Monday, January 2, 2012

၁၉ဇူလုိင္မေမ႔ႏုိင္

အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္
လူ႔ေလာကထဲကုိ ေရာက္မလာေသးပါဘူး
ဒုန္းဒုန္းဒုိင္းဒုိင္း ေသနတ္သံေတြေအာက္
အလဲလဲ အၿပိဳ ၿပိဳ
စစ္သည္ ကုိးသိန္းက်ရႈံးခဲ႔ရ ။
အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္
လူ႔ေလာကထဲကုိ ေရာက္မလာေသးပါဘူး
ဒါေပမယ္႔  မ်ိဳးဆက္အဆင္႔ဆင္႔  လက္ဆင္႔ကမ္းခ႔ဲ ႀကေတာ႔
ကၽြန္ေတာ္ကေန ေနာက္ထပ္တစ္ဆင္႔
အဆင္႔ဆင္႔ ..........။
ကုိယ္လြတ္ရုန္းထြက္မသြားတာေတာ႔  ေသခ်ာပါတယ္
သူတုိ႔ခင္းေပးခဲ႔တဲ႔ လမး္မ ႀကီးေပၚ
ငါးလေက်ာ္  ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ႔ေတာ႔
ေအာင္ပြဲ ႀကီးက ၿခိမ္႔ၿခိမ္႔သဲလုိ႔ေပါ႔
အုိးစည္ ၊ဗုံ ၊ ေမာင္း၊ ဗင္ခရာ၊ ႏွဲသံေတြနဲ႔
ပန္းပြင္႔ေလးေတြ ဖူးပြင္႔ခဲ႔ႀက 
ဥယ်ာဥ္ႀကီးကုိ ပ်ိဴးေထာင္ေပးခဲ႔ႀက
ဖေယာင္းသားက အရည္ေပ်ာ္ၿပီး ကုန္သြားတာ မဆန္းပါဘူး
ဒါေပမယ္႔ အလင္းေ၇ာင္က
မွိန္မသြားဘူး  ၊  ၿငိမ္းမသြားဘူး
ပုိၿပီး ၀င္းလက္လာ၊ ေတာက္ပလာ ၊ ထြန္းလင္းလာ
အနာဂတ္လမ္းသစ္ႀကီးကုိ လမ္းၿပေပးခဲ႔တာေပါ႔ ။
အဲဒီေန႔ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္
လူ႔ေလာကထဲကုိ ေရာက္မလာေသးပါဘူး
ဒါေပမယ္႔ေလ ... ၿမင္ေယာင္လာမိတုိင္း
အသည္းထဲက ဆတ္ဆတ္ခါ
ဂဠဳန္ၿမင္ရင္ ဖေနာင္႔နဲေပါက္ခ်င္၊ နီးရာဓါးနဲ႔ လွမ္းထုိးလုိက္ခ်င္
မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ကုိ ဓါးတစ္လက္လုိ္ ၿမည္႔ေနေအာင္ ေသြးခဲ႔ႀကရင္း
ခင္းထားတဲ႔လမ္းေပၚ ဆက္ေလွ်ာက္လုိက္ႀကရင္း
ေဟာ......ဒီ အခ်ိန္ေရာက္တုိင္း လြမ္းမိတာႀကီးကလည္း
မဆန္းပါဘူးဗ်ာ.....
ေႀသာ္.......ဒါေပမယ္႔  အဲဒီေန႔တုန္းကေတာ႔
ကၽြန္ေတာ္ လူ႔ေလာကထဲကုိ ေရာက္မလာေသးပါဘူးဗ်ာ......။            ။


                                                      ေ၀မုိးႏိုင္၊မုံရြာ၊
                                  
                               ဒီကဗ်ာနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး တခ်ိဳ႕က ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ေမးတတ္ပါတယ္။ “ငါးလေက်ာ္ ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ႔ေတာ႔ ” ဆုိတာ ဘာကုိေၿပာခ်င္တာလဲတဲ႔ ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ႔ က်ဆုံးတာ ၁၉၄၇ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လပါ။ လြတ္လပ္ေရးရတာက ၁၉၄၈ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီ ပါ။ စဥ္းစားလုိ႔ရၿပီ ထင္ပါတယ္.။

2 comments: