမွ ၊ ဒုကၡေရာက္မွ မိဘဆီလာ လက္ၿဖန္႔တာ။ လင္ယူတုန္းက ေက်ာ႔လို႔ ေမာ႔လို႔ ”

မိန္းမကလည္း အၿမဲလုိလုိ စိတ္တိုေနသည္။ ဟုတ္တာေပါ႔ေလ။   အဆင္မေၿပမႈေတြနဲ႔ပဲ လုံးခ်ာလည္လုိ္က္ေနတာဆိုေတာ႔   ဒီေလာက္ေတာ႔ ရွိမွာေပါ႔။  သူ႔ခမ်ာ တစ္ေန႔တစ္ႀကိမ္ေတာင္ ရယ္ၿပဳံးေသးရဲ႕လားမသိ။

“ ကဲ . .ေတာ္လည္း ထမင္းစားေတာ႔မွာ မဟုတ္လား။ မိေအးေရ....ညည္းအေဖဖုိ႔ ထမင္းခူးေပးလုိက္ဦး။ ညည္းလည္း ဟင္းက်က္ရင္ စားေသာက္ၿပီး ေက်ာင္းသြားဖုိ႔ၿပင္ေတာ႔၊ ခုနစ္နာရီခြဲေနၿပီ”

သမီးငယ္က ထမင္းပန္းကန္ႏွင္႔ ဟင္းခြက္ကေလးႏွစ္ခြက္လာခ်ေပးသည္။ ဟင္းကေတာ႔ ေထြေထြထူးထူးမဟုတ္။ ပဲနီၿပဳတ္ဆီပါေလကာဆမ္းထားတာေလးႏွင႔္ ငါးပ္ိရည္က်ိဳသာ ၿဖစ္၏။ အိမ္ေနာက္ေဖးမွ ခူးထားေသာ ဆူးပုပ္ရြက္ႏုႏုေလးေတြကုိ ညကက်န္သည္႔ ထမင္းႀကမ္းခဲေပၚတင္ထားေပးသၿဖင္႔ ဦးသန္းေမာင္ၿမင္ရုံႏွင္႔ သြားေရ က်လာသည္။ သို႔နွင္႔ ထမင္းႀကမ္းခဲေပၚ ပဲနီၿပဳတ္ေလးတစ္ဇြန္းခပ္ထည္႔ၿပီး ဆာေနသည္႔၀မ္းကုိ ၿဖည္႔တင္းရသည္။ မၿဖည္႕လုိ႔မၿဖစ္ ။ သြားရမည္႔ခရီးက ရွိေသးသည္။

“ေတာ္လည္း တစ္ခါထဲ ကိစၥၿပတ္ေမးခဲ႔။ ဘယ္လုိထုတ္ရမွာလဲ ။ ဘယ္ေလာက္ထုတ္ရမွာလဲ။ ဘာလဲ၊ ညာလဲ အကုန္ေမးခဲ႔။ ဟုတ္တယ္ဆိုရင္ေပါ႔ေတာ္”

ထမင္းစားေနရင္း ဦးဘေဆြကို ၀င္ေခၚရင္ေကာငး္မလားဟုေတြးမိသည္။ ဒီလူ ဘာမွ မသိေလာက္ေသးဘူးထင္သည္။အေဖာ္ေလးနဲ႔ဆုိေတာ႔ ေၿကာင္ေတာင္ေတာင္မႏုိင္ေတာ႔ဘူးဟု ယူဆသည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္လည္း စကားေလးတစ္ေၿပာေၿပာႏွင္႔ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္သြားႏုိ္င္သည္။

“အမေလး  .... ကိုသန္းေမာင္ ။ ပဲေတြခ်ည္း သုတ္မေနနဲ႔ ။ က်ဳပ္တုိ႕စားဖုိ႔ က်န္ေသးတယ္။  ေဟာဒီမယ္  ငါးပ္ိရည္က်ိဳနဲ႔ ေဖာင္စားဦး။ ေဟး................ဘာတုန္းေဟ႔ ၊ ဘာယူမွာလဲ ။ လာၿပီ....လာၿပီ”

ဆုိ္င္ခန္းေလးထဲ ေၿပး၀င္သြားေသာ မိန္းမကို ေဒါသထြက္စြာႀကည္႔လုိ္က္မိသည္။ သို႔ေသာ္လည္းမတတ္ႏုိ္င္သည္မုိ႕ပဲနီၿပဳတ္ပန္းကန္ေလးေနာက္တြန္းပို႔ၿပီး ငါးပိရည္က်ိဳႏွင္႔ေလြးရၿပန္သည္။ ငါးပ္ိရည္က်ိဳဆမ္းထားေသာ ထမင္းလုတ္ကေလးကို ဆူးပုပ္ရြက္ႏုႏုေလးေတြ ၿမွဳပ္ၿမွဳပ္ၿပီးစားရသည္မွာ ၿမိန္လုိက္သည္႔ ၿဖစ္ၿခင္း ။ ထမင္း ပန္းကန္ထဲ ထမင္းတစ္ေစ႔မွ်ပင္ မက်န္ေတာ႔ေပ။

စားေသာက္ၿပီး  စက္ဘီးကေလးဆြဲကာ ဦးဘေဆြအိမ္ဘက္ထြက္လာလိုက္သည္။ ဦးဘေဆြအိမ္ေရာက္ေတာ႔ ကိုယ္႔လူက ဘာမွမသိ။ ဦးသန္းေမာင္ေၿပာၿပမွ အံ႕ႀသ၀မ္းသာ ၿဖစ္ေနသည္။သုိ႔ေသာ ္ဦးဘေဆြလည္း ၿပည္႔ၿပည္႔၀၀ မယုံႀကည္ရဲရွာေပ။

သည္လိုႏွင္႔ႏွစ္ဦးသား ပညာေရးမွဴးရုံးဆီသို႔ ခ်ီတက္ခဲ႔ႀကသည္။  စကားေလးတေၿပာေၿပာႏွင္႔ ေနကလည္း အေတာ္ထြက္လာသည္။ အတန္အသင္႔ခရီးေပါက္ေတာ႔ ဦးသန္းေမာင္တစ္ကို္ယ္လုံး ေခၽြးေတြ ရႊဲနစ္လာသည္။ အခိ်န္က နံနက္ရွစ္နာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္သာရွိေသးေသာ္လည္း  မုံရြာအပူဒဏ္က မခံသာ။ ဦးဘေဆြကို လွမ္းႀကည္႔လိုက္ေတာ႔ သူလည္း ေခၽြးေတြ သံေတြႏွင္႔။

“အငး္.....ဒီအတုိ္င္းဆုိ အစုးိရသစ္က မဆုိးဘူးပဲဗ် ”

“ တကယ္တိးုေပးရင္ေတာ႔အေကာင္းဆုံးေပါ႔ ကိုသန္းေမာင္ရာ။ က်ဳပ္တု႔ိ ဒါေလးကို ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ႀကတာႀကာၿပီမုိ႔လား”

ဦးသန္းေမာင္ ပင္စင္သက္က ငါးႏွစ္ေက်ာ္လာခဲ႔ၿပီ။ ပင္စင္မယူခင္ကတည္းက သူ႔လစာသည္ အိမ္စရိတ္အတြက္ ေလာက္ငွၿခင္းမရွိခဲ႔သည္ၿဖစ္ရာ ပင္စင္လစာေလးႏွင္႔ဆုိေတာ႔ ပိုဆုိးေတာ႔သည္။  အခုေနာက္ပို္ငး္ သမီးငယ္ အလုပ္ရလုိက္မွ အနည္းငယ္ ေခ်ာေမြ႔သြားၿခင္းၿဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း ဒီေရအလား တစ္ဟုန္ထုိး တုိးတက္ေနေသာ ကုန္ေစ်းႏႈန္းကို ဦးသန္းေမာင္တုိ႔ လုိက္မမီႏုိင္ခဲ႔ေခ်။

“အင္း ...... က်ဴပ္တုိ႔ ပင္စင္လစာတုိးတာကေတာ႔ ဟုတ္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ ကုန္ေစ်းႏႈန္းက မတုိးဖုိ႔ေတာ႔ လုိတယ္ဗ်။ ႏုိ႔မု႔ိ ဒုံးရင္းက ဒုံးရင္းပဲ ၿဖစ္ေနမွာ”

“ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတာ႔ တက္ေလာက္ဖူးထင္ပါတယ္ဗ်ာ။ တၿခား၀န္ထမ္းေတြပါတုိးတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ က်ဳပ္တုိ႔တင္တုိးတာဆိုေတာ႔ ကုန္ေစ်းႏႈန္းတက္ေလာက္ဖူးထင္ပါတယ္”


~~~~~~~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~@~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


ပညာေရးမွဴးရုံးေရာက္ေတာ႔  မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ကြမ္းယာသည္ေလးဆီ ကြမ္း၀ယ္ရင္း ခဏတစ္ၿဖဳတ္အေမာေၿဖရသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ေဟာဟဲဆုိက္ေနႀကသည္။ ေရေသာက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ႏွင္႔ စကားမေၿပာႏုိင္ႀက။  ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္ႀကီးေတြက ေရြးေစ႔ခန္႔မွ် တၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်ဆင္းေနႀကသည္။ ဦးသန္းေမာင္ေခါင္းထဲက တရိပ္ရိပ္မူးေ၀ေနသည္။ ေနပူရွိန္ကို ဦးေခါငး္က မခံႏုိင္ေတာ႔ဘူးထင္သည္။ ကြမ္းယာထုပ္လွမ္းယူရင္း ကြမ္းယာသည္ေလးဆီ နည္းနည္းပါးပါး စုံစမ္းေမးၿမန္းရေသးသည္။

“ငါ႔တူေရ..... ပင္စင္လစာေတြ တုိးတယ္ဆုိတာ ဟုတ္သလားကြဲ႔”

“ ေၿသာ္....ဟုတ္တယ္တဲ႔ ဦးေလး”

“ဘယ္ေလာက္တုိးတာတဲ႔လဲ ကေလး”

“ အဲဒါေတာ႔ မသိဘူးဗ်။ ေစာေစာက ဆရာႀကီးတစ္ေယာက္ကေတာ႔ ပညာေရးမွဴးရုံးထဲ၀င္ေမးမယ္ေၿပာတာပဲ”

ဦးသန္းေမာင္ကေတာ႔ ပင္စင္လစာ တကယ္တိုးသည္ကိုပင္ ၀မ္းသာလွပါၿပီ။ ဘယ္ေလာက္ပဲတုိးတုိး အေရးႀကီးတာက တုိးဖုိ႔ပင္။ သက္ၿပင္းေမာႀကီးကိုလည္း အခုမွခ်ႏုိင္ေတာ႔သည္။ ဦးသန္းေမာင္အထင္ ေခါငး္မူးေနသည္႔ေ၀ဒနာပင္ အတန္ငယ္သက္သာသြား၏။ ၀မ္းသာမႈၿဖင္႔ ရင္ထဲက တလွပ္လွပ္ခုန္ေနသည္။ ဦးဘေဆြလည္း တေဟးေဟး တဟားဟားႏွင္႔ ေပ်ာ္ေနသည္။ ဦးသန္းေမာင္ကေတာ႔ မ်က္ရည္မ်ားပင္လည္မိေသးေတာ႔၏။  အိမ္က မိန္းမႏွင္႔မိသားစုကိုလည္း ေၿပးသတိရ၏။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ သူတုိ႔မိသားစု ယခင္ကထက္ အနည္းငယ္ ပို၍အဆင္ေၿပလာေတာ႔မည္။ ယခင္ကထက္ အနည္းငယ္ပုိ၍ လႈပ္သာလွည္႔သာရွိလာေတာ႔မည္။

အေမာေၿပေတာ႔ ကြမ္းယာသည္ေလးကို ကြမ္းဖိုးေပးၿပီး ပညာေရးမွဴးရုံးထဲ၀င္လုိက္သည္။ ရုံးထဲေရာက္ေတာ႔မ်က္ႏွာထားအခိ်ဳသာဆုံးစာေရးမတစ္ေယာက္ကို ေမးရသည္။

“ဘာကိစၥရွိုလို႔လဲရွင္႔”

“ဟို......ပင္စင္လစာေတြ တုိးမယ္ဆုိတာ...........”

ဦဘေဆြစကားပင္မဆုံးလုိက္။ စာေရးမေလးက ေကာက္ကာငင္ကာေၿဖသည္။

“ဟုတ္ပါတယ္။ ပင္စင္လစာေတြ တုိးမွာပါရွင္႔”

“အဲဒါဘယ္ေလာက္တုိးမွာလဲ ။ ဘယ္လုိ ထုတ္..........”

“အဲဒါက ကၽြန္မလုိင္းမဟုတ္ဘူးရွင္႔။ ဟုိးစားပြဲက စာေရးႀကီးကုိ ေမးလုိက္ပါရွင္႔ ”

ဦးသန္းေမာင္တုိ႔ ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းႏွင္႔ စာေရးႀကီးစားပြဲေရွ႕ရပ္ရသည္။ ႀကည္႔လုိက္ေတာ႔ စာေရးႀကီးက ဦးသန္းေမာင္ႏွင္႔ မ်က္မွန္းတန္းရင္းႏွီးဖူးသူ ၿဖစ္ေနသည္။

“ ေအာ္...ဆရာႀကီးတုိ႔ပါလား။ ထုိင္ႀကဗ်ာ၊ ထုိင္ႀက ၊ ထုိင္ႀက၊ ဘာကိစၥမ်ားရွိလုိ႔ပါလိမ္႔”

“ဒီလုိပါစာေရးႀကီး......ပင္စင္လစာေတြတုိးမယ္ဆုိတာ ဘယ္ေလာက္တုိးမလဲ သိခ်င္လုိ႔ပါခင္ဗ်”

“ေအာ္...........အဲဒါလား။ အင္း.......ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ ဘာမွ အေသးစိတ္မသိရေသးဘူးဗ်။ အထက္က ဘာမွမညႊန္ႀကားေသးဘူး။ တုိးမယ္႔ေငြကလည္း တြက္ရ၊ ခ်က္ရဦးမွာနဲ႔တူတယ္။ လုပ္သက္ေတြ၊ လက္ရွိခံစားခြင္႔ေတြနဲ႔ ခ်ိန္တြက္မယ္ထင္တယ္။ ဒီလုိလုပ္ဗ်ာ......ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္ေနမွလာခဲ႔ပါလား။  ေနပါဦး။  ဆရာႀကီးတို႔က ေတာ္ေတာ္ဆႏၵေစာေနႀကတယ္ထင္တယ္”

“အဲ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ႀကားတာနဲ႔ ၀င္ေမးႀကည္႔လိုက္တာပါ”

“ ေၿသာ္...ဟုတ္ကဲ႔ ဟုတ္ကဲ႔ ။ ဒါနဲ႔ ဆရာႀကီး ခုဘယ္မွာေနလဲဗ်”

“ သလႅာထဲေနတယ္စာေရးႀကီး”

စာေရးႀကီးက မ်က္လုံးၿပဴးၿပီး..........

“ႏုိ္႔ ...ခု ဘာနဲ႔လာတာလဲ”

“ဘာနဲ႔ ရွိရမတုန္းဗ်ာ.။ စက္ဘီးနဲ႔ပဲေပါ႔”

စာေရးႀကီးက စိတ္မေကာင္းသည္႔ဟန္ၿဖင္႔ ...........

“ဟာ .........ေ၀းလုိက္တာဆရာႀကီးတုိ႔ရာ၊ အပင္ပန္းခံၿပီးလာေနႀကေသးတယ္။ ခဏေလာက္ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ေစာင္႔ၿပီး သူမ်ားကုိေမးၿမန္းႀကည္႔ရမွာဗ်။ အင္း.........ခုေရာ  က်န္းမာေရးေလး ဘာေလး ေကာင္းရဲ႕လား”

“ သိပ္ေကာင္းတယ္ရယ္ေတာ႔ မဟုတ္ဘူးေပါ႔ဗ်ာ။ ေသြးတုိးတုိ႔ ဆီးခ်ိဳတို႔ကလဲ ၿဖစ္ခ်င္ၿပီထင္ပါရဲ႕။ ခုေတာင္ စက္ဘီးစီးလာရလုိ႔ ေခါင္း ကုိက္ေနေသးဗ်ာ”

“က်န္းမာေရးေတာ႔ ဂရုစုိက္ပါဆ၇ာႀကီးရာ”

အၿပန္လမ္းတြင္ ဦးသန္းေမာင္တုိ႔ ႏွစ္ဦး လက္ဖက္ရည္ဆုိင္၀င္ထုိင္ကာ စကားေၿပာလုိက္ႀကေသးသည္။  ေၿပာသည္႔ အေၿကာင္းအရာမ်ားက ဦးတည္ခ်က္ရယ္လုိ႔ မရွိ။ ၀မ္းသာလုံးဆုိ႔ေနႀကၿပီး  စကားေတြက ဗလုံးဗေထြး ေရာၿပြမ္းလ်က္။  အိမ္အၿပန္ခရီးမွာလည္း ႏွစ္ဦးသား တုိ္င္ပင္မထားပါဘဲလ်က္  စက္ဘီးစီးႏႈန္းေတြက သြက္ေနသည္။ စက္ဘီးေၿခနင္းခုံမ်ားေပၚမွ ေၿခေထာက္အစုံတုိ႔သည္ ၀မ္းသာပီတိၿဖင္႔  ရႊင္ၿမဴးကာ သြက္လက္စြာ လႈပ္ရွားေနေတာ႔၏။

ဦးသန္းေမာင္ကေတာ႔ အိမ္ကိုသာ အၿမန္ၿပန္ေရာက္ခ်င္လွပါၿပီ။  မိန္းမကို ပင္စင္လစာ အမွန္တုိးေႀကာင္း ေၿပာၿပခ်င္လွၿပီ။  မနက္တုန္းက အထင္ေသးသည္႔ဟန္ၿဖင္႔ အေရးမလုပ္ခဲ႔သည္႔ မိန္းမ။  ပင္စင္လစာအမွန္တုိးေႀကာင္းသိလွ်င္ မည္သို႔ ေနမည္မသိ။  ေတြးရင္းႏွင္႔ သကာရည္သုတ္လိမ္းထားေသာ မိန္းမမ်က္ႏွာကို ၿမင္ေယာင္လာသည္။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ ယခင္ကထက္ေတာ႔ အတန္ငယ္ေခ်ာင္လည္ႏို္င္ေကာင္းရဲ႔ ဟုေတြးမိသည္။ အရင္က ဦးသန္းေမာင္၏ပင္စင္လစာကတစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင္သာသာကေလး။ သမီးငယ္၏မူလတန္းၿပလစာကလညး္ မၿဖစ္စေလာက္ ။ က်ဴရွင္ၿပဖုိ႔ရာက်ၿပန္ေတာ႔ အခ်က္အခ်ာက်က်၊ သူေဌးသားသမီးမ်ားေနေသာ ေက်ာင္းမဟုတ္သည္မုိ႕ ေက်ာင္းသားမရွိ။ မိန္းမ၏အိမ္ဆုိ္င္ေလးမွ ေၿခာက္တိေၿခာက္ကပ္၀င္ေငြေလးႏွင္႔ ဦးသန္းေမာင္တုိ႕ အသက္ဆက္ေနရၿခင္းၿဖစ္သည္။

လက္ရွိရေနေသာပင္စင္လစာ၏ ႏွစ္ဆေလာက္တုိးေပးလွ်င္ကိုမဆုိးဘူးဟုေတြးမိသည္။ လုပ္သက္ေတြ ၊ ဘာေတြေရာ ထည္႔တြက္ဦးမွာဆုိေတာ႔ ဦးသန္းေမာင္တုိ႔ ဟန္က်ၿပီ။ သူ႔အလယ္တန္းၿပလုပ္သက္က ႏွစ္သုံးဆယ္ေက်ာ္ေနပါၿပီပေကာ။

ပင္စင္လစာသည္ အၿဖဴအစိမ္း၀တ္ကာ ေက်ာင္းသားေတြႀကား  ေၿမၿဖဴတေဖြးေဖြးနွွင္႔အလုပ္လုပ္ခဲ႔ရၿခင္း၏ ေခၽြးနွဲစာအက်ဳိးဆက္ကေလးမုိ႔ ဦးသန္းေမာင္ဂုဏ္ယူသည္။  စိတ္ထဲတြင္လည္း ဆုလာဘ္တစ္ပါးအသြင္ခံယူမိသည္။

စက္ဘီးစီးလာရင္း ေနပူထဲမွာႀကာသြားလုိ႔လားမသိ။ ေခါင္းက ပိုကိုက္လာသည္။ သုိ႔ေပမယ္႔ ဦးသန္းေမာင္၏အေပ်ာ္မ်ားကိုေတာ႔ ဖုံးလႊမ္းမသြားႏုိင္ေပ။

တုိးၿမွင္႔ပင္စင္လစာေတြ အမွန္တကယ္ထုတ္ေပးသည္႔ေန႔ကေတာ႔ ဦးသန္းေမာင္တုိ႔ အိမ္အၿပန္မ်က္ႏွာပန္းလွေခ်ဦးေတာ႔မည္။  အဲသည္ေန႔က်လွ်င္ မိန္းမကို ႀကက္သားဟင္းခ်က္ခုိ္င္းရမည္။ ေၿမးေလးဖို႔လည္း အရုပ္ေလးတစ္ရုပ္ေလာက္ေတာ႔ ၀ယ္ေပးသင္႔သည္။ အဲသည္ေန႔ ထမင္းစား၀ုိင္းကေတာ႔ စားလုိ႔ ၿမိန္ဦးမွာေသခ်ာပါသည္။

အေတြးႏွင႔္ ေပ်ာ္ေနေသာ ဦးသန္းေမာင္ကို တစစ္စစ္ပုိမုိကို္က္ခဲလာေသာ ဦးေခါငး္က ေႏွာင္႔ယွက္ၿပန္သည္။ ေနပူရွိန္ကလည္း အေတာ္ႀကီးကို ၿပင္းေနသည္။ ဦးထုပ္ကေလးမွ မေဆာင္းခဲ႔ရဟု ေနာင္တရမိသည္။  ေခါင္းကကိုက္၊ ေနကပူ၊ ေခၽြးကရႊဲ ၊ အို .....တကယ္႔ငရဲပါပဲလား။ အိမ္ကို ၿမန္ၿမန္ၿပန္ေရာက္ခ်င္လွၿပီ။  သုိ႔ေပမယ္႔ ေၿခေထာက္ေတြက အခုက်မွ ပိုမုိေႏွးေကြးလာသည္။ ဦးဘေဆြကလည္း အရွိန္ေလ်ာ႔ကာ လုိက္ေႏွးစီးေပးရွာသည္။

“ကိုသန္းေမာင္......ေခါင္းကတအားမူးတာလား.၊ ၿဖစ္ရဲ႕လား။ ခဏနားမလား”

“ရတယ္ ကိုဘေဆြ။ မနားေတာ႕ဘူး”

ဆက္ၿပီး စီးရင္းစီးရင္းႏွင္႔ ဦးေခါင္းထဲက မခံမရပ္ႏုိင္ေအာင္ ထုိးကိုက္လာသည္။ မ်က္လုံးေတြက တစ္စတစ္စ ေ၀၀ါးလာေနသည္။ လက္ရွိအေၿခအေနကို ဦးသန္းေမာင္အာရုံထဲ ေပၚလုိက္၊ မေပၚလုိက္ ၿဖစ္ေနသည္။ မိန္းမမ်က္ႏွာ၊ သမီးႏွစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ၊ ေၿမးေလးမ်က္ႏွာေတြကို ၿမင္လိုက္၊ ေငြပုံႀကီးတစ္ပုံက ဘြားခနဲေပၚလာလို္က္ၿဖစ္ေနသည္။  ေခါင္းကို တအားရမ္းခါၿပီး ႀကည္႔လုိက္ေတာ႔ လမ္းမေပၚၿပန္ေရာက္လာၿပန္သည္။ ၿပီး မၿကာမီမွာပင္ ၿမင္ကြင္းမ်ားက ေထြၿပားလာၿပန္သည္။

စက္ဘီးလက္ကို္င္ေပၚမွ လက္ႏွစ္ဖက္က ခ်ိနဲ႔ေပ်ာ႔ေခြကာ မၿမဲၿမံခ်င္ေတာ႔ ။ ဦးေခါင္းထဲမွလည္း  ဆယ္ေပါင္တူတစ္ေခ်ာင္းႏွင္႔ ထုေနသည္႔အလား စူးစူးနစ္နစ္ ကိုက္ခဲနာက်င္လွသည္။ စက္ဘီးေၿခနင္းခုံေပၚမွေၿခေထာက္အစုံကလည္း ႏြမ္းလ်ေနႀကၿပီ။

“ကိုသန္းေမာင္....ၿဖစ္ရဲ႕လားဗ်ာ”

ဦးဘေဆြအေမးကို ၿပန္ေၿဖႏုိင္ေအာင္ ဦးသန္းေမာင္တြင္ အင္အားမရွိ။ ဦးေခါငး္မွ  စူးနစ္နင္႔သည္းစြာ ဆစ္ခနဲ နာက်င္သြားသည္႔ ခံစားမႈအဆုံးတြင္ ဦးသန္းေမာင္၏မ်က္လုံးအစုံသည္ ဖြင္႔မရေတာ႔ေပ။ ေၿခေထာက္အစုံက လႈပ္ရွားမႈကင္းမဲ႔သြားသည္။   စက္ဘီးလက္ကိုင္ေပၚမွ လက္ႏွစ္ဖက္သည္ ေလထဲတြင္ ေမ်ာလြင္႔လ်က္။


“ ေဟ႔လူ ... ကုိသန္းေမာင္ ၊ ေဟ႔လူ   သတိထား၊ သတိထား။ ကုိသန္းေမာင္......”

ဦးဘေဆြအသံက ဦးသန္းေမာင္နားထဲ တိုးတုိးသဲ႔သဲ႕ႀကားရသည္။ ေနာက္...........လုံး၀ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ ဦးသန္းေမာင္လညး္ အေမွာင္တုိက္ႀကီးတစ္ခုအတြင္းသုိ႔  က်ေရာက္သြားသည္႔ႏွယ္ပင္။

ထုိ႔ေနာက္.....ထုိ႔ေနာက္......ထုိ႔ေနာက္.......ထုိ႔ေနာက္တြင္....................

ဦးသန္းေမာင္ ဘာဆုိဘာကိုမွ မသိေတာ႔ဘဲ စက္ဘီးေရာ၊ လူပါ လမ္းမအလယ္တြင္ အရုပ္ႀကိဳးၿပတ္လဲက်သြားေလေတာ႔သည္။                                ။


ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)

Monday, April 2, 2012

ဧပရယ္ဖူးလ္မွာတုိ႔ေတြ အရူးမၿဖစ္ခဲ႔ႀကဘူး

 

ဧပရယ္ဖူးလ္မွာ အရူးမၿဖစ္ခဲ႔တာ ေသခ်ာသြားၿပီေပါ႔.....
သူ႔ထက္ မဂၤလာအရွိဆုံးသတင္းေတာင္ သူ႔ေလာက္မဂၤလာမရွိဘူး
၀မ္းသာလုိက္တာ ...........
ႀကည္ႏူးလုိက္တာ..........
ေပ်ာ္ရႊင္လုိက္တာ............
ခံစားမႈေတြက ရင္ထဲမွာတင္းၿပည္႔က်ပ္ၿပည္႔
တစ္ခ်ိန္က စုိးရိမ္ပူပန္မႈမ်ား
တစ္ခ်ိန္က ေမာပန္းႏြမ္းလ်မႈမ်ား 
တစ္ခ်ိန္က ရင္ဆိုင္ၿဖတ္သန္းခဲ႔ရမႈမ်ား
အားလုံး အရည္ေပ်ာ္ေပ်ာက္ကြယ္သြားႀကၿပီ
အမွန္တရားဆိုတာ ႀကာႀကာငုပ္လွ်ိဳးမေနဘူးတဲ႔
ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ ေႏွာင္႔ယွက္ ေႏွာင္႔ယွက္ 
ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ ေၿခထုိး ေၿခထုိး 
တု႔ိေတြ ေအာင္ပန္းကို ပ်ိဳးႏုိင္ခဲ႔ၿပီ
ေရွ႕ခရီးဆက္ဖုိ႔ ခြန္အားေတြ ရခဲ႔ၿပီ
ဧပရယ္ဖူးလ္မွာ တို႔ေတြ အရူးမၿဖစ္ခဲ႔တာ ေသခ်ာသြားၿပီ
 ဧပရယ္ဖူးလ္မွာ တို႔ေတြ အရူးမၿဖစ္ခဲ႔တာ ေသခ်ာသြားခဲ႔ၿပီ
ဧပရယ္ဖူးလ္မွာ တုိ႔ေတြ အရူးမၿဖစ္ခဲ႔တာေသခ်ာသြားၿပီကြ....................။       ။ 

ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)

အရမ္းေပ်ာ္ေနလုိ႔ ေရးမိေရးရာ ေရးလိုက္တာပါ။ ကဗ်ာ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္ပါလိမ္႔မယ္။ အားလုံး ကို္ယ္ခ်င္းစာနားလည္ႏုိင္ႀကလိ္မ္႔မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ေႀကာင္းပါခင္ဗ်ား။