Wednesday, January 4, 2012

၀မ္းေရး

                                   (၁။)
                          “ ဟူး ” 
                       သက္ၿပင္းရွည္ႀကီးတစ္ခ်က္ ခ်ၿပီး ထုိင္ခုံေပၚ ေၿခပစ္လက္ပစ္ ထုိင္လုိက္တယ္။ တစ္မနက္ခင္းလုံး စားပြဲ တစ္လုံးနဲ႔ တစ္လုံး ကူးလု္ိက္ ၊ ထမင္းပန္းကန္ ၊ ဟင္းပန္းကန္ေတြကုိ အလုိက္သင္႔ ခ်ေပးလုိက္၊ ေငြရွင္းေကာင္တာနဲ႔ စားပြဲ၀ုိင္းေတြကုိ လူးလာဆန္ခတ္လုိက္၊ ပါးစပ္ကလည္း မွာစရာရွိတာ မွာေၿပာစရာရွိတာ ေၿပာ၊ ေလာကြတ္ၿပဳတန္ရာၿပဳ နဲ႔ လူက ႏုံးခ်ည္႔ ေနတယ္။ ေၿခသလုံးႏွစ္ဖက္ က ေညာင္းညာကုိက္ခဲေနတယ္။ ဘာကုိမွ မလုပ္ခ်င္ေတာ႔ေလာက္ေအာင္ ပင္ပန္းေနေပမယ္႔ ထူးၿပီး ညည္းညဴ မေနေတာ႔ဘူး။ ညည္းခဲ႔၊ ညဴခဲ႔ ရတဲ႔ အခ်ိန္ေတြက လြန္လာခဲ႔ၿပီ။ အခုအခ်ိန္မွာ ညည္းညဴခ်င္စိတ္ကုိ မရွိေတာ႔။
                          “ ခင္ေမ ...ညည္း  ဟင္းရၿပီလား ”
                       ေဒၚလုံးခင္က ေၿပာရင္းဆုိရင္း ခင္ေမ႔ေဘးက ခုံမွာ ၀င္ထုိင္ၿပီး လမ္းမဘက္ကို ေငးႀကည္႔ေနတယ္။ 
                           “ မရေသးပါဘူး  မလုံးခင္ရယ္။ မလုံးခင္ေရာ ..ရၿပီလား။ ”
                          ေဒၚလုံးခင္က ခပ္ညည္းညည္းေလသံနဲ႔ ......
                           “မရေသးပါဘူးေအ ”
                          လုိ႔ ေၿပာၿပီး တစ္ဆက္တညး္ မလွစိန္ ကုိပါလွမ္းေမးတယ္။ 
                            “လွစိန္.....ညည္းေကာ ၊ ရၿပီလား ” 
                        မလွစိန္က ေခါင္းကုိ ခပ္ေလးေလးခါၿပတယ္။ မ်က္လုံးေတြကေတာ႕ လမ္းမကုိ အေငးမပ်က္ဘူး။ 
                           “ ငါေတာ႔ စိတ္ညစ္ပါတယ္ေအ။ ဒီေန႕ဟင္းရမွ ၿဖစ္မွာေအ႔။ ဒါမွ ဟင္းဖု္ိးမကုန္မွာ။ ငါက ဒီညေန အေႂကြးေလးငါးရာေလာက္ဖဲ႔ဆပ္မလားလုိ႔ စဥ္းစားေနတာ ခင္ေမရဲ႕။  ”
                       “အမေလး....ဟုတ္ပါ႔ မလုံးခင္ရယ္။ ခင္ေမလည္း အဲဒီလုိပဲ။ ဒီညေန အေႂကြးေလးဖဲ႔ဆပ္မလားလုိ႔ ။ ဒါေပမယ္႔ မၿဖစ္ေသးပါဘူး။ အလတ္မက စာအုပ္ဖုိးလုိလုိ႕တဲ႕။ ကေလးကုိပဲ ဦးစားေပးရမွာပဲ၊ ေတာ္ႀကာ ေက်ာင္းမွာ မ်က္ႏွာငယ္ေနရဦးမယ္။ အဲဒါေႀကာင္႔မုိ႔ ဒီညေန ဟင္းရမွ ၿဖစ္မွာ၊ ႏို႔မုိ႔ ဟငး္ဖုိးကုန္ေနလိမ္႕မယ္”
                           ခင္ေမတို႔ အလုပ္လုပ္တဲ႔ “ေစတနာ”ထမင္းဆုိင္ပုိင္ရွင္ေတြက ဧည္႔သည္ေတြ စားၿပီးလုိ႔ ပုိတဲ႕ဟင္းအပဲ႕အရြဲ႕ ေတြကုိ ဟင္းအုိးထဲ ၿပန္မထည္႔။ ခင္ေမတုိ႔ စားပြဲထုိးေတြကုိ ယူခြင္႔ေပးတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ဟင္းရတဲ႔ ေန႕ေတြဆုိ ခင္ေမတုိ႔ ဟငး္ဖုိးထပ္မကုန္။ ဒါေႀကာင္႔ ခင္ေမတုိ႔က ဒီဟင္းအက်န္ေလးေတြကုိပဲ မက္မက္ေမာေမာ ေမွ်ာ္လင္႔ေနႀကရတာပါ။
                          “ညည္းအေႂကြးက ဘယ္ေလာက္လဲေအ႕” 
                      “မသိပါဘူး... မလုံးခင္ရယ္။ တစ္ေန႕က မေအးေသာင္းေၿပာသြားတာေတာ႔ ငါးေထာင္ေက်ာ္ၿပီဆုိလားပဲ။ ”
                            ေဒၚလုံးခင္က ဆုိင္အၿပင္ဘက္ကုိ ေတြေတြႀကီးစုိက္ႀကည္႔ ၿပီး......
                         “ညည္းက ေတာ္ပါေသးေအ၊ က်ဳပ္ၿဖင္႔ တစ္ေသာင္းနီးေနၿပီတဲ႔။ စိတ္ညစ္ပါတယ္ဟယ္။ အေႂကြးႏွယ္ ....ေက်  ေက်ႏုိင္ဘူး....”
                       ေဒၚလုံးခင္စကားကုိ ႀကားေတာ႔ ခင္ေမၿပဳံးမိတယ္။  သူ႔လုိပဲ ခင္ေမလည္း အေႂကြးဆုိတာႀကီးကုိ မ်က္ခဲ႔ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ္႔  အဲဒီအေႂကြးေႀကာင္႔ အဆင္ေၿပတဲ႔ အခုိက္အတန္႔ေလးေတြလဲ ရွိေနတာမုိ႔ တတ္ႏုိင္ရင္ ဖဲ႔ဆပ္လုိက္၊ လုိေတာ႔ နည္းနည္းယူလိုက္ နဲ႔ပဲ မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင္႕ကာ နမ္းေနရတာပါ။ စယူတုန္းကေတာ႔ တကယ္႔ကုိ  နည္းနည္းေလး၊ ဒါေပမယ္႔ ရမွန္းသိေတာ႔ ယူရင္း နည္းနည္း၊ နည္းနည္းေတြ ေပါင္းၿပီး မ်ားလာတယ္။ ဒီေတာ႔ အေႂကြးသံသရာထဲ က မထြက္ႏုိင္ေတာ႔ဘဲ ၀ဲကေတာ႔တစ္ခုထဲေရာက္ေနသလုိ  ပတ္ခ်ာလွည္႔ေနေတာ႔တာပဲ ။
                          “ ေတာ႔သားအႀကီးေကာင္ ဆုိက္ကားနင္းတာ  အဆင္မေၿပဘူးလားေတာ္႔ ”
                           တစ္ခ်ိန္လုံးၿငိမ္ေနတဲ႕ မလွစိန္က ေဒၚလုံးခင္ကုိ ၀င္ေမးတယ္.။
                         “ လွစိန္ေရ ...အထင္မႀကီးနဲ႔ဟဲ႔ ၊ သူ႔ဆုိက္ကားအုံနာခေတာင္ အနုိင္နုိင္ရယ္။ ခုဟာက အိမ္မွာငါတစ္ေယာက္ပဲ ပုံမွန္၀င္ေငြရွိသလုိ ၿဖစ္ေနတာ။ သားႀကီးက တစ္ခါတစ္ေလမွ တစ္ေထာင္၊ ေထာင္႔ငါးရာ အပ္နုိင္တာ”
                           ဒီေတာ႔ မလွစိန္က စိတ္မေကာင္းတဲ႔ မ်က္ႏွာနဲ႕ ......
                           “ အုိ..... အဲ႕က် ေတာ္တုိ႕ မိသားစု ဘယ္လုိစားႀကတုန္း ” 
                          “ဒီလုိပဲ ၿဖစ္သလုိ ေပါ႕ေအ” 
                         ေဒၚလုံးခင္ မိသားစုက လညး္ နညး္နည္းေနာေနာ မဟုတ္။ ေၿခာက္ေယာက္ေတာင္ ရွိတယ္။ မိသားစု၀င္ ေၿခာက္ေယာက္မွာတစ္ေယာက္ပဲ ပုံမွန္၀င္ေငြရွိတာဆုိေတာ႔ သူတု႕ိ မိသားစု ဘယ္လုိ စားေနႀကလဲ မသိဘူး။ သူ႔ခမ်ာ အရြယ္မေရာက္ေသးတာေတြေကာ ၊ အရြယ္မေရာက္တေရာက္ေတြ ေကာ၊ ေဒၚလုံးခင္ မိသားစုအေရးဘယ္လုိ ေၿဖရွင္းေနသလဲ ဆုိတာ ခင္ေမေတြးေနမိတယ္။  တစ္ဆက္တည္း သူနဲ႔စာရင္ ကုိယ္ကမွ ေတာ္ပါေသးလုိ႔ ေအာက္ေမ႕မိေသး။
                         “ေတာ္တုိ႔အေႀကာင္းေတြႀကားရေတာ႔ က်ဳပ္ ကေလးမရတာ မွန္သြားသလားမသိဘူး”
                         မလွစိန္အေၿပာကုိ ေဒၚလုံးခင္က လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ႀကီးေထာက္ခံတယ္။
                         “အမေလး.....သိပ္မွန္တာေပါ႔  ၊ ခုက် ညည္းတုိ႔ လင္ကုိယ္မယား ေအးေဆးပဲေပါ႔ ”
                      မလွစိန္ေယာက်္ားက ပန္းရန္ဆရာ၊ တစ္ေန႔ သုံးေထာင္နဲ႔ ေန႔စားလုိက္တယ္။ မလွစိန္ကလည္း ဒီဆုိင္မွာ အလုပ္လုပ္ေသးတယ္။ ဒီႀကားထဲ သားသမီးက မရွိဆုိေတာ႔ ခင္ေမတုိ႔ သုံးေယာက္ထဲမွာ မလွစိန္က အၿငိမ္းခ်မ္းဆုံးပဲ။
                          “ခုေန ကေလးရွိရင္ ကေလးေက်ာင္းထားဖုိ႔ ၊ဘာၿပဳဖုိ႔ ၊ညာၿပဳဖုိ႔နဲ႔ ပူေနရဦးမွာ”
                       မလွစိန္က ေတြးေတြးဆဆ ေၿပာေနတုန္း ခင္ေမစိတ္ထဲ အငယ္မကုိ ၿဗဳန္းခနဲ သတိရလုိက္တယ္။
                          “ အယ္ ...ခုမွ သတိရတယ္။ အငယ္မကို ထမင္းေကၽြးဖုိ႔ ကုိေက်ာ္ခုိင္႔ကုိ မမွာခဲ႔ရဘူး။ ”
                        “အမေလး.....ခင္ေမရယ္။ ညည္းေယာက္်ားက ကေလးကုိ ေတာ႔ ထမင္းမေကၽြးဘဲ အလကားေနပါ႕မလားေအ”
                         ေဒၚလုံးခင္က ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလး ၀င္ေၿပာမွ ခင္ေမလည္းေၿဖေတြးလုိက္ရတယ္။ ဟုတ္တာေတာ႔ဟုတ္တယ္။ ဒင္းက အငယ္မကုိေတာ႔ တအားခ်စ္တာ။ အငယ္ေလး၊ အသည္းေလးနဲ႔ ။
                            “ညည္းေယာက္်ားကေရာ........ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ခ်င္ဘူးတဲ႕လား”
                          “မသိပါဘူး မလွစိန္ရယ္......ခင္ေမေတာ႔ ဒင္းကုိ စကားကုိ မေၿပာခ်င္ေတာ႔ဘူး။ ရြံလြန္းလုိ႔ ။ ဘယ္........ကုိယ္႕ မယားတစ္ေယာက္လုံး ပင္ပင္ပန္းပန္း ေငြရွာေနတာကုိ သူမုိ႔ ေနကုန္ အရက္ထုိင္ေသာက္ရက္တယ္”
                        ေတြးရင္းနဲ႔ကုိ ေဒါသက တႏုံ႕ႏုံ႕ ထြက္လာတယ္။ ခင္ေမစိတ္တုိလာတာက္ိုႀကည္႔ၿပီး မလွစိန္က ရယ္တယၿပီးေတာ႔ ေဒၚလုံးခင္ဘက္ လွည္႔သြားၿပန္တယ္။
                   “မလုံးခင္ေရာ......ေတာ္ဘယ္လုိထင္တုံး။ ကုိေသးတာ ခုရွိေသးရင္ ေတာ္တု္ိ႔ အဆင္ေၿပေလာက္လား”
                          ေဒၚလုံးခင္က လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ခါးမွာေထာက္ၿပီး ......
                        “ ညည္းမုိ႔ ထင္ရက္ပေလေအ။ ပုိဆုိးမွာေအ႕၊ ငါရွာသမွ် ဒင္းအရည္ဖုိးနဲ႔ ကုန္မွာ။ ၿပီးေတာ႔ မူးလာရင္ ေကာင္းေကာင္းေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ေသာင္းက်န္းေသးတာ..”
                          ေဒၚလုံးခင္က ေၿပာရင္း အသံပါ မာလာတယ္။  မလွစိန္လည္း ဆက္မေမးရဲေတာ႔ဘူး။ ခဏေလာက္ စကားစ  ၿပတ္သြားတယ္။ မႀကာပါဘူး။ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ႔ အေၿခအေနကုိ ေဒၚလုံးခင္ရဲ႕ အလန္႔တႀကားအသံက ၿဖိဳခြင္းလုိက္တယ္။
                         “ဟယ္ ...အခုမွ သတိရတယ္ ၊ႀကည္႔စမ္း ။ ဟဲ႔ ...ခင္ေမ  ဒီနားတုိး ၊ လွစိန္  လာ ..လာ ၊ငါ႔နားလာခဲ႔ ၊ ေၿပာစရာရွိလုိ႔  ”
                     ခင္ေမတုိ႕လည္း အူေႀကာင္ေႀကာင္နဲ႕  ေဒၚလုံးခင္နားကပ္ရတယ္။ ေဒၚလုံးခင္က ဆုိင္အတြင္းဘက္ ကုိ မ်က္ကလဲ ဆန္ၿပာႀကည္႔ၿပီး အသံအုပ္အုပ္နဲ႔ ေၿပာတယ္။
                       “တုိ႔လမ္းထဲက မိန္းမ ႏွင္းဆီ ၿဖဴထမင္းဆုိင္မွာလုပ္တာ တစ္ေန႔ႏွစ္ေထာင္ေတာင္ရသတဲ႔ ။ ငါ အဲဒိ ေၿပာင္းလုပ္မလား စဥ္းစားေနတာ။ သူ႔ကုိလဲ ေၿပာထားတယ္။ လူလုိရင္ ေၿပာဦးလုိ႔”
                        “  တစ္ေန႕ႏွစ္ေထာင္ဆိုေတာ႕ ဟင္းေရာေပးသလား ”
                        မလွစိန္က ၀င္ေမးေတာ႔ ေဒၚလုံးခင္က အူလည္လည္နဲ႔ ......
                        “ဟင္းေတာ႔ ေပးဟန္မတူဘူး ”
                       “ ဟင္ ....အဲဒါဆုိရင္ေတာ႔ မထူးပါဘူး မလုံးခင္ရယ္။ ငါးရာထဲ ကြာတာမ်ား.၊ ဒီက ဟင္းလဲ ေပးေသး။ ေန႔လယ္စာလဲ ေကၽြးေသး။ ေႏွာ႔ ......မလွစိန္ရာ”
                      မလွစိန္က ေခါင္းည္ိတ္ၿပတယ္။ အဲဒီေနာက္ ေဒၚလုံးခင္လဲ ဆက္မေၿပာေတာ႔ဘူး။ မလွစိန္ကေတာ႔ နဂုိကတည္းက စကားနည္းတဲ႕သူကုိး။ ခင္ေမလညး္ ဟုိေတြး၊ ဒီေတြး နဲ႔ဆုိေတာ႔ စကား၀ုိင္းက တိတ္သြားတယ္။  ဟုိေတြး၊ ဒီေတြးဆုိေပမယ္႔ ကုိယ္႔ အိမ္အေရးကပဲ ေခါင္းထဲ ေရာက္လာတာပါ.။
                        ဒီႏွစ္ကုန္ရင္ သားႀကီးကုိ ေက်ာင္းထြက္ခုိင္းရေတာ႔မယ္။ အေႂကြးက တစ္စ တစ္စ တုိးလာၿပီ ။ ႀကာရင္ နစ္သြားလိမ္႔မယ္။ လမ္းထိပ္က လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ က လူလုိတယ္လုိ႕ ေၿပာသံႀကားတယ္။  အဲဒီ္မွာသြင္းလုိက္ရင္ တစ္ေန႔ တစ္ေထာင္ရတယ္ ထားဦး ၊ နည္းနည္းေတာ႔ လႈပ္သာလွည္႔သာ ရွိသြားတာေပါ႔ ။ အဲ .......ခင္ေမကသာ ထြက္ခိုင္းမယ္ေတြးေနတယ္။ ကေလးက ထြက္ခ်င္ပါ႔မလား။ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး။ သားႀကီးက ခင္ေမ႔ကို နားလည္ရွာပါတယ္ေလ။ သူ သေဘာေပါက္မွာပါ။ ခင္ေမလည္း ဘယ္ေက်ာင္းထြက္ေစခ်င္ပါ႔မလဲေလ။  ဒါေပမယ္႔.............။
                       ေၿခာက္တန္း အထိ ေက်ာင္းေနဖူးရင္ ေပါငး္ႏုတ္ေၿမႇာက္စား ရေကာင္းပါရဲ႕။ ဒါဆုိ စားပြဲထုိး အလုပ္က အဆင္ေၿပေနၿပီေလ။  ခင္ေမတုိ႔ဆုိလည္း ေလးတန္းထိပဲ ေက်ာင္းေနခဲ႔ ရတယ္။ ခုမ်ား တြက္ခ်က္ေနလုိက္တာ ခ်က္လက္ကုိ က်လုိ႔။
                      ကုိေက်ာ္ခိုင္႔ကုိ တုိင္ပင္ရင္ေကာင္းမလား။ ေတာ္ႀကာ သူ႔ကုိ မတုိင္ပင္ဘူးဆုိၿပီး ၿပႆနာရွာေနဦးမယ္။  အုိ....ရွာ၊ ရွာ၊ သူကၿဖင္႔ သားမယားကုိ ရွာမေကၽြးဘဲနဲ႔ေတာ႔ ဒင္းကုိ အေရးမလုပ္ႏုိင္ေပါင္။ သူမုိ႔ မစာနာတတ္တယ္။ ကုိယ္႕သားသမီးေလးေတြ မ်က္ႏွာကုိ တစ္ခ်က္ေလာက္  ငဲ႔ ႀကည္႔ပါဦးေတာ႔။ ကေလးေတြခမ်ာ.......အသားအေရ  မြဲတိမြဲ ေၿခာက္ ၊ အ၀တ္အစား စုတ္တ္ိစုတ္ဖတ္နဲ႔ လူစဥ္ကုိ မမီဘူး။
                         “ ဘုရားဖူးကား လာတယ္ေဟ႕”
                      ေဒၚလုံးခင္ေအာ္သံႀကားမွ အေတြးစက ၿပတ္သြားတယ္။ ဒီေန႕ ညစာဟင္းရဖုိ႔ လုပ္ရဦးမွာပါလား ဆုိတဲ႕ အသိနဲ႕ ထုိင္ရာက ထၿပီး ဧည္႔ႀကိဳ ရတယ္။ ဘာသုံးေဆာင္ႀကပါမလဲရွင္လုိ႔ အသံခ်ိဳ ခ်ိဳ ေလးလုပ္ၿပီး ၿပဳံးၿပဳံးေလးေမး ၿမန္းရတယ္။  ဘုရားဖူးကားဆုိေတာ႔ ဧည္႔သည္ မ်ားတယ္။ စားပြဲ၀ုိင္းရွစ္၀ုိင္းေတာင္မွ ။ လုိလုိပုိပုိ ႏွစ္၀ုိင္း ေလာက္ေတာ႔ ဦးထားဦးမွ လို႔ ေတြးၿပီး တစ္ဖက္၀ုိင္းကုိ ဟင္းပနး္ကန္ ခ်ေပးေနတဲ႔ မလွစိန္ကုိ လွမ္းေအာ္လုိက္တယ္။
                         “ မလွစိန္ေရ ...ခင္ေမက ငါးနဲ႔ ရွစ္”
                          “ငါက တစ္ ”
                         “အံမယ္ ....အပုိင္ တစ္၀ုိင္းထဲေပါ႔”
                          ေဒၚလုံးခင္က ထမင္းပန္းကန္ေတြ ၿပင္ဆင္လုိ႔ မၿပီးေသး။ ပန္းကန္ေတြ သြားသယ္ရင္း ၀ုိင္းလာဦးဖုိ႔ ေၿပာေတာ႔ ပန္းကန္ေတြ ေဆးရဦးမွာမုိ႔ လာဦးမေနေတာ႔ဘူးတဲ႔။ ရွစ္၀ုိင္းေတာင္ဆုိေတာ႔ က်န္မွာပါပဲေလ။ ခင္ေမလညး္ ထမင္း၀ုိင္းေတြနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ လုိတာလုပ္ေပးႏုိင္ေအာင္ ရပ္ေနလုိက္တယ္။  ေတာင္ႀကည္႔ ၊ ေၿမာက္ႀကည္႔ နဲ႔ ဘုရားစင္ဆီ အႀကည္႔ ေရာက္သြားမွ မနက္က ဘုရားမရွိခုိးခဲ႔ရတာ သတိရၿပီး မလုံမလဲ ၿဖစ္ေနမိတယ္။ အု္ိ........မနက္တုံးကမွ မဟုတ္ပါဘူး၊  ဘုရားရွိမခုိး ၿဖစ္တာေတာင္ႀကာ ႀကာလွ ေပါ႔။ ခုေလာက္ဆုိ ဘုရားပန္းအုိးထဲက သေၿပခက္ေတြေတာင္ ေၿခာက္သေယာင္းေနေလာက္ၿပီ.။
                          ဟယ္..........နံပါတ္ငါး၀ုိင္းက စားႏုိင္လွ ေခ်လား။ လူေတြႀကည္႔ေတာ႔ မထင္ရ။ ဟင္းေတြက ေၿပာင္ေနၿပီ။ ဟင္းခ်ိဳကုိေတာင္ ပန္းကန္လုိက္ေမာ႔ေသာက္ေနလုိက္ေသး။ အပုိတစ္၀ုိင္းဦးထားမိလုိ႔ ေတာ္ေသးရဲ႕.။ နံပါတ္ရွစ္၀ုိင္းကေတာ႔ က်န္တယ္။ ငါးဟင္းႏွစ္တုံး။ သူတု္ိ႔ေတြမ်ား ဟင္းမွာစားၿပီး က်န္က်န္ေနတာ တကယ္ ႏွေၿမာစရာ။ ခင္ေမသာဆုိ ခ်န္မထားဘူး။ အကုန္စားပစ္မွာ။ အဲ.......ဒါေပမယ္႔ သူတုိ႔ အဲဒီလုိ ခ်န္လုိ႔လည္း ကုိယ္စားရတာေပါ႔ေလ။
                          ဟင္းပန္းကန္ေတြသိမ္းၿပီး ရလုိက္တဲ႔ ဟင္းေလးေတြ ႂကြပ္ႂကြပ္အိတ္ထဲထည္႔ ရင္း မလွစိန္ဘက္ ေစာင္းငဲ႔ ႀကည္႔လုိက္ေတာ႔ သူက ဟင္းထုပ္ကေလးကုိေတာင္ သိမ္းၿပီးေနၿပီ ။
                             “မလွစိန္ ...ေတာ္ဘာဟင္းရတုံး ”
                            “ႀကက္”
                            “ဟယ္....အပုိင္ပဲေတာ္”
                            “အမေလး......မနာလုိ မၿဖစ္နဲ႔ခင္ေမေရ.။လည္ပင္း႐ုိးႀကီးဟဲ႕”
                            “အုိ........မလွစိန္ကလည္း...ဘာေနေနေပါ႔။ ”
                          ခင္ေမတုိ႔ ေၿပာေနႀကတုံး ေဒၚလုံးခင္က ဟင္းခ်က္ခန္းထဲကေန ၀႐ုန္းသုန္းကားနဲ႕ ထြက္လာတယ္။ ပန္းကန္ေတြေဆးလက္စနဲ႕မု႔ိ လက္မွာေတာင္ဆပ္ၿပာမႈန္႔ေတြ ေပေနေသး။
                      “ေဟ႕ ....ခင္ေမတုိ႔ ၊ ဟင္းရႀကၿပီလား။ ဟယ္....ငါ႔အတြက္ေရာ.....၊ ေဟာ္ေတာ္....သြားပါၿပီေအ။ ငါေတာ႔ စိတ္ညစ္ေတာ႕တာပဲ။ လဲသာေသလုိက္ခ်င္တယ္။ ခုပဲ ေလးနာရီ ခြဲေနၿပီ။ ေနာက္ထပ္ ဟင္းရဖုိ႔လမ္းမၿမင္ေတာ႔ဘူး။ ငါေတာ႕စိတ္ညစ္ေတာ႔တာပါပဲေအ။ လဲသာေသလုိက္ခ်င္တယ္။ ဒီလုိဆုိ ညစာဘယ္လုိလုပ္ရပါ႔ေအ”
                       ဟုတ္ပါရဲ႕။ ၀ုိင္းေတြကလည္း ေၿပာင္သလင္းကုိ ခါလုိ႔။  နည္းနည္းေလာက္က်န္တဲ႔ ဟင္းကလည္း စားလုိ႔မၿဖစ္ေတာ႔ေအာင္ကုိ ဖ႐ုိဖရဲ ၿဖစ္ေနၿပီ။ ေၿပာရင္းဆုိရင္း ေဒၚလုံးခင္က မ်က္ရည္ေတြ ၀ုိင္းလာတယ္။ ခင္ေမလည္း မေနတတ္တာနဲ႔ ေရွာင္ထြက္လာခဲ႕တယ္။  မလွစိန္က “ပဲဟင္းေတာ႔က်န္သားပဲ”လုိ႔ေၿပာေနတယ္.။ အင္း.... ကုိယ္႕ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း ဘယ္ေနရာ ႀကည္႔ႀကည္႔ အမြဲတကာ႕ ထြတ္ေခါင္တင္ေတြခ်ည္းပဲ။ ေလာကႀကီးကလဲ မတရားလုိက္တာ။ ခ်မ္းသာတဲ႔သူေတြက်ေတာ႔ ပုိက္ဆံေတြက လုိခ်င္လည္းရ၊ မလိုခ်င္လည္း ရ၊ နဲ႔ ထားစရာေနရာေတာင္မရွိဘူး။ ဆင္းရဲတဲ႔သူေတြက်ေတာ႔လည္း မြဲလုိက္ေတလိုက္တာ တစ္ၿပားက ႏွစ္ၿပားခြာစရာမရွိဘူး။ ခင္ေမလည္း ေန႔စဥ္နဲ႕အမွ် စားဖုိ႔၊ ေသာက္ဖုိ႔ ေၿဖရွင္းေနရတာ။ စိတ္ညစ္ပါတယ္...၊  ဟူး...............။


                                       (၂။ )


                           “ေမႀကီးၿပန္လာၿပီေဟ႕”
               ယိမ္းတိမ္းယိုင္တုိင္၊ မွိန္မွိန္မြဲမြဲ ဖေယာင္းတုိင္မီးေရာင္ေအာက္က ကေလးေတြမ်က္ႏွာၿမင္ရေတာ႔ ခင္ေမ အေမာေၿပသြားတယ္။ အခ်ိ္န္ေတာင္ အေတာ္လင္႔ေနမွပဲ.။  ညရွစ္နာရီဆုိတာ  မေစာေတာ႔ဘူးေလ။ မၿဖစ္ေသးပါဘူး။ တၿခားအလုပ္ရွာဦးမွပါ။ ေနာက္တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ဆုိ သမီးလတ္က အပ်ိဳ ၿဖစ္ေတာ႔မွာ။ ဒါေပမယ္႔ ခုေနခါ ညစာဟင္းေလးရေနတာကုိေတာ႔ မက္ေမာမိသား။
                  ပန္းကန္ထဲ ဟင္းထည္႔ၿပီးတာနဲ႔ ကေလးေတြမ်ား စားလုိက္ႀကတာ ၊ထမင္းပန္းကန္ေလးေတြေပၚ ေခါင္းေလးေတြ မုိးလို႔ ။ ကုိေက်ာ္ခုိင္ကေတာ႕ အိပ္ေနေလရဲ႕.။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ “ေအ႔”ခနဲ အသံထြက္လာတယ္။ ၀ယ္လာတဲ႔ အရက္နဲ႔ ေၿမပဲဆားေလွာ္ထုပ္ရယ္ ၊ ထမင္းပန္းကန္ရယ္ကုိ ေဘးနားသြားခ်ေပးထားလုိက္တယ္။
                      ကေလးေတြ စားလုိ႕ၿပီးသြားေတာ႔မွ ခင္ေမလည္း က်န္တဲ႔ အႏွစ္ေလးေတြနဲ႕ ထမင္းကု္ိေလြးရတယ္။ ဆာဆာနဲ႕မို႔ ထမင္းလုတ္က ေလွ်ာခနဲ ၀င္သြားေပမယ႔္ ရင္ထဲမွာေတာ႔ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ႀကီးရယ္ပါ။
                        ေဒၚလုံးခင္ဒီေန႔ ဟင္းမရလုိက္ေတာ႕ သူတုိ႔ မိသားစု ဘယ္လုိစားႀကလဲမသိဘူး။ သူ႔ခမ်ာ အေႂကြးလည္း ဖဲ႕ဆပ္ရဦးမွာ။
                    အုိ............ေတြးမေနေတာ႔႔ပါဘူး။ ကုိယ္လည္း ဘာမွ တတ္ႏုိ္င္တာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ကုိယ္႕သားသမီးေတြ ေကာင္းေကာင္းစားရဖု္ိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္ေလ........။                        ။

ေ၀မုိးႏုိင္၊မုံရြာ၊

႐ုပ္႐ွင္ေတးကဗ်ာ ရသစုံမဂၢဇင္း၊ ဇန္န၀ါရီ၊ ၂၀၁၂ခုႏွစ္။

No comments:

Post a Comment