Tuesday, January 3, 2012

“ပြင္႔ခ်ိန္တန္လွ်င္”

                          ရယ္ရအခက္၊ ငုိရအခက္ပဲ။ ႀကည္႔ရတာလည္း ဟာသပဲ။ ခ်စ္ခ်စ္ရယ္ေလ.... .အစ္ကုိႀကီးသမီးနဲ႔ အရုပ္ၿပိဳင္လုေနေလရဲ႕။ ဟုိေကာင္မေလးက အခုမွ ငါးႏွစ္ပဲ ရွိေသးတာ။ ခ်စ္ခ်စ္က ႏွစ္ဆယ္႔ငါးႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီ။ အစ္ကုိႀကီးကလဲ ရယ္ၿပီး ႀကည္႔ေနတယ္။ အစ္ကုိႀကီးမိန္းမကေတာ႔ အစ္ကုိႀကီးကုိ တစ္လွည္႔ ၊ခ်စ္ခ်စ္ကုိတစ္လွည္႔ မ်က္ေစာင္းထုိ္းေနေလရဲ႕။
                         က်ပ္မၿပည္႔တဲ႔ ေကာင္မေလးဆုိၿပီးခ်စ္ခ်စ္ကုိ တစ္မိသားစုလုံးက အလုိလု္ိက္ထားႀကတယ္။ ခ်စ္ခ်စ္ ဘာလု္ိခ်င္လဲ၊ ခ်စ္ခ်စ္ ဘာၿဖစ္ခ်င္လဲ၊ အကုန္ လုပ္ေပးတယ္။ ထမင္း၊ ဟင္း မခ်က္ခုိင္းဘူး။ အိမ္ အလုပ္ မလုပ္ခိုင္းဘူး။ အိမ္မွာ ေပၚ ေႀကာ႔ပဲ။ စားလု္ိက္၊ ေသာက္လုိက္၊ အိပ္လုိက္နဲ႔ ဟန္ကုိက်လုိ႕။
                          ေမြးစကေတာ႔ ခ်စ္ခ်စ္ကုိ က်ပ္မၿပည္႔မွန္းမသိႀကဘူး။  အဲ......ခ်စ္ခ်စ္ ခုႏွစ္ႏွစ္၊ ရွစ္ႏွစ္ အရြယ္ေ၇ာက္ေတာ႔ ေက်ာင္းစာေတြမွာလဲ မလုိက္ႏုိ္င္၊ တၿခားကေလးေတြလု္ိ အရြယ္နဲ႔ အညီ ေတြးေခၚၿပဳမူႏုိ္င္ၿခင္း မရွိတာကုိ မိဘေတြ တၿဖည္းၿဖည္း သိလာၿပီး ပညာေရးကုိ လ်စ္လ်ဴရႈခဲ႔ရေတာ႔တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ခ်စ္ခ်စ္ဟာ မိသားစုရဲ႕ ကရုဏာေႀကာင္႔ အိမ္မွာထင္တုိင္းႀကဲလာေတာ႔တာပါပဲ။ အရင္ကတည္းက အေဖ ၊ အေမေတြရဲ႕ အသည္းေက်ာ္၊ ခုလုိ ၿဖစ္လုိက္ေတာ႔ အသနားပုိၿပီး အလုိလုိက္ထားႀကေတာ႔တာေပါ႔ ။
                          အစားကလဲ ႀကီးသလားမေမးနဲ႔ ၊ တစ္ေန႔ကုိ ထမင္းငါးနပ္ေလာက္စားတာ ၊ ေန႕လယ္ခင္းဆုိလဲ သေရစာေတြကစားေသး။ ဒါေႀကာင္႔မုိ႔ ေပါင္ႏွစ္ရာေလာက္ရွိတဲ႔ ခႏၶာကုိယ္ႀကီးနဲ႕ ဘုတ္အီးႀကီးၿဖစ္ေနေလရဲ႕။ မိန္းကေလးရယ္လုိ႕ ၿပင္ၿပင္ဆင္ဆင္လည္း မ႐ွိပါဘူး။ ကေလးႀကီးလုိပဲ။ ဆံပင္ကုိ ႀကက္ေတာင္စည္းႏွစ္ဖက္ စည္းထားၿပီးသနပ္ခါး ဘဲ ႀကား႐ုိက္ လုိ႔ ။ ၀တ္လုိက္ရင္လဲ ဂါ၀န္ႀကီးေတြ၊ ေဘာင္းဘီတုိႀကီးေတြနဲ႔ အၿမဲတမ္း ဖုိ႔႐ုိ႕ဖားယားပဲ။ အိမ္နားက ဖုိးလုံး၊ သီဟ၊ ေပါက္ေပါက္တုိ႕လို ကုိးႏွစ္၊ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေတြနဲ႔ အတူ ေသနတ္ပစ္တမ္းကစားလုိက္၊ တူတူပုန္းလုိက္၊ တစ္ခါတစ္ရံ ေဘာလုံးကန္လားကန္ရဲ႕။ ၿပီးေတာ႔ သူကကေလးေတြနဲ႔အၿပိဳင္ ၿငင္းခုန္ရန္ၿဖစ္ေသးတာ။ သူအႏုိင္မရ၇င္ လူႀကီးေတြကုိငုိယုိၿပီး သြားတုိင္ေသးတယ္။ အားလုံးကေတာ႔ သူ႔ကုိ ခြင္႔လႊတ္ထားႀကတာပါပဲ။
+               +                 +                 +                +                   +                     +
                         
                          ဟုိတစ္ေလာက ခ်စ္ခ်စ္တုိ႔ေ႐ွ႕အိမ္က သိဂႌေအာင္ရဲ႕ မဂၤလာပြဲမွာ ခ်စ္ခ်စ္ကုိမိတ္ကပ္အေဖြးသားနဲ႔ ေတြ႕လုိက္ရေသးတယ္။ သိဂႌေအာင္နဲ႕ခ်စ္ခ်စ္နဲ႔က ရြယ္တူပဲ။ ခ်စ္ခ်စ္ကုိဘယ္သူၿပင္ေပးလုိက္တယ္မသိ။ မိတ္ကပ္ေတြၿပာေဟာက္လို႔။ ဂါ၀န္အနီပြင္႔ႀကီး၀တ္ၿပီး ဆံပင္ကုိ ႀကက္ေတာင္စညး္စည္းထားတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းနီေတြက ေမးေစ့မွာေပက်ံလုိ႔။ ကေလးေတြနဲ႕ ေရခဲမုန္႔ထုိင္စားလုိက္၊ အပ်ိဳေတြနားသြားလုိက္၊ ဧည္႔သည္ေတြကုိ ေငးႀကည္႕လုိက္၊ သတုိ႔သမီးနားသြားလုိ္က္နဲ႔ ေပ်ာ္ေနေလရဲ႕။
                          “ခ်စ္ခ်စ္က လွတယ္ေဟ႕” လုိ႔ တစ္ေယာက္ကစလုိက္ေတာ႔ သူ႔လက္ၫႇိဳးကုိ ပါးစပ္ထဲ ထည္႔ၿပီး တခစ္ခစ္နဲ႔ ရယ္ေနေလရဲ႕။
+                  +                   +                  +               +                    +                     + 

                         ခ်စ္ခ်စ္ ဘာမ်ားၿဖစ္ေနလဲမသ္ိဘူး။ ဘယ္တုန္းကမွ လုံခ်ည္ မ၀တ္တဲ႔ ခ်စ္ခ်စ္ ၊ အခု အေမ႕ လုံခ်ည္ကုိထုတ္၀တ္ေနေလရဲ႕။ မိတ္ကပ္ေတြကလဲ လူးထားေသး။ မ်က္မွန္အနက္ႀကီးကုိ ေခါင္းေပၚတင္ထားတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဖုိက္ဘာမတ္တတ္ခုံႀကီးကုိမၿပီး အိမ္ေ႐ွ႕ထြက္ထုိင္ေနတယ္။ လမ္းေပၚမွာ ၿဖတ္သန္းသြားလားေနတဲ႕လူေတြကုိ ႀကည္႔ၿပီး ခုိးခိုးခစ္ခစ္ ၿဖစ္ေနေလရဲ႕။
                           ေယာက္်ားေလးေတြၿဖတ္သြားရင္ မ်က္စိတစ္ဆုံးလုိက္ႀကည္႔တယ္။ မ်က္ႏွာကလဲ ႐ွက္ကုိး႐ွက္ကန္းနဲ႕ ။ အဲ ........ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က လမ္းေလွ်ာက္လာေနတယ္။ ဒါကုိ ခ်စ္ခ်စ္ ၿမင္ေတာ႔ မ်က္လႊာခ်ထားတယ္။  ဒါေပမဲ႔ ေကာင္ေလးကုိ ခုိးခုိးၿပီး ႀကည္႔ေနတုန္း။  ေကာင္ေလးကလဲ အသားၿဖဴၿဖဴ ၊ ဂ်င္ပန္အၿပာနဲ႔ တီ႐ွပ္ကေလး၀တ္ထားတယ္။ ေကာင္ေလးက ဘာသိမွာတုန္း၊ ေလတခၽြန္ခၽြန္နဲ႕ ။  ခ်စ္ခ်စ္ကေတာ႔ ၿပဳံးစိစိႀကီးေပါ႔ ။  ေကာင္ေလးသူ႕ကုိေက်ာ္သြားေတာ႔မွ ရဲရဲႀကည္႔ရဲေတာ႔တယ္။
                         အဲဒီလုိနဲ႔ ခ်စ္ခ်စ္ေန႕တုိင္းအိမ္ေ႐ွ႕ထြက္ထုိင္ေလရဲ႕။ အစပုိင္းေတာ႔ အေဖတုိ႔ ၊အေမတုိ႔က သတိမထားမိဘူးေပါ႔။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ရက္ကေန ႏွစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္ကေန သုံးရက္၊ သုံးရက္ကေန ေလးရက္၊ ငါးရက္၊ ေၿခာက္ရက္၊.......ရက္။
                       “သားတုိ႔ေရ ....မင္းတုိ႔ညီမ ခုတစ္ေလာဘာၿဖစ္ေနလဲမသိဘူးေနာ္။  ေန႕တုိင္း အိမ္ေ႐ွ႕ထြက္ထုိ္င္ေနတယ္။ အစပုိင္းေတာ႔ၿပဳံးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ပါပဲ၊ ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ႔ တမႈိင္မႈိင္၊ တေတြေတြၿဖစ္လာတယ္။ အစားအေသာက္လဲ နည္းတယ္။ ေမးႀကည္႔ႀကပါဦးလားကြယ္၊ အေမေတာ႔ စိတ္ေတြ ပူလွၿပီ  ” 
                          အေမကသားေတြကုိပူပန္စြာရင္ဖြင္႔တယ္။ အဲဒါနဲ႔ အေဖရယ္၊ အေမရယ္၊ ကုိႀကီး၊ ကုိလတ္တုိ႔ ၀ုိင္းေမးႀကေတာ႔တာပဲ။ 
                          “ညီမေလး.....၊ ညီမေလး ဘာၿဖစ္ေနတာလဲ”
                          “ဘာ    မွ   မ    ၿဖစ္   ပါ      ဘူး”
                          ခ်စ္ခ်စ္က တစ္လုံးခ်င္းေၿဖေလတယ္။ 
                          “မညာရဘူးေလ  ညီမေလးရဲ႕။ ေၿပာ.....အမွန္အတုိင္းေၿပာ ”
                          “မညာပါဘူး။ ဘာမွ မၿဖစ္ဘူး”
                         “ေၿပာပါညီမေလးရာ ၊ ဘာလဲ ...မုန္႔စားခ်င္လုိ႔လား၊ အ႐ုပ္လုိခ်င္လို႔လား။  ဘုိမ႐ုပ္ေလး ယူမွာလား။ ကားေလး ယူမွာလား။ ေၿပာ  ညီမေလး .....ေၿပာကြာ။ ညီမေလး ဘာၿဖစ္ခ်င္လဲ၊ ကုိေလး လုပ္ေပးမယ္ ”
                          ခ်စ္ခ်စ္က ေခါင္းကုိသာ တြင္တြင္ခါေလတယ္။  အေဖကခ်စ္ခ်စ္ေဘး၀င္ထု္ိင္ၿပီး
                          “သမီးေလး၊ သမီးေလး .တစ္ခုခု ၿဖစ္ေနတယ္မဟုတ္လား။ ေဖေဖသိပါတယ္သမီးရယ္။ မညာပါနဲ႔သမီးရယ္။ ညာရင္ ငရဲႀကီးတတ္တယ္ေလ၊ ေၿပာ..သမီး ဘာၿဖစ္ေနတာလဲ။ ေဖေဖတုိ႔ တတ္ႏုိင္သမွ် ၿဖည္႔ဆည္းေပးမွာေပါ႔  သမီးရဲ႕။သမီးက ထမင္းလဲမစားဘူး။ အာဟာရေတြလဲ ၿပတ္ေနဦးမယ္ကြယ္.။ သမီးအေမလည္း စိတ္ေတြ ပူလွေနၿပီ ”
                            အေမက အင္႔ခနဲ ႐ႈိက္ငုိ လိုက္တယ္.။ အစ္ကုိႀကီးနဲ႔ အစ္ကုိေလးက “ေၿပာေလ”ဆုိတဲ႔ မ်က္၀န္းမိ်ဳးနဲ႔ ညီမငယ္ကုိ ႀကည္႔ေနႀကေလရဲ႕။ ခ်စ္ခ်စ္က အားလုံးကုိ ေ၀႔ႀကည္႔လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔-
                            “သိဂႌေအာင္ေတာင္ ေယာက္်ားယူသြားၿပီ ။ မီးလဲ ေယာက္်ားလုိခ်င္တယ္္”
လို႔ ေၿပာတယ္။ အေမက ငုိလွ်က္နဲ႔ အလန္႔တႀကား -
                            “ဟဲ႔  ေကာင္မေလး၊ ဒါ  နင္ေၿပာရမယ္႔စကားလား”
လုိ႔ေၿပာလုိက္တယ္.။ ဒီေတာ႔ခ်စ္ခ်စ္က ကေလးေတြလုိ ေၿခေထာက္ေတြ ေဆာင္႔ခ်ၿပီး ေၿပာလုိက္တာက-
                           “ “ မရဘူး၊ မရဘူး၊   မီးလဲ ေယာက္်ားလုိခ်င္တယ္၊ မီးကုိ ေယာက္်ား ၀ယ္ေပး၊ ေယာက္်ား၀ယ္ေပး ၊ မီးေယာက္်ားလုိခ်င္တယ္.........အီး....ဟီး.....ဟီး.....” ”
                                                                           တဲ႔ ။               ။
 +                  +                   +               +                   +                     +                +
                                                                                  ေ၀မုိးႏုိင္၊မုံရြာ၊
အယ္ဒီတာမွတ္ခ်က္

ဒီစာမူကုိ ေရးသားေပးပုိ႔တဲ႔ ကေလာင္႐ွင္ဟာ သူ႔မွတ္ခ်က္အရ ၁၉၉၅ခုႏွစ္ဖြား (၁၃)ႏွစ္သား ဖူးငုံစစ္စစ္တစ္ေယာက္ပါ။ ဒီစာမူထဲက ခ်စ္ခ်စ္ရဲ႕ ၿပႆနာဟာ က်ပ္မၿပည္႔တာမဟုတ္ဘဲ ေမြးရာပါ ဉာဏ္ရည္နိမ္႔ပါးတဲ႔ ေရာဂါမ်ိဳးသာ ၿဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ဖူးငုံစစ္စစ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြးနဲ႔ အေရးေလးက ႐ုိးသားၿပီး ခ်စ္စဖြယ္မုိ႔ ေရးႀကည္႔ပါ က႑မွာ ေဖာ္ၿပေပးလုိက္ပါတယ္။ 
 အယ္ဒီတာ( ဖူးငုံဆယ္ေက်ာ္သက္မဂၢဇင္း)

ဖူးငုံဆယ္ေက်ာ္သက္မဂၢဇင္း(teen magazine)၊ ဇူလုိင္လ ၊ ၂၀၀၈ခုႏွစ္။

3 comments:

  1. အရမ္းေကာင္းတယ္ဗ်ာ အစ္ကို
    ( ေလးစားစြာျဖင္႔ အစ္ကိုဟု ေခၚပါသည္ )
    ၁၃ႏွစ္နဲ႔ ေရြးခ်ယ္ခံရတာ ေတာ္ေတာ္ေလးစားပါတယ္
    ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီလိုျဖစ္ခ်င္ပါရဲ႕
    တစ္ခါမွေတာ႔ မပို႔ဖူးဘူး
    အစ္ကို႔ကို အားက်ျပီး ပို႔ၾကည္႔လိုက္ဦးမယ္
    ဒီ၀တၳဳတိုေလးကို အရမ္းႏွစ္သက္မိပါတယ္

    ReplyDelete
    Replies
    1. အားေပးတဲ႕ အတြက္ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ ကိုေႏြလေရ...။
      စာမူေတြ ပို႔ႀကည္႔ ဦးမယ္ဆုိတဲ႕ အတြက္ကိုေတာ႔ အထူးကို အားေပးႀကဳိဆိုပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

      Delete
  2. ၁၃ နွစ္အရြယ္ ...
    အဲဒီအခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ကျမင္းလို႔ေကာင္းတုန္း ... :P
    စာေတြ ဆက္လက္ေရးသားနိုင္ပါေစ ...

    ReplyDelete