Sunday, February 5, 2012

ယေန႔မွစ၍


ၿပႆနာကေတာ႔ စၿပီ။ ဒီလုိၿဖစ္မယ္ဆုိတာ ႀကိဳသိလုိ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းထားပါလ်က္နဲ႔ ဒင္းကကပ္က်န္ေနတယ္။ ရွာၿပန္ေတာ႔လည္း ဘယ္ေခ်ာင္၀င္ကပ္ေနမွန္းမသိဘူး။ ၀င္ေနတယ္ဆိုလည္း ကုိယ္႕ဖာသာ ေအးေအးေနေပါ႕။ သူမ်ားကုိ ဒုကၡမေပးနဲ႔ေလ။ ခုဟာကဗ်ာ......တစ္ေလွ်ာက္လုံးၿငိမ္ေနၿပီး လုိင္း၀င္ေတာ႔မွ လုပ္ငန္းစတယ္။ ဘယ္ေလာက္ အက်င္႔ ပုပ္လုိက္သလဲ ဆုိေတာ႔...........................။


@@@@@@@@@@@@@@@


ၿဖစ္ပုံက ဒီလုိဗ်။ 
မူလအစ ကနဦးရင္းၿမစ္ကေန စေၿပာၿပမယ္။ ရာသီကာလ အခ်ိန္အခါသမယက ေႏြဦးကုိေလရူးကေလးနဲ႔ ႀကြလွမး္လာေခ်ေတာ႔  ရာသီဥတု ပူၿပင္းလြန္းလာတာေပါ႕ဗ်ာ။ ဒီရာသီက ဒီလုိပူၿမဲပဲဆုိေပမယ္႔ အညာေဒသက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ၿမိဳ႕ေလးက ႏွစ္စဥ္ အပူခိ်န္ စံတင္ၿမဲပဲ။ လူေတြလည္း သုံးလေလာက္ ၿခဳံလႊမ္းခဲ႔ ႀကတဲ႔ အညာေစာင္ထူထူႀကီးေတြ၊ ေလးေလးလံလံ အေႏြးထည္ႀကီးေတြကို ခြာႀက၊ ခၽြတ္ႀကၿပီေပါ႔။ သစ္ရြက္ေတြ ဆိုတာလည္း သစ္ပင္ေတြေပၚမွာ ေနရင္း ေနအပူဒဏ္ကုိ မခံႏိုင္ႀကေတာ႔ဘူးထင္ပါရဲ႕။ ေၿမၿပင္ကုိ သက္ဆင္းေႀကြက်ေနႀကၿပီ။ 

လူေတြကလည္း အေႏြးထည္တင္ခၽြတ္ႀကတာမဟုတ္ဘူး။ အက်ႌကုိ မ၀တ္ႏုိင္ႀကေတာ႔တာ။  ေယာက္်ားေတြဆုိ  ကုိယ္တုံးလုံး မၿဖစ္ရုံတစ္မည္ပဲ။ လူေတြေတာင္ အပူဒဏ္ကုိ မခံႏုိင္ႀကတာ တိရစ ၦန္ေတြေတြကေကာ ဘာသားနဲ႔ ထုထားတာ မုိ႔လုိ႔လဲ။ ဒီေတာ႔ ဟုိတြင္းထဲက ဟုိအေကာင္ထြက္လိုက္၊ ဒီတြင္းထဲက ဒီအေကာင္ထြက္လိုက္နဲ႔ေပါ႔။ 

အဲဒီလုိ လူလုံးၿပ ( အဲ )  တိရစ ၦန္လုံးၿပထြက္လာႀကတဲ႔ အေကာင္ေတြအထဲ အထင္ရွားဆုံးကေတာ႔ နီနီရဲရဲနဲ႔ ဒင္းတုိ႔တစ္ေတြေပါ႔။ ဒီလုိ ေနပူပူ ေႏြရာသီဆုိရင ္တြင္းေတြထဲကေန ရဲရဲနဲ႕ အုပ္လုိက္ အတန္းလုိက္ ထြက္လာႀကၿပီ။ ဘယ္ေကာင္ေတြ ၿဖစ္ရမလဲဗ်ာ။ ပုရြက္ဆိတ္ေတြေပါ႔။

ေၿမ၀ါ၀ါ ေရႊအိမ္ဘုံနန္းကေန အခန္႔သားထြက္လာႀကၿပီး ေတြ႔သမွ် အခ်ိဳ၊ အအီ၊ အဆိမ္႔ ဒင္းတုိ႔စားလုိ႔ရသမွ် အကုန္တြယ္ေတာ႔တာပဲ။ ဒါကထားပါဗ်ာ။ သူတို႔ ၀မ္းေရးပဲ ။ ငါ႔၀မး္ပူဆာမေနသာ ဆုိၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ခြင္႔လႊတ္တယ္။ နားလည္တယ္။ မုန္႔ပဲ သေရစာေလာက္နဲ႔ေတာ႔ ကပ္သပ္ၿပီး မေၿပာပါဘူး။ 

အခုဟာကေတာ႔ ဗ်ာ။ ထမင္းအုိးထဲထိ ၀င္ႀကတာဗ်။ ထမင္းအုိးဆိုလည္း အၿပင္ပုိင္း အေပၚယံ လွ်ပ္ေၿပးေလးေလာက္ဆို သူတို႔ ရွိေနတဲ႔ အၿခမး္ဖယ္ထုတ္ၿပီး စားလုိ႕ ရေသးတယ္။ သူတုိ႔က မဟုတ္ဘူးဗ်။ ထမင္းတုံး အတြင္းပုိင္း၊ အၿပင္ပုိငး္ အကုန္လုံး ဒင္းတုိ႔ခ်ည္းပဲ။ ဒီေတာ႔ စားလုိ႔လည္း မၿဖစ္ဘူး။ ပုရြက္ဆိတ္စားရင္ မ်က္လုံးၿပဴးတယ္ဆုိၿပီး တခ်ိဳ႕ကေတာ႔ စားသဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ မစားေပါင္။ မ်က္လုံးမ်ား ဒီထက္ၿပဴးရရင္ ဥသွ်စ္သီးေလာက္ ရွိေတာ႔မယ္။ ဒီေတာ႔ ထမင္းတစ္တုံးလုံး လႊင္႔ပစ္ရေတာ႔တာေပါ႕။  ၿပီးေတာ႔မွ ထမင္းအသစ္ ထပ္၀ယ္ရတယ္။ ဒီေတာ႔ အခ်ိန္ကုန္၊ ေငြကုန္တာေပါ႔ဗ်ာ။ 

ဒီေလာက္ ဒုကၡေပးရတာလဲ မေက်နပ္ေသးဘူးဗ်။ ထမင္းကေန တစ္ဆင္႔တက္ၿပီး ဟင္းေတြထဲ ႏႈိက္ႀကၿပန္တယ္။ ေႀကာင္အိမ္ထဲ ထည္႔ထားတာ မလုံၿခဳံလုိ႔ ေရခဲေသတၱာထဲ ထည္႔တာကိုလည္း ဘယ္ေနရာကေန ၀င္ႀကသလဲမေၿပာတတ္ဘူး။ တစ္ခါက ဆိတ္သားေၿခာက္ အစိတ္သား အထုပ္လုိက္ ထည္႔ထားတယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္ ေရခဲေသတၱာဖြင္႔ႀကည္႔ေတာ႔ တစ္ဆယ္သားေလာက္ပဲ က်န္ေတာ႔တယ္။ 

ဒါနဲ႔ တစ္ခုခုေတာ႔ လုပ္မွ ၿဖစ္မယ္ဆုိၿပီး ေရခဲေသတၱာ၊ ေႀကာင္အိမ္ေအာက္က ေရခံခြက္ေတြထဲ ပုရြက္ဆိတ္ ေဆးမႈန္႔ေတြထည္႔ထားတယ္။  အုိ............ဒီေတာ႔လည္း အရင္ေလာက္ မမ်ားေတာ႔တာပဲ ရွိတယ္။ 

“ ပင္လယ္ႀကီး x x x x ကုိယ္ၿဖတ္သန္း  x x x x x  အႀကင္နာဆိတ္သားေတြ x x x x x ” လုိ႔မ်ား သီခ်င္းညည္းၿပီးလာႀကသလားမေၿပာတတ္ဘူး။ 

တစ္ခါက်ေတာ႔ တီဗီေအာက္က ခံထားတဲ႔ ေဖာ႔တုံးေလးေတြကုိ ကုိက္သဗ်။ ဘယ္ေလာက္ဆိုး၀ါးလုိက္သလဲဆုိေတာ႔ ။ အမႈန္႔ေလးေတြ ၿဖစ္ၿပီး ေအာက္ကို က်က်လာမွ ႀကည္႔လုိက္ေတာ႔ ဒင္းတုိ႔က ကုိ္က္စရာမရွိ ေဖာ႔တုံးသြားကုိက္ေနႀကတာ။ 

အဆုိးဆုံးကေတာ႔ဗ်ာ.....................။ အ၀တ္အစားေတြကုိ တက္တာပဲ။ အ၀တ္ပါးပါးဆုိ ကိုက္ေဖာက္ၿပီး အတြငး္အၿပင္ေပ်ာ္ပြဲစားေတာင္ထြက္ေနလုိက္ေသး။ ကုိက္မရတဲ႔ အ၀တ္ေတြက်ေတာ႔ အထဲထဲမွာ ၀င္ေအာင္းေနႀကတယ္။  ဒီေတာ႔ ေသေသခ်ာခ်ာမႀကည္႔ပဲ ၀တ္မိရင္ နာၿပီသာမွတ္၊ အုပ္စုလုိက္ ၀ုိင္းတြယ္ေတာ႔တာပဲ။ အက်ႌ၊ ေဘာင္းဘီဆိုတာက ၀တ္ၿပီးမွ သိလည္း အေၿပးအလႊား ခါလုိ႔ ၊ ၿပဳလုိ႔ ရေသးတယ္။ အတြငး္ခံေဘာင္းဘီဆိုတာက ၀တ္ၿပီးမွ သိလည္း ဘာမွ လုပ္မရဘူး။ လူႀကားသူႀကား ၿပန္ခၽြတ္မရ၊ ၿပဳမရ၊ ကားယားယားနဲ႔ လိမ္တြန္႔တြန္႔ႀကီးေပါ႔ဗ်ာ။

ပုရြက္ဆိတ္ ကိုက္တာေတာ႔ လူတုိ္င္းခံစားဖူးတာေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ ဒါက ပုိဆိုးတယ္ဗ်။ ခံစားဖူးမွ သိတာ။


 @@@@@@@@@@@@@@@



အားလုံး သိႀကတဲ႔ အတုိင္း ကရာေတးကစားတယ္ဆုိမွေတာ႔ အတြင္းခံေဘာင္းဘီက မ၀တ္မၿဖစ္ေပါ႔ဗ်ာ။ ဒီေတာ႔ ေဘာင္းဘီကိုမ၀တ္ခင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ႀကည္႔ရ၊ ခါရ၊ ရွင္းရတယ္ဗ်။ မႀကည္႔ပဲ ၀တ္မိရင္ သြားၿပီ။ 

ခုဟာကႏွစ္ေကာင္၊ သုံးေကာင္ေတြ႔လို႔ ဖယ္လုိက္တယ္။ ဒါကုိ တစ္ေကာင္က ကပ္က်န္ေနတယ္။ ဘယ္နားမွန္းလည္း မသိ၊ ရွာလုိ႔လဲ မေတြ႔ဘူး။ ေသခ်ာေအာင္ ေဘာင္းဘီကုိ ခပ္ႀကမ္းႀကမ္းေလးေဆာင္႔ခါလုိက္တယ္။ ဒီေလာက္ခါမွေတာ႔ ဒင္းလည္း ရွိေတာ႔မွာမဟုတ္ဘူးဆုိၿပီး ၀တ္လုိက္တယ္။ 

အံမယ္.........။ ကိုယ္႔ေကာင္က ေအးေဆးပဲဗ်။ အေႀကာေတြ ေလွ်ာ႔ၿပီးတဲ႔ အထိ ရွိမေနတဲ႔ အတုိင္းပဲ။ လုိင္း၀င္ပါၿပီဆုိမွ လုပ္ငန္းစတာ။ လုိင္း၀င္တာေတာင္ခ်က္ခ်င္းမစေသးဘူး။ လုိင္း၀င္ၿပီး စကၠန္႔သုံးဆယ္ေလာက္ႀကာမွ လုပ္ငန္းစတာ။ ကစားေနတုန္းဆုိရင္ ခြင္႔ေတာင္းၿပီး အိမ္သာေၿပး ေၿဖရွင္းလုိ႔ ရေသးတယ္။ ခုဟာက ကီထုိင္ေနတုန္း ဒင္းက စလာတယ္။

ကီထုိင္တယ္ဆုိတာကလည္း မလႈပ္မယွက္ တစ္ေနရာတည္း စုိက္ႀကည္႔ၿပီး ထုိင္ရတာ။ ဒီအခိ်န္ခြင္႔ေတာင္းတာမ်ိဳးကုိလည္း ဆရာေတြက မႀကိဳက္ဘူး။ ခြင္႔မၿပဳဘူး။ ဒါကို ဒင္းက ကီထုိင္ေနတုန္း လုပ္ငန္းစတယ္။ ပထမဆုံး ဟုိေရႊ႕ ဒီေရႊ႕ ေလွ်ာက္ေရႊ႕တယ္။ သိပ္မႀကာခင္မွာပဲ သူ႔မွာရွိသမွ် အစြမ္းေတြ အကုန္ထုတ္ၿပေတာ႔တာပဲ။ 

ကၽြန္ေတာ္ၿဖင္႔ ဒုကၡက္ုိ အႀကီးအက်ယ္ေရာက္ေတာ႔တာပါပဲဗ်ာ။  ဒင္းကိုက္တာကလည္းတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ အသံေတာင္ထြက္မိသဗ်။  တစ္ေနရာထဲ လည္း အၿငိမ္မေနဘူး။  ဟုိနားေၿပာင္းကိုက္ ၊ ဒီနားေၿပာင္းကိုက္နဲ႕။

ကီထုိင္ရတာက ဒူးေတြ၊ ေၿခသလုံးေတြ နာရတဲ႔ အထဲ ဒင္းလက္ခ်က္ေႀကာင္႔  ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္ေတြက တစ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ လိမ္႔ဆင္းလာတယ္။ မ်က္လုံးထဲမွာလည္း မ်က္၇ည္ေတြ အလုိလို ၀ုိင္းလာတယ္။ ဒူးေတြက မခုိင္ေတာ႔ဘဲ  ေၿခေထာက္ေတြက တဆတ္ဆတ္တုန္လာၿပီး လႈပ္စိလႈပ္စိ ၿဖစ္လာတယ္။ မ်က္လုံးႏွစ္လုံးကလည္း က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္သလုိ  ဟုိႀကည္႔၊ ဒီႀကည္႔နဲ႔ ေလွ်ာက္ႀကည္႔ေနမိတယ္။ မ်က္ႏွာႀကီးဆုိတာလည္း  ရႈံ႕လုိက္၊ မဲ႔လုိက္နဲ႕။ အာေခါင္ေတြေၿခာက္ကပ္လာလုိ႔ တံေတြးမ်ိဳခ်ရတာလည္းအႀကိမ္ႀကိမ္ ၊အခါခါ။

ၿငိမ္သက္ေနတဲ႔ အုပ္စုႀကားထဲက လႈပ္စိလႈပ္စိၿဖစ္ေနေတာ႔ ဆရာကလည္း သတိထားမိသြားတယ္။ အနားကပ္ၿပီး ေၿပာသြားတယ္။

“ အၿငိမ္ထုိင္ ”  တဲ႔။

အေၿခအေနဟန္ရင္ ခြင္႔ေတာင္းၿပီး အိမ္သာေၿပးမလုိ႔ဟာ ဆရာ႔မ်က္ႏွာေႀကာင္႔ မေၿပာရဲေတာ႔ဘူး။ “ကဲ ...ငါေယာက်္ားပဲ ” လုိ႔ ကုိယ္႔ဟာကိုယ္ေႀကြးေႀကာ္ၿပီး တင္းခံေနလိုက္တယ္။ တင္းခံေနမွန္း သိလုိ႔လားမသိဘူး။ ေအာက္က ေကာင္က ပိုကဲလာတယ္။ သူ႔ကိုသူ နာဂစ္မ်ား မွတ္ေနလားမသိဘူး။ အသားကုန္ကို ေမႊေတာ႔တာပဲ။ ထြက္ဖုိ႔ စိတ္ေတာင္ ကူးပုံမေပၚဘးူ။ 

သူက အတြင္းက အားရွိပါးရွိကုိက္၊ ကၽြန္ေတာ္က ရွိသမွ်ခြန္အားအကုန္ထုတ္သုံးၿပီး ေတာင္႔ခံနဲ႔ ႏွစ္ဦးသား အၿပင္းအထန္ စစ္ဆင္ေနႀကတယ္။ ပုရြက္ဆိတ္န႕ဲ တုိက္ပြဲ ၿဖစ္ရတာလည္း ကၽြန္ေတာ္ပဲ ရွိမယ္ထင္ပါရဲ႕။ 

ကီထုိင္လုိ႔ ၿပီးခါနီးေတာ႔ ႏႈတ္ဆက္အကိုက္လားမသိဘူး။ ကိုက္ခ်သြားလိုက္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္ၿဖင္႔ မ်က္လုံးေတြ ၿပဴး၊ ပါးစပ္ အသံမထြက္ေအာင္ပိတ္ထားရနဲ႔ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ႀကီးကို ၿဖစ္ေနေတာ႔တာပဲ။ အဲဒီေနာက္ ဒင္းက ၿငိမ္သြားတယ္။ သူက ၿငိမ္ေပမယ္႔ သူ႔လက္ခ်က္က နာလုိက္တာဗ်ာ.............ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေပ်ာက္ဘူး။ 

ကီထုိင္လုိ႔ လည္းၿပီးေရာ......ကၽြန္ေတာ္ ဆက္မကစားႏုိင္ေတာ႔ဘူး။ အိမ္သာကုိ အေၿပးအလႊားသြားရေတာ႔တာ။ ဆီးၿခံထဲ ေရာက္မွ အၿမန္ခါးပတ္ၿဖည္ ၊ ေဘာင္းဘီ ႀကိဳးအၿမန္ၿဖည္ၿပီး ဒင္းကုိ ရွာရတယ္။  မေတြ႔ဘူးဗ်ာ။ ဘယ္ေခ်ာင္ ၀င္ပုန္းေနလဲ မသိဘူး။  ေတြ႔ရင္ သတ္ပစ္မယ္လုိ႔ ေတြးထားလုိက္တယ္။ ေတာ္ေတ္ာနဲ႔လည္း ရွာမေတြ႕ဘူး။ ႀကာေတ႔ာ ေဒါသက ထြက္လာၿပီ။ 

“ ေဟ႔ေကာင္......ထြက္ခဲ႔ကြာ...”

အံမယ္...။လူစကားမ်ားနားလည္သလားမသိဘူး။  ေဘာင္းဘီ ခ်ဳပ္ရိုးႀကားထဲကေန လွ်ိဳၿပီးထြက္ခ်လာတယ္။ 

ေဒါသစိတ္နဲ႔ လက္နဲ႔ ဖိသတ္မယ္အလုပ္မွာ ဒင္းက ေလွ်ာခနဲ ေၿမေပၚဆင္းခ်သြားတယ္ ။ သူ စိတ္ရွိလက္ရွိ အားရပါးရ ၀ေနေအာင္ ဒုကၡေပးၿပီးမွ အႏုိင္ပုိင္းၿပီးဆင္းခ်သြားတယ္။ 

ဆီးၿခံေၿမဆိုေတာ႔ သူမ်ားဆီးကြက္ေတြနဲ႔မုိ႔ ဒင္းကို လုိက္ဖမ္းလုိ႔ မရေတာ႔.... ။ မိခါနီးေလးမွ  လက္စားေခ်ခြင္႔ ရခါနီးေလးမွ  ဒင္းက ေရွာင္လင္သို္ငး္ ထုတ္သုံးသြားတယ္။  အသည္းနာဖုိ႔ေကာင္းလုိက္တဲ႔ ၿဖစ္ၿခင္း။ 


@@@@@@@@@@@@@@@


အဲဒီေန႔မွစ၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ ပုရြက္ဆိတ္မ်ားကိုေတြ႔တုိ္ိင္း ပုရြက္ဆိတ္ေဆးမႈန္႔ႏွင္႔ ၿဖစ္ေစ၊ ေၿခလက္တုိ႔ႏွင္႔ ၿဖစ္ေစ၊ မရ ရတဲ႔နည္းၿဖင္႕ အေသသတ္ရန္ ႀကိဳးစားပါေတာ႔သည္။                       ။


                         ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)

1 comment:

  1. ဒီပုရႊတ္ဆိတ္ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲ..ေဝမိုးႏိုင္လည္း ပုရႊက္ဆိတ္နဲ ့ စစ္တိုက္ေနရတယ္...

    ReplyDelete