Saturday, January 28, 2012

အေမတမ္းခ်င္းကဗ်ာမ်ား (၂)

ကၽြန္ေတာ္႔ဦးေလးေရးခဲ႔တဲ႔ အာေခရဒ္က ၿပဳံးၿပပါ ကဗ်ာစာအုပ္ထဲက ကဗ်ာေတြကို ဒုတိယပုိင္းအၿဖစ္ ဆက္လက္တင္ဆက္ေပးလုိက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ပထမပုိင္းကုိ ဖတ္ခ်င္သူေတြကေတာ႔  အေမတမ္းခ်င္းကဗ်ာမ်ား မွာ ဖတ္႐ႈနုိင္ပါတယ္။


ေကာင္းကင္ဘုံထဲ ၿပန္သြားၿပီ


ေက်ာင္းရိပ္၊ ကန္ရိပ္ ၊ထေနာင္းရိပ္နဲ႔
ေဗာဓိရိပ္ ပေညာင္ရိပ္
ဆိတ္ၿငိမ္အရပ္ ေအးၿမတတ္လည္း
ရင္ခြင္ေမွးအိပ္ အေမ႔ရိပ္ကို  မွီဘူးတဲ႔.....။
မင္းတုိ႔ရိပ္ၿငိမ္ မင္းတုိ႔အိမ္ေတြလညး္
အံ႔ႀသဘနန္း ေဟာ္နန္းတမွ်
ခမ္းညားလွေစ ေရႊခ်ေလလည္း
အေမမရွိရင္ အသေရ မရွိ
အိမ္လုိ႔ မမည္ႏုိင္ဘူးတဲ႔.....။
တစ္ဖက္ရပ္တဲ အမုိးက်ဲလည္း
ေလးတုိင္စင္ေအာက္ ေနရိပ္ေၿပာက္လည္း
အကာကင္းမဲ႔ ႀကမ္းခင္းမဲ႔ေစ
အေမရွိရင္ အသေရရွိ
အိမ္လုိ႔မည္ႏုိင္ပါသတဲ႔
မင္းတုိ႔အတြက္ ခံစားကုံလုံ
ၿပီးၿပည္႔စုံမယ႔္
ဂ်ႏၷတ္ရိပ္ၿမဳံ သုခဘုံသည္
အေမ႔ေၿခဖ၀ါး ေအာက္ဖက္နားမွာ
သားသားနားနားရွိေနသတဲ႔...........။
ရွင္ႀကီးေဂါတမ ၿမတ္ဗုဒၶေတာင္
အေမ႕ေက်းဇူး ဆပ္ေပဘူးသည္
တရားဦးေရေအး တုိက္ကာေကၽြးလည္း
နုိ႔႔ေႀကြးတစ္ဖက္ ေက်ဘူးတဲ႔.......။
တမန္ေတာ္ေၿပာခဲ႔တဲ႔စကား
ေယ႐ႈေဟာခဲ႔တဲ႔ တရား
ဘုရားသခင္ ဖန္ဆင္းရွင္သည္
ေနရာအႏွံ႔ ေၿခမဆန္႔ ႏုိင္ရကား
သူ႔ရဲ႕ကုိယ္စား မိခင္မ်ားကို
ဖန္ဆင္းေပးထားခဲ႔တာတဲ႔.........။
ဒါဆုိ္ရင္ေလ...
တို႔အေမကို
သူ႔ရဲ႕ အစား တုိ႔မ်ားအတြက္
ခက္ခဲမရွိ ဆူးမၿငိေအာင္
ဘုရားသခင္ တန္ခုိးရွင္က
ဖန္ဆင္းေပးထားခဲတာေပါ႔ေနာ္.............။
ေအာ္.................ခုေတာ႔ႀကည္႔စမ္း....
သမီးေလးေယာက္ သားရွစ္ေယာက္ကို
ေပါက္ေၿမာက္ေအာင္ၿမင္ လူရာ၀င္မွ
မရဏလမ္း သည္စခန္းကို
ၿဖတ္သန္းေက်ာ္ေလွ်ာက္
အေမတစ္ေယာက္ထဲ  တုိ႔ကိုခြဲၿပီး
ေကာင္းကင္ဘုံထဲ ၿပန္သြားၿပီ..............။                          ။

တင္၀င္းခ်စ္၊သာစည္၊

ဂ်ႏၷတ္  = နိဗၺာန္


ဒီကဗ်ာထဲက သဘာ၀မက်တာေလးတစ္ခု အမွားလုိ႔ ဆုိရပါလိမ္႔မယ္။ အဲဒါေလးတစ္ခုကေတာ႔ “ရွင္ႀကီး ေဂါတမ ၿမတ္ဗုဒၶေတာင္ အေမ႔ေက်းဇူး ဆပ္ေပဘူးသည္ တရားဦးေ၇ေအး တုိက္ကာေကၽြးလည္း ႏုိ႔ေႀကြးတစ္ဖက္ ေက်ဘူးတဲ႔......။ ” 
ဆုိတဲ႔စာသားေလးကေတာ႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္က ေရးထားတာမုိ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြေတာင္ ကြဲကြဲ ၿပားၿပားမသိႀကေသးတာမုိ႔ ခြင္႔လႊတ္လို႔ရမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ေႀကာင္းပါခင္ဗ်ား။


အေမ အေႀကြေစာေလၿပီ


အေမ႔အေႀကာင္း
ေသာင္းေၿပာင္းေထြလာ
သားသိသမွ် ေၿပာရရင္ေလ
ႏွင္းမႈံတစ္စက္ ၿမဴမႈံ၀က္မွ်
အၿပစ္ ဂြႏၷာ မရွိပါလ်က္
လူေတြ႔တုိင္း မာ႔ဖ္ ေတာင္း
အပ္ေႀကာင္းထပ္ေအာင္ေတာင္းပန္
အေႀကာင္းကံကို ႀကိဳၿပီး
အရင္သိခဲ႔တာလားအေမ..........။
တစ္ေထာင္႔ကိုးရာ ေသခ်ာတြက္စစ္
သကၠရာဇ္ရွစ္ဆယ္ ေလးစြန္းတြက္ကပ္
မတ္လကုန္ကၽြမ္း ၿခေသၤ႔လမ္းနဲ႔
သုံးရက္ဆန္းစ ဧၿပီလမွာ.........။
အသည္းကင္ဆာ မုိရင္ယာမင္
အစာမ၀င္ေတာ႔ဘူးေလ..................။
အဆုတ္ေယာင္ေဖာ ဆုိလူေကာတက္
ဟတ္(တ)အတက္(ခ္)တဲ႔
မညွာမတာ အေမ႔ခႏၶာကို
၀ုိင္း၀န္းတုိက္ခုိက္ ကံအမု္ိက္ကုိ
တုမုိက္မၿပိဳင္  အံႀကိတ္ထုိင္ကာ
ဆဘာရ္ လုပ္ရင္း သည္းခံရင္းနဲ႔
အေမအေႀကြေစာေလၿပီ.....................။              ။

ေဇာ္၀င္းခ်စ္၊ရန္ကုန္၊

ဂြႏၷာ      = အၿပစ္
မာ႕ဖ္     = ခြင္႔လႊတ္မႈ
ဆဘာရ္ = သည္းခံၿခင္း



ဂၽြမၼာအ္ ေန႔တုိင္းၿပန္လာပါ

အာေခရဒ္နန္း အလႅာ႔လမ္းနဲ႔
ဂ်ႏၷတ္ရိပ္ၿမဳံ သုခဘုံက
အလႅာႀကည္ၿဖဴ အ၀တ္ၿဖဴနဲ႔
ၿမတ္ႏုိးဖြယ္ေသာ အုိ......မိခင္..။
ဘုရားသခင္ ဖန္ဆင္းရွင္ကို
ခယေတာင္းပန္ အသနားခံလုိ႔
တန္ခုိးရွင္နားလည္ ခြင္႔ၿပဳတယ္ဆုိရင္
တိမ္ညြန္႔ေတြႀကား လရထားစီး
ဒြႏၷယာႀကီးမွာ
သားတို႔ရွစ္ေယာက္
တစ္ေယာက္မွ မခြဲ
လက္ခ်င္းတြဲၿပီး
နမာဇ္တစ္ခု ၀တ္ၿပဳမႈကို
၀မ္းသာရႊန္းအိ ၿပဳံးပီတိနဲ႔
ႀကည္႔ခ်င္လွတယ္
ၿမင္ခ်င္တယ္ဆုိရင္
ကုရ္အာန္တစ္မက္
ပုတီးလက္နဲ႔
သားတုိ႔ရွိရာ ဒြႏၷယာကုိ
ဂၽြမၼာအ္ေန႔တုိင္း ၿပန္လာပါ............။              ။

ေက်ာ္၀င္းခ်စ္၊ေတာင္ႀကီး၊

ဂၽြမၼာအ္ေန႔ = ေသာႀကာေန႔
အာေခရဒ္ = တမလြန္
ဂ်ႏၷတ္      = နိဗၺာန္
ဒြႏၷယာ     = ေလာက
နမာဇ္      = ဘုရား၀တ္ၿပဳမႈ
ကုရ္အာန္  = အစၥလာမ္ဘာသာ၏ က်မ္းစာ


ေမေမအားမငယ္နဲ႔ေနာ္

ေမေမ....ေမေမ....ေမေမေရ...လို႔
ေသခ်ာေဖြရွာေနရာအႏွ႔ံ  စိတ္ေၿခဆန္႔ခဲ႔ ၿပီးေလၿပီ.....။
ခ်စ္ေသာအေမ  ေမေမရယ္ေလ
စႀက၀ဠာ မဟာတံတုိင္း
အၿပင္ဘက္ပုိင္းမွာ ထြက္ေၿပးပုန္းေရွာင္ေနတာလား.........။
ခ်စ္ေသာေမေမ....ေမေမရယ္ေလ
သမုဒၵရာ မဟာတံတိုင္း အတြင္းပုိင္း၀င္
ႀကမ္းၿပင္နက္ထဲ ငုပ္လွ်ိဳးပုန္းေအာင္းေနတာလား.......။
ခ်စ္ေသာ ေမေမ.....ေမေမရယ္ေလ
မဟာၿမင္႔မုိရ္ ေရႊေတာင္အုိရဲ႕ အၿမင္႔ဆုံးေနရာ ထုိေနရာမွာ
ထြက္ေၿပးပုန္းေရွာင္ေနတာလား..။
ခဲရာခဲဆစ္ ရွစ္မ်က္ႏွာအရပ္ ႏွံ႔စပ္ေဖြရွာ ေမာလွပါၿပီ
ၿပန္လာခဲ႔ေတာ႔ ၿပန္ခဲ႔ေတာ႔ေနာ္
ပနး္ေပးပါၿပီ အေမရယ္.............။
ပန္းေပးၿပီးမွ သတိရသည္
ခ်စ္ေသာေမေမ...တုိ႔ေမေမသည္
အမိန္႔ေတာ္ၿမတ္ ဦးထိပ္ပန္လွ်က္
ေခါင္းညိတ္ခံယူသြားတဲ႔ အေႀကာင္း.........။
တရားသက္၀င္ဆင္ၿခင္ႀကည္႔လည္း
သတိရၿမဲ လြမ္းဆြတ္ဆဲပါ  ခ်စ္ေသာအေမ  ေမေမရယ္
 လြမ္းဆြတ္ေနၿမဲ သတိရဆဲမုိ႔ ေန႔ညအခါ မေမ႔ပါဘဲ
ေမေမ႔အတြက္ ရည္စူးလ်က္တည္
အလႅာ ေအဘာဒါသ္  မၿပတ္ေဆာင္ရြက္ ၿပဳလုပ္လွ်က္မုိ႔
သုခရိပ္ၿမဳံ အထက္ဘုံမွာ  လုံး၀အားမငယ္ပါနဲ႔ေနာ္....................။                      ။

ေလး၀င္းခ်စ္၊သာစည္၊

ေအဘာဒါသ္ = ဘုရား တရား အလုပ္


အားငယ္လုိက္တာအေမရယ္

မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ မုိးထဲေၿမဖုံး
အပူလုံးႀကြ ေသာကဖိစီး
ရင္မီးေလာင္ကၽြမ္း ပရမး္ပတာ
ႀကမၼာကံၿပဳန္း ဘ၀အလုံးကုိ
မ်က္ရည္ဖုံးသည္သို႔...........။
“အေမဆုံးၿပီ” ဖုန္းသတင္းေရာက္
ေဆာက္တည္ရာမဲ႔ ေရွ႕တည္႔တည္႔မွာ
ကမၻာႏွစ္ၿခမ္း ကြဲသြားသည္..........။
သားတုိ႔က်န္ခဲ႔ တစ္္ၿခမ္းပဲ႔ ကမၻာ
ဒြႏၷယာမွာ အေမ႔ေနရာ
ဘယ္သူလာၿပီး အစား၀င္ႏုိင္မွာလဲ
အသည္းမွာ အတိအက် သိလုိက္ရၿပီ
အားငယ္လုိက္တာ အေမရယ္.........။
အသည္းငယ္ငယ္ အားငယ္ငယ္နဲ႔
အေမ႔နံေဘး ကဘာရ္ ေဘးမွာ
လက္အစုံေၿမွာက္ ဒူးကုိေထာက္ၿပီး
အလႅာအရွင္ တန္ခုိးရွင္ထံ
သား   ဆုပန္သည္
ဂ်ႏၷတ္ရိပ္ၿမဳံသုခဘုံသည္
အေမ႔ေနရာ ၿဖစ္ေစေသာ္(၀္)..................။                    ။

ေထြး၀င္းခ်စ္၊မုံရြာ၊


ကဘာရ္ = သခၤ် ိဳင္းေၿမပုံ


အာေခရဒ္က ၿပဳံးၿပပါ

ကြမး္အစ္တစ္လုံး
သြားဖုံးရဲရဲ ဘီးက်ဲက်ဲနဲ႔
ရွင္မေတာင္သနပ္ခါး ရွံသားလက္ၿပတ္
ပိန္ကပ္ကပ္နဲ႔ .........
ဆံထုံးနက္ေမွာင္ အေရာင္လြင္႔ၿပယ္
သရက္ထည္နဲ႔ ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ အုိ ............မိခင္...။
မိခင္အၿပဳံး စိတ္ႏွလုံးထား
ခ်မ္းၿငိမ္းေအးၿမလြန္းပါသည္။
သားတုိ႔၀င္အိပ္ ရင္ခြင္ရိပ္လည္း
ႏူးည႔ံသိမ္ေမြ႔လြန္းပါသည္။
အေမကေသြး အေမ႔ေသြးမုိ႔
သားတုိ႔ရဲ႕ စိတ္ အေမ႔စိတ္တည္႔
အေမေသလည္း သားရွိဆဲမုိ႔
အေမေသသည္ မမည္ပါ။
အေမရည္မွန္း ဘ၀လမ္းကုိ
မတ္မတ္တန္းတနး္ ေလွ်ာက္မယ္အေမ............။
အေမ႔ေမတၱာ ေစတနာနဲ႔
ကရုဏာမ်ိဳးေမတၱာမုိးကို
ေ၀ၿဖိဳးေလေအာင္သားတုိ႔ေဆာင္မယ္............။
ဂ်ႏၷတ္ရိပ္ၿမဳံ သုခဘုံမွာ
စိတ္ခ်လက္ခ် ေနပါေနာ္.....။
သားရဲ႕စကား အေမႀကားလုိ႔
သားရဲ႕ ကတိ အေမသိလုိ႕
ရႊင္လန္းဖ်တ္လတ္ စိတ္ေက်နပ္ရင္
အာေခရဒ္နန္း အလႅာ႔လမ္းမွ
အားရပါးရ ၿပဳံးၿပပါ.............။                                  ။

တုိး၀င္းခ်စ္၊မုံရြာ၊

အေမ႔အတြက္သာ ၿဖစ္ပါေစ

ႀကည္္သာရႊင္ေအး မ်က္ႏွာေပးနဲ႔
ရႊင္ေအးႀကည္သာ ၿပဳံး မ်က္ႏွာနဲ႔
သံေယာဇဥ္အလွ သည္းေသာ တုိ႔ အေမ
အႀကီး အငယ္ အရြယ္ အလတ္
အယုတ္ အၿမတ္ မေရြး .....ဇာတ္....။
မခြဲၿခားဘဲဆက္ဆံ
လွဴတန္လွဴ  ေပးတန္ေပး
ေကၽြးတန္ေကၽြး ေမြးတန္ေမြး
သူ႔၀ါသနာအထုံ  ရွိသမွ်ကုန္ရင္သာ ကုန္ပေလ႔ေစ
ေသရင္ပါမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ႔ေလ.........။
အလွဴအတန္းရက္ေရာ
သေဘာေကာင္းမေနာေကာင္း
စိတ္ထားေကာင္းလြန္းလွေသာ္လည္း
အေမကံမေကာင္းဘူးဗ်ာ.............။
ၿဖတ္ၿဖတ္၀င္းစက္  လွ်ပ္မီးလက္သို႔
မုိးေအာက္ေၿမၿပင္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ
သတင္းစကား ႀကားလွ်င္ ႀကားခ်င္း
မုိးႀကီးကေအာက္  ေၿမႀကီး အေပၚ
ငလွ်င္ေတာ္သံ ဥပါဒ္ပ်ံလုိ႔
အိပ္မက္အလား ၀ုိးတ၀ါးနဲ႔
နားႀကားမ်ားလြဲသလား...
ထင္မွတ္မွားခဲ႔ပါေသးတယ္.........။
ကုိယ္႔လက္ၿပန္ဆိတ္ လက္ထိပ္မွာနာ
ထုိအခါမွ ႀကားရတဲ႔ အခင္း အေမ႔သတင္းေႀကာင္႔
မုးိႀကိဳးဆယ္လက္ ႀကိဳးနဲဲ႕ဆက္၍
တစ္ခ်က္တည္းပစ္ခတ္ အသည္းဆက္မွာ
ကၽြဲခတ္သည္အမွ် နာရပါတယ္
မေၿဖႏုိင္ဘူးအေမရယ္............။
ေဆြးမေၿပ ေၿဖမႏုိင္ေသာ္လည္း
ေငးေတြေတြ ငုိင္မေနနဲ႔
အေမ႔ကိုခ်စ္တဲ႔ အသိတရားနဲ႔
အေမမွာသြားအေမ႔စကားကုိေန႔တိုင္းႀကား၍
ေန႔တဓူ၀ မပ်က္ရေအာင္
ယာစင္(မ္)စူရာ ဖတ္ရြတ္ပါတယ္
ရတဲ႔ အၿမတ္  အက်ိဳး စ၀ါဗ္ အားလုံး
အေမ႔အတြက္ ၿဖစ္ေစေသာ္(၀္).............။                    ။

ေ႒း၀င္းခ်စ္၊မုံရြာ၊

ယာစင္(မ္)စူရာ = က်မ္းေတာ္ၿမတ္ အႏွစ္ခ်ဳပ္



တကယ္ေတာ႔ ဒီစာအုပ္ထဲက ကဗ်ာေတြအားလုံးဟာ ဦးေလး ဦးေန၀င္းခ်စ္တစ္ေယာက္ထဲ ေရးထားတဲ႕ ကဗ်ာေတြသာ ၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ႔္  ဦးေလးက ညီအကိုတစ္ေတြ နာမည္နဲ႔ထုတ္ခဲ႔ပါတယ္။ ကဗ်ာကုိးပုဒ္မွာ သူက ေန၀င္းခ်စ္၊သာစည္၊ ေန၀င္းခ်စ္၊နဂါးနီ၊ စတဲ႔ ကေလာင္နာမည္ ႏွစ္မိ်ဳးသုံးၿပီးထည္႔ကာ က်န္တဲ႔ကဗ်ာေတြကုိေတာ႔  ညီအစ္ကိုတစ္ေတြ နာမည္တပ္လိုက္တာပါ။
အားလုံး ခံစားလုိ႔ၿဖစ္မယ္လုိ႔ ယူဆပါတယ္။ အာရဗီ ဘာသာစကားေတြေႀကာင္႔ စိတ္အေႏွာင္႔အယွက္ ၿဖစ္ရတယ္ဆုိရင္ေတာ႔ ခြင္႔လႊတ္ေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိပါရေစ...................။                              ။


ေလးစားစြာၿဖင္႔
                        ေ၀မုိးႏုိင္၊မုံရြာ၊

Friday, January 27, 2012

အေမတမ္းခ်င္းကဗ်ာမ်ား

အေမတမ္းခ်င္းကဗ်ာမ်ားဆုိၿပီး ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီး ပုိ႔စ္တင္လုိက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ႔ ကဗ်ာေတြလုိ႔႔ ထင္သြားေကာငး္ ထင္သြားပါလိမ္႔မယ္။ တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ႕ကဗ်ာေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြယ္လြန္သြားၿပီ ၿဖစ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဦးေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာေတြၿဖစ္ပါတယ္။ ဒီဦးေလးကကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ဘာသာေရးစိတ္၀င္စားလာေအာင္ကြယ္လြန္ၿပီးခါမွ သြယ္၀ုိက္ေသာနည္းနဲ႔ လႈံ႕ေဆာ္ေပးခဲ႔သူတစ္ဦးလည္းၿဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေႀကာင္းေလးကုိ ဖူးငုံဆယ္ေက်ာ္သက္မဂၢဇင္းမွာ “တံငါနားနီးတံငါ”ဆုိၿပီး အေတြ႔အႀကဳံဖလွယ္စာမ်က္ႏွာ(experience exchange)အၿဖစ္ေရးခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ဦးေလးက ၁၉၈၄ခုႏွစ္ ဧၿပီလမွာ သူ႔မိခင္ (ကၽြန္ေတာ္႔အဘြား) ကြယ္လြန္သြားတာမုိ႔ ရက္လည္မွာ အေမတမ္းခ်င္းကဗ်ာေလးေတြကို စာအုပ္ထုတ္ၿပီးလက္ေဆာင္ေပးခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီကဗ်ာစာအုပ္ေလးနာမည္က “အာေခရဒ္က ၿပဳံးၿပပါ”လို႔အမည္ရၿပီး အာရဗီ ဘာသာစကားၿဖစ္ပါတယ္။ ၿမန္မာလုိၿပန္ဖုိ႔ ခဲယဥ္းေပမယ္႔ အနီးစပ္ဆုံးေၿပာရရင္ ေနာက္ဘ၀မရွိဘူးလို႔ ခံယူထားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ေတြ ကြယ္လြန္ၿပီးေရာက္ရွိသြားရမယ္႕ဘုံဘ၀လုိ႔ပဲ ဆုိႀကပါေတာ႔ေလ။ ဒီစာအုပ္ထဲက ကဗ်ာအမ်ားစုမွာ အာရဗီ ဘာသာစကားအေတာ္မ်ားမ်ားက ေနရာယူထားတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ဦးေလး စာအုပ္စထုတ္စဥ္ကာလကေတာ႔ အဓိပၼါယ္ေတြ စာမ်က္ႏွာသပ္သပ္ေဖာ္ၿပခဲ႔တယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ဆီမွာေတာ႔ ဦးေလးရဲ႕ အဓိပါၼယ္ဖြင္႔ဆု္ိခ်က္ေတြ မရွိေတာ႔ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္႔ဖာသာ ဘာသာၿပန္ၿပီး ေရးရေအာင္ကလည္း ကုိယ္တုိင္က အာရဗီဘာသာစကားကုိ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္မတတ္တာရယ္၊ တခ်ိဳ႕စာဖတ္သူေတြကလဲ စိတ္အေႏွာင္႔အယွက္ၿဖစ္တတ္တာကုိ သိထားတာမုိ႔ အာရဗီဘာသာစကားတင္းႀကမး္သုံးထားတဲ႔ကဗ်ာေတြကို ပုိ႔စ္မတင္ေတာ႔ပါဘူး။ အတတ္ႏုိင္ဆုံး လြတ္ကင္းတဲ႔ ကဗ်ာေလးေတြကိုပဲ ပုိ႔စ္အၿဖစ္ တင္ေပးလုိက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ.................။

 ေခၚသံ

ေယ႐ႈနဲ႔ တမန္ေတာ္
ဗုဒၶအေခၚ မယ္ေတာ္
ေဂၚကီကို ပုံေဆာင္
ဂုဏ္ေရာင္ အေမ ရန္ေအာင္ အေမ
ႏုိင္ငံတကာဇာတ္ထုိးတဲ႔ ဗမုိဃ္းလည္းအေမ
အဖန္တစ္ရာ အၿပစ္ကံမယြင္း
ခ်စ္စံ၀င္းလည္း အေမ
သုခိအတၱာနံ ပရိဟရႏ ၱဳ 
သုခလည္းအေမ
အၿဖဴအေမ အနီအေမ
အေရာင္မဲ႔လည္း အေမ
ဖက္ဆစ္အေမ ကြန္ၿမဴနစ္အေမ
ဒီမုိကရက္တစ္လည္း အေမဘဲ
အေမ႔ကိုေခၚသံနား၀င္ယံမွာ အေမနဲ႔ မတန္ ၿပန္ေခၚႀကည္႔စမ္း 
အသံ မမာေစနဲ႔ေနာ္........
ေခၚႀကည္႕စမ္း
စိတ္ရည္စူးၿပီး ႀကည္ႏူးၿခင္းနယ္လြန္ 
ပီတိေရတံခြန္ၿဖာေစလိမ္႔မည္
ေခၚႀကည္႔ 
ေမေမ ....ေမေမ.....ေမေမရယ္ ....
ကဲ ......................
ရင္ထဲဘယ္လိုေနလဲ ....ေၿပာ..........။                   ။ 

ေန၀င္းခ်စ္၊သာစည္၊



ဤမဟာဘဒၵကမၻာ၌

ယူဇနာေပါင္း ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္
အၿမင္႔ေဆာင္ေသာ ေတာင္ ေတာ္ၿမင္႔မုိရ္ 
ထုိထုိအရာ မိေမတၱာႏွင္႔ 
ႏႈိင္းကာယွဥ္ကာ ႀကည္႔လုိက္ပါလွ်င္ 
ႏြားခ်ိဳပမာမွ်ေလာက္သာတည္း.........။
ေမတၱာတရား လြန္ေခါင္းပါး၍ 
အႀကင္နာတရား ကင္းမဲ႔ႀကေသာ 
ဘဒၵမဟာ ဤကမၻာမွာ ................
ပီသစြာ စာၿပဳထုတ္ေတာ႔မယ္
မာတုေပါသကသုတ္ အလိုသဏၭာန္ဟာၿဖင္႔ 
စကၠ၀ါဠံ သုစိဃရံပါတဲ႔ 
စာအံၿပီးရင္လွ အနက္ၿပမယ္ေနာ္
မခက္လွပါ အေသအခ်ာနားေထာင္ႀက 
မ်ားေၿမာင္လွ မိေမတၱာ
သတိလွစ္ကာ စႀက၀ဠာနဲ႔ ႏႈိင္းကာယွဥ္ 
ဆင္ၿခင္ႀကည္႔လုိက္ရင္ 
မသိခုိက္တြင္ မုိက္ခ်င္မုိက္ႀကေရာ႔
အရပ္စကားမုိ႔  အပ္နဖားေလာက္သာ ရွိပါသတဲ႔
သိပါလွဲ႔ မ်ားဗိုလ္လူ 
ႀကည္ၿဖဴစြာ လုပ္ေကၽြး 
ေၿခေဆးၿပီး လက္နယ္ၿပဳ    ယုယုယ ဆယ္ကမၻာ
ပခုံးမွာထမ္းကာ ေက်းဇူးဆပ္ရင္ၿဖင္႔  
ေက်လည္းေက်ႏုိင္ဘူးေနာ္
ငါရုိ႕မွာ လက္ေတြ႔ပဲေပမုိ႔ မ်ားသတိစြဲၿပီး
သည္းေၿခထဲ မွတ္ႏုိင္ႀကေစဖုိ႔ကြယ္ 
ေမာင္တုိ႔ ႀကားႀကကုန္ေလေလာ႔............
မယ္တုိ႔ ႀကားႀကကုန္ေလေလာ႔...............။                  ။

ေန၀င္းခ်စ္၊သာစည္၊


အာရဗီ ဘာသာစကားေတြကုိ ၿမန္မာဘာသာနဲ႔ အနီးစပ္ဆုံးၿပန္ဆုိၿပီး အားလုံး ဖတ္႐ႈလုိ႔ အဆင္ေၿပႏုိင္မယ္႔ ကဗ်ာေလးေတြကို အပုိင္း(၂) အၿဖစ္ ပုိ႔စ္ဆက္ေရးပါမယ္ခင္ဗ်ာ။                   

စာလာဖတ္ေပးသူအားလုံးကို ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္။ ၀တၳဳေတြ ေရးထားတာရွိေပမယ္႔ မဂၢဇင္းေတြကို ပုိ႔ထားၿပီး  အေၿခအေန မသိရေသးတာေႀကာင္႔  ၀တၳဳေတြ မတင္ၿဖစ္တာၿဖစ္ပါတယ္။ တင္လိုက္ရင္ ၿဖစ္ေပမယ္႔ သူတို႔ကို ေက်ာလုပ္သလုိ ၿဖစ္မွာစုိးလုိ႔ပါခင္ဗ်ာ..............။                        ။  



                                                                                             ေ၀မုိးႏုိ္င္၊မုံရြာ၊

Wednesday, January 25, 2012

ၿပည္ေထာင္စုႏွင္႔ တုိ႔ဖခင္

  • ေလာကႀကီးမွာ ေနေပ်ာ္ရာ 
          တစ္ဦးေကာင္း၍ မရပါ
             အမ်ားေကာင္းလုိ႔ ညီညာေပး
                ေနေပ်ာ္စရာ ကမၻာေလး။
  • တုိ႔ေနထိုင္ရာ ၿမန္ၿပည္၀ယ္
            တုိင္းရင္းသားမ်ား စုံလွတယ္
               ရွမ္း၊ ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ ကရင္၊ ကယား၊
                   ရခုိင္၊ မြန္၊ဗမာ မခြဲၿခား။
  • အားလုံးရင္းႏွီးခ်စ္ႀကည္စြာ
             ၿပည္ေထာင္စုစိတ္ဓါတ္ အရင္းခံကာ
                 အုတ္ၿမစ္ခ်ရာ ပင္လုံက
                     လူတုိင္းရင္မွာ သိမွတ္ႀက။
  • ၿပည္ေထာင္စုရဲ႕ ဖခင္ဟာ
            ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပါ
                   သူ၏ေစတနာလင္းလက္ဆဲ
                        ယေန႔တုိင္ေအာင္၀င္းပၿမဲ ။            ။

                                                                                     ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)

                                                              ဒီကဗ်ာဟာ ၂၀၀၉ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂ရက္ ၿပည္ေထာင္စုေန႔ အမွတ္တရထုတ္ေ၀တဲ႔  “ၿမန္မာၿပည္ရဲ႕ ေဖေဖာ္၀ါရီ” စာအုပ္ေလးမွာထည္႔သြင္းခဲ႕တဲ႔ ကဗ်ာေလးၿဖစ္ပါတယ္။

Sunday, January 22, 2012

သူ႔ကိုေတာ႔ မဆုံး႐ႈံးခ်င္ပါေလ

ၿဖတ္သန္းခဲ႔ ရတဲ႔ သကၠရာဇ္ေတြက
မနည္းမေနာ
ကာလတစ္ေလွ်ာက္မွာ
ၿဖစ္ခ်င္ရင္ ၀ုန္း ဒုိင္းနဲ႔ ၿဖစ္
ပ်က္ခ်င္ရင္ ႐ွဴးဒုိင္းနဲ႔ ပ်က္
အံ႔ႀသစရာေကာင္းတဲ႔ အေနအထားေတြ
တုိ႔ တေတြက
မယုံႀကည္ရၿခင္းေတြႀကားထဲ လူလုပ္ခဲ႕ႀကရတာ
ပစၥကၡမွာ အတိတ္ကမး္ပါးေတြကုိ
အေၿပာင္းအလဲ ေရစီးက တုိက္စား
အေကာင္းဘက္က မ်ားေနၿပီ ဆိုေပမယ္႔
အစြဲဆုိတာ ခၽြတ္ရခက္ခဲ
တုိ႔ေတြမယုံရဲေသးဘူးကြယ္။
အေၿပာင္းအလဲ ေတြႀကား
မယုံႀကည္ႏုိင္စရာေတြက အလုံးအထည္ေပၚလာႀက
မယုံႀကည္ႏုိင္စရာ ၿဖစ္ရပ္ေတြႀကား
မယုံႀကည္ႏုိင္စရာ လုပ္ရပ္ေတြ ေပၚေပါက္မလာႏုိင္ဘူးလုိ႔
ဘယ္သူ အာမခံေပးႏုိင္မလဲ....
ဘယ္လုိဖန္ဆင္းရွင္ကမ်ား အာမခံေပးႏုိင္မတဲ႔လဲ....
ခုခ်ိန္မွာ အလုပ္သင္႔ဆုံး၊ အၿဖစ္သင္႔ဆုံးက
တု႔ိမိခင္ၿမတ္ အသက္ထက္ကို
ဘယ္အေရးမွ မႀကီးေလလို႔
အသိေနာက္တြင္ သတိကပ္ယွဥ္
ဆင္ၿခင္ႏွလုံးသြင္း
၀န္းရံ ကြယ္ကာ ရန္ဖယ္ရွားရင္း
သူ႔ေက်းဇူးေတြ တတ္သေရြ႕ ဆပ္ေပ
တုိ႔ေတြ သူ႔ကို မဆုံး႐ႈံးဖုိ႔ေလ...............................................။                             ။

                                                                                               ေရႊၿပည္စုိး
                                 ေရႊၿပည္စုိးဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ကေလာင္နာမည္ခြဲ ၿဖစ္ပါတယ္။

Thursday, January 19, 2012

ၿမင္႔မုိရ္ေတာင္ရဲ႕ အၿပဳံးပြင္႔


ရုတ္တရက္
ဖ်တ္ခနဲ
ႀကယ္ေလးတစ္ပြင္႔
လက္ခနဲ ေတာက္ပသြား
မုိနာလီဇာ ၿပဳံးခဲ႔တာ ကမၻာေက်ာ္သြားခဲ႔
မာရီလင္မြန္ရုိးအၿပဳံးက်ေတာ႔
ကာလသားေတြ ရင္ဖုိသတဲ႔
ခင္သန္းႏုလည္း ၿပဳံးခဲ႔ဖူးတယ္
ခ်ိဳၿပဳံး အပါအ၀င္
စုိးၿမတ္သူဇာ၊ ထက္ထက္မုိးဦးတုိ႔
ႏွစ္လိုဖြယ္ ၿပဳံးၿပခဲ႔ႀက
ခုေခတ္က်ေတာ႔
၀တ္မႈန္ေရႊရည္ၿပဳံးတာေလးကို
ခ်စ္ႀကသတဲ႔
အုိ........................
သူတို႔ အၿပဳံး ဘယ္ေလာက္လွလွ
မမီပါဘူးကြယ္
အေမ႔ရဲ႕ ေမတၱာရည္ရႊမ္းတဲ႔ အၿပဳံးကုိေတာ႔............................။


                                                                               ေ၀မုိးႏုိင္၊မုံရြာ၊

Wednesday, January 18, 2012

ဟႆရသ စာအလွ

BOOKS
 စာဖတ္သူမ်ား (ႏိုင္ငံတကာ)

“ကၽြန္မကို   ရွိတ္စပီးယား ကိုေရးတဲ႔ စာေရးဆရာနာမည္ ေၿပာၿပႏုိင္မလား။”
 _
“ကၽြန္ေတာ္ စာအုပ္တစ္အုပ္ရွာေနတာဗ်။ စာေရးဆရာနာမည္ေတာ႔ မသိဘူး။ စာအုပ္နာမည္ကေတာ႔ “ ဒန္တီ ရဲ႕  ငရဲ  ဆိုပဲ။”
 _

“ကၽြန္မကေလ......စိတ္ကူးယဥ္မဟုတ္တဲ႔စာအုပ္ေတြဆုိ လုံး၀မႀကိဳက္တာ။ ကၽြန္မႀကိဳက္တာက ကိုယ္တု္ိင္ေရးအထုပၸတၱိေတြ ၊ သမုိင္းစာအုပ္ေတြမွ...”




စာဖတ္သူမ်ား(ၿမန္မာ)

“စာေပေဟာေၿပာပြဲတဲ႕ေဟ႔ ။စိတ္၀င္စားႀကရင္.....”
“ဘယ္သူေဟာမွာတဲ႔လဲ”
“မသိပါဘူးကြာ.......ဆရာမတစ္ေယာက္နာမည္ကေတာ႔ ၿမသန္းတင္႔ ဆုိလားပဲ။ ဖတ္ဖူးလား၊ အဲဒီစာေရးဆရာမ စာအုပ္ေတြ”
_
“စာေပေလာက ကလဲ ငါးပြက္ရာငါးစာခ်လုပ္ေနႀကပါလားေဟ႔။ မစႏၵာရဲ႕ စာအုပ္ေတြ အဌားလုိက္တာနဲ႔ ကေလာင္နာမည္ဆင္တူယုိးမွားလု္ိက္လုပ္ေနႀကပါလား။ ဒီမယ္ေလ.....မအိမ္ကံတဲ႔.... ၊ အံမယ္....၀တၳဳနာမည္ကလည္း အဆန္းပါလား။ ခင္ခင္ထူး ဆုိပဲ”
_

“မဂၢဇင္းေတြကလဲ ဘာမွဖတ္စရာမပါဘူး။”
“ဘာမဂၢဇင္းေတြလဲ”
“ေရႊအၿမဳေတတဲ႔ ။ မေဟသီတဲ႔။ ပိေတာက္ပြင္႔သစ္တဲ႔။ ဖတ္စရာလဲဘာမွ မပါဘူး”
“နင္က ဘာဖတ္ခ်င္တာလဲ”
“ဟဲ႔မင္းသားမင္းသမီးေတြ ၊ ေႀကာ္ၿငာေတြဖတ္ခ်င္တာေပါ႔ဟဲ႔”
_

“အခုအခ်ိန္ထိ ကုိယ္႔အေပၚမွာအလႊမ္းမုးိဆုံး စာအုပ္တစ္အုပ္အေႀကာင္းေၿပာၿပပါ။”
“သုိင္းစာအုပ္”
_
ကိုးတန္း စာသင္ခန္းတစ္ခုတြင္ၿမန္မာစာဆရာက ေက်ာင္းသားမ်ားအား ဆရာသိန္းေဖၿမင္႔၏စာတစ္ပုဒ္အေႀကာင္း သင္ရင္း ၿပ႒ာန္းခ်က္ပါ ဆရာသိန္းေဖၿမင္႔၏ အေႀကာင္းေမးေနသည္။
“သိန္းေဖၿမင္႔ရဲ႕ အေအာင္ၿမင္ဆုံးစာအုပ္က ဘာလဲ”
“အေရွ႔က ေန၀န္းထြက္သည္႔ပမာ  ပါဆရာ”
“ဟင္.....သား ဘာေတြေၿပာေနတာလဲကြ။ ဒီထဲမွာ မပါဘဲနဲ႔ ။ဒီေကာင္ကြာ....စာသင္ေနတာကုိ အေႏွာင္႔အယွက္မေပးစမ္းနဲ႔”


ေ၀လကို ဘာမွ မမီဘူးကြ

ကၽြန္မ ေယာက်္ားဆုံးသြားေတာ႔ ကၽြန္မ ေ၀လနယ္ကုိ ေၿပာင္းလာခဲ႕တယ္။ အဲဒီ္မွာ အိမ္ခ်င္းကပ္လ်က္ အမ်ိဳးသမီးက ကၽြန္မကုိ ေမးတယ္။
“ေယာက်္ားက ဘယ္မလဲ”
“ပုိေကာင္းတဲ႔ တစ္ေနရာကိုသူ သြားၿပီ”
“ဟင္..........ေ၀လထက္ပုိေကာင္းတဲ႔ေနရာ ရွိလုိ႔လား”


ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ဖတ္မိတာေလးေတြထဲက ရယ္မိၿပဳံးမိတာေလးေတြ၊ ကုိယ္တုိင္ႀကဳံရတာေလးေတြကုိ လက္ဆင္႔ကမ္းလုိက္တာပါ။ ဖတ္ဖူးၿပီးသားၿဖစ္ေကာင္းၿဖစ္ပါလိမ႔္မယ္။ မဖတ္ဖူးေသးသူေတြ ဖတ္ရေအာင္လုိ႔ပါ။

Saturday, January 14, 2012

ႀကားၿဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ

                           


                                 ေအပရယ္ဖူးလ္ ( April fool ) မွာ
                    တုိ႔ေတြကုိ အ႐ူးေတာ႔ မလုပ္လိုက္ပါနဲ႔။       ။



                                              ေ၀မုိးႏုိင္၊မုံရြာ၊

Thursday, January 12, 2012

ရင္႔ေနႀကသူမ်ား

ဒါ ေလာေလာဆယ္ အသက္ (၁၇)ႏွစ္ အရြယ္ ကၽြန္ေတာ္႔ ပုံပါပဲ။ မထင္ရဘူးေနာ္....
                          ဓာတ္ဆီဆုိင္ေတြ ပုဂၢလိက လက္ထဲ မေပးခင္က အၿဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုကုိ ေၿပာၿပခ်င္ပါတယ္။ အၿဖစ္က ကၽြန္ေတာ္႔ ကုိယ္ေတြ႕ပါ။ 
                          ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင္႔ ေမေမ ႏွစ္ဦးတည္းသာရွိပါသည္။ ေမေမက အလုပ္တစ္ဖက္ႏွင္႔ အၿမဲလိုလို  အလုပ္ရႈပ္ေနၿပီး အားလပ္ခ်ိန္ရယ္လို႔ သိပ္မရွိပါ။ ထုိ႔ ေႀကာင္႔ ဆုိင္ကယ္ဆီထုတ္သည္႔ ကိစၥအပါအ၀င္ အိမ္အလုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိကၽြန္ေတာ္ကသာ လုပ္ေလ႕ရွိသည္။ ဓါတ္ဆီထုတ္ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ န၀မတန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ပင္ ၿဖစ္ေသာ္ၿငား ကၽြန္ေတာ္႔ခႏၶာကုိယ္က အရြယ္ႏွင္႔ မမွ်ေအာင္ ထြားကိ်ဳင္းသည္မုိ႕ ဆီထုတ္လုိ႔ ရပါသည္။
                          တစ္ရက္ ကၽြန္ေတာ္ ဆီထုတ္သြားေတာ႔ ဆီထုတ္ဖုိ႔ ၿဖတ္ပိုင္းေလးကုိ ကုိင္ၿပီး ဆီတု္ိင္ကီ အဖုံးေလးဖြင္႔ကာ ဆီထည္႔ေပးမည္႔လူကုိ ေစာင္႔ေနပါသည္။ ဆီထည္႔ေပးမည္႔သူမ်ားက အလွည္႔ က်ထည္႔ေပးေနေသာ္လည္း လူကမ်ားေနသၿဖင္႔ ေတာ္ေတာ္ႀကာေစာင္႔ရသည္။ ထုိစဥ္ ကၽြန္ေတာ္႔ ေရွ႕မွ အသက္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ခန္႔ ရွိမည္႔ အစ္မႀကီးတစ္ဦးက ဆီထည္႔ေပးေနသူတစ္ဦးကုိ လွမ္းေၿပာသည္။ 
                          “ဦးေလး.....ဒီကုိ ....တစ္စိတ္.........”
                          ထုိသူက အစ္မႀကီးကုိ အတန္ႀကာ စုိက္ႀကည္႔သည္။ ၿပီးမွ တစ္လုံးခ်င္း ခပ္တည္တည္ ေၿပာသည္။ 
                          “အသက္ ႏွစ္ဆယ္႕ငါးႏွစ္နဲ႔ ဦးေလး ေခၚခံရတာ ဒီတစ္ခါပဲ ရွိေသးတယ္”
                          အစ္မႀကီးအပါအ၀င္ အနီးတစ္၀ုိက္က လူေတြအားလုံး ၀ါးခနဲ ပြဲက်သြားသည္။ ၿပီးေတာ႔မွ ထုိသူက ဆီထည္႔ေပးသည္။ ထုိသူမွာ မ်က္ႏွာတြင္ ၀က္ၿခံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ၿပည္႔ႏွက္ေနၿပီး  အသားအေရမွာလည္း ေခ်ာကလက္ေရာင္နီးနီး အဆင္းရွိသည္႔ အၿပင္ ဦးထုပ္ကုိလဲ ခပ္ငုိက္ငုိက္ ေဆာင္းထားေလရာ ရွိရင္းစြဲ အသက္ထက္ ေလးငါးဆယ္ႏွစ္ခန္႕ ႀကီးမည္ဟုထင္ရေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္႔အလွည္႔ ေရာက္လာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ေမးသည္။ 
                         “အစ္ကို  ဘယ္ေလာက္ထည္႔မွာလဲ”
                         ကၽြန္ေတာ္လည္း ရယ္ခ်င္ပက္က်ိႏွင္႔ စကားတစ္ခြန္း ၿပန္ေၿပာလုိက္ေလသည္။ 
                         “ကၽြန္ေတာ္လည္း  အသက္ဆယ္႔ငါးႏွစ္နဲ႔ အစ္ကုိေခၚခံရတာ ဒီတစ္ခါပဲ ရွိပါေသးတယ္ဗ်ာ.....”
                                                                                              
                                                                                      ေ၀မုိးႏုိင္၊မုံရြာ၊

Monday, January 9, 2012

ကၽြန္ေတာ္ အယ္ဒီတာ




                                    ဖူးငုံဆယ္ေက်ာ္သက္ မဂၢဇင္း ရဲ႕ အေတြ႔ အႀကဳံဖလွယ္စာမ်က္ႏွာ (experience exchange) က႑မွာ ကၽြန္ေတာ္႕ရဲ႕ အယ္ဒီတာအေတြ႕အႀကဳံေလးကုိ လက္ဆင္႔ကမ္း မွ်ေ၀လုိက္ပါတယ္။

------------------------------------------------@---------------------------------------------------------------------

                                အယ္ဒီတာအေတြ႔အႀကဳံဆုိလို႔ အံမယ္....ႀကီးက်ယ္လွခ်ည္လားလုိ႔ မထင္လုိက္ႀကပါနဲ႔ခင္ဗ်ာ။ တစ္ႏို္င္ငံလုံးအႏွ႔ံ ၿဖန္႔ခ်ိေနတဲ႔ မဂၢဇင္း၊ဂ်ာနယ္ေတြရဲ႕ အယ္ဒီတာေတာ႕ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ အ႒မတန္းေက်ာင္းသားအရြယ္က ထုတ္ေ၀ခဲ႔ဖူးတဲ႔ လက္ေရးမိတၱဴစာေစာင္ေလးေတြရဲ႕ အယ္ဒီတာအေတြ႕အႀကဳံေလးကုိ မွ်ေ၀ခ်င္တာပါ။ အယ္ဒီတာဆုိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကိုိ ဘယ္သူက တာ၀န္ေပးလုိ႔လဲလုိ႔ ေမးစရာရွိပါတယ္။ ဘယ္သူကမွ တာ၀န္မေပးသလုိ ၊ဘယ္သူကမွလညး္ မခုိင္းေစပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္႔ စိတ္ကူးထဲမွာ အင္မတန္လုပ္ခ်င္ေနတာေလးတစ္ခုကုိ ႀကိဳးစားလုပ္ၿဖစ္ခဲ႔တာပါ။ တကယ္ေတာ႔ ဒီလုိ လက္ေရးမိတၱဴစာေစာင္ေလးေတြ ထုတ္ဖု္ိ႔ စိတ္ကူးရတာက ဆရာမင္းလူရဲ႕ ၀တၳဳေတြဆီက ၿမစ္ဖ်ားခံလာတာပါ။ ဆရာမင္းလူရဲ႕ တကၠသုိလ္ေနာက္ခံ၀တၱဳ တခ်ိဳ႕မွာ ဇာတ္ေကာင္လူငယ္ေတြ စုေပါင္းၿပီး ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေတြ ထုတ္ႀကတဲ႔ အေႀကာင္းကုိ ဖတ္ရေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ထဲမွာလဲ အဲဒီလုိ စာအုပ္ေလးေတြ ထုတ္ခ်င္စိတ္ေပၚလာတာပါ။ ဆရာမင္းလူရဲ႕  ဇာတ္ေကာင္ေတြလုိ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားမဟုတ္ေသးေပမယ္႔ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ ႕ ပထမဆုံး၀တၳဳတုိေလးက teen magazine မွာေဖာ္ၿပခံထားရေတာ႔ လူကေၿမာက္ေနၿပီး စိတ္ကူးထဲက အိပ္မက္ေလးကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖု္ိ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္အားထက္သန္ေနခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေႀကာင္႕ ၀ါသနာတူ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္နဲ႔ တုိင္ပင္ၿဖစ္ပါတယ္။ စ တုိင္ပင္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္တု္ိ႔သုံးေယာက္ေပါင္း ကဗ်ာစာအုပ္ေလးထုတ္ဖုိ႔ပါ။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တုိင္ပင္ေနတာကို ႀကားသြားတဲ႕သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ က သူတုိ႔လည္း ေရးခ်င္တယ္လုိ႔ ဆုိလာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ မဂၢဇင္းအေသးစားပုံစံမ်ိဳးလုပ္မယ္ဆုိၿပီး ဆုံးၿဖတ္လုိက္ပါတယ္။ဒါေႀကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ထုတ္မယ္႔ မဂၢဇင္းပုံစံနဲ႔ ထည္႕သြင္းေဖာ္ၿပမယ္႔ စာမူအမ်ိဳးအစားေတြကုိ ေၿပာၿပၿပီးပါ၀င္ေရးသားခ်င္သူေတြကို ဖိတ္ေခၚလုိက္ပါတယ္။
                           ဒီလုိေႀကညာၿပီး မႀကာခင္မွာပဲ ေယာက်္ားေလး၊ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းအေယာက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ဆီ က စာမူမ်ိဳးစုံကုိ လက္ခံရရွိခဲ႔ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆုိ ႏွစ္ပုဒ္၊ သုံးပုဒ္ေပးႀကတာေတာင္ရိွပါတယ္။ ရလာတဲ႔စာမူေတြကို ကၽြန္ေတာ္နဲ႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္နဲ႕ ေရြးခ်ယ္ႀကပါတယ္။  တကယ္ေတာ႔ ေရြးရတာက ခပ္မ်ားမ်ားပါ။ ပယ္တာက သုံးေလးပုဒ္ေလာက္တင္။ေရြးတဲ႔ စာမူေတြကုိကၽြန္ေတာ္တု္ိ႔ၿပင္ဆင္မႈ မလုပ္ခဲ႔ပါဘူး။ သူတုိ႔ေပးတဲ႔အတုိင္းသာ ႀကိဳက္ရင္းေရြးၿပီး မႀကိဳက္ရင္ ပယ္လုိက္တာပါ။ ေနာက္ဆုံးအဆင္႔စာမူအၿပီးသတ္ေရြးၿပီတဲ႕အခါ စာအုပ္အဆင္႔ေရာက္လာဖုိ႔တာ၀န္အားလုံးက ကၽြန္ေတာ္႔ေပၚကုိ က်ေရာက္လာပါၿပီ။
                                   စာအုပ္ ပုံစံက A4စာရြက္ကို အလ်ားလိုက္ထားၿပီး စာအုပ္ပုံစံေခါက္ကာ ထုတ္ႀကမွာပါ။ ဒါေႀကာင္႔ စာမူကူးရာမွာ စာေႀကာင္းေလးေတြ ညီေစဖုိ႔ ခဲတံနဲ႔မ်ဥ္းသားရပါတယ္။ မ်ဥ္းသားၿပီးမွ အဲဒီ မ်ဥ္းေႀကာင္းေလးေတြေပၚမွာ ေဘာပင္ အၿပာေ၇ာင္နဲ႔ စာမူေတြကုိ လွလွေလးကူးရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကဗ်ာ၊ ၀တၳဳ၊ ေဆာင္းပါးေတြမွာ သ႐ုပ္ေဖာ္ပုံေလးေတြ ထည္႔ဖုိ႔လုိတာမုိ႔ ေဘာပင္နဲ႔ ပုံေသးေသးေလးေတြ ဆြဲရပါတယ္။ အတြင္းပုိင္းအားလုံးၿပင္ၿပီးတဲ႔အခါ မ်က္ႏွာဖုံးဆြဲရပါတယ္။ 
                                ပထမဆုံးစာရြက္တစ္ရြက္မွာ အႀကမ္းဆြဲ ႀကည္႔ရပါတယ္။ ပုံဒီဇုိ္င္းနဲ႔ စာေစာင္နာမည္၊ ထုတ္ေ၀ေန႔စြဲေတြ ထည္႔ၿပီး ေနရာအထားအသုိေတြ ခ်ိန္ကုိက္ရပါတယ္။ ႀကည္႔ရတာ တစ္ခုခု အဆင္မေၿပဘူးထင္ရင္ ၿပင္ရပါတယ္။ စိတ္ႀကိဳက္အေနအထားရၿပီဆိုေတာ႔မွ အေခ်ာၿပန္ကူးဆြဲရပါတယ္။
                                    အေခ်ာဆြဲေတာ႔လည္း ပထမဆုံး စာအုပ္အေႏွာင္႔ဘက္ၿခမ္း ထိပ္ပုိင္းမွာ စာေစာင္နာမည္နဲ႔ ထုတ္ေ၀ေန႔စြဲေတြ ေရးဖုိ႔ ေလးေထာင္႔ကြက္ေလး ခ်န္ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ က်န္တဲ႔ေနရာေတြမွာ ႀကယ္ေလးေတြကုိ ေနရာမက်ဲတက်ဲေလးဆြဲရပါတယ္။ ႀကယ္ေတြဆြဲၿပီးေတာ႔  စာမ်က္ႏွာတစ္ခုလုံး (ေလးေထာင္႔ကြက္နဲ႔ ႀကယ္ေလးေတြကို ေရွာင္ၿပီး ) ကုိ ေဘာပင္နဲ႔ မ်ဥ္းခပ္စိပ္စိပ္သားရပါတယ္။ ပုံထြက္လာတဲ႕ အခါ ညအေမွာင္မွာ လင္းလက္ေနတဲ႔ ႀကယ္ေလးေတြကို ၿမင္ရမွာပါ။ ပုံဆြဲၿပီးေတာ႔ ေလးေထာင္႔ကြက္ေလးမွာ စာေစာင္နာမည္နဲ႔ ထုတ္ေ၀ေန႔စြဲေတြ ေရးရပါတယ္။ 
                             အားလုံး ၿပီးတဲ႔အခါ စာအုပ္တစ္အုပ္လုံးကုိ အႏုလုံပဋိလုံ ႀကည္႔ရပါတယ္။ စိတ္တုိင္းက်ၿပီဆုိမွ မိတၱဴသြားကူးရပါတယ္။ မိတၱဴကူးၿပီးတဲ႔အခါမွာေတာ႔ “ ႀကယ္ပြင္႔ေလးမ်ား စာလြင္ၿပင္ ” ဆုိတဲ႔ လက္ေရးမိတၱဴစာေစာင္ေလး ထြက္လာပါေတာ႔တယ္။  “ႀကယ္ပြင္႔ေလးမ်ား စာလြင္ၿပင္” ဆုိတဲ႕ စာတန္းေအာက္မွာေတာ႔ “ ၂၀၀၈ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ (၁)ရက္ေန႔ စတင္ ထုတ္ေ၀သည္ ”ဆုိတဲ႔ စာတန္းေလးကုိ ၿမင္ရမွာပါ။ စာအုပ္မာတိကာအထက္ပုိင္း Editorial မွာ“ ေ၀မုိးႏုိင္၊မုံရြာ၊ စီစဥ္တည္းၿဖတ္သည္ ” လုိ႔ေရးထားၿပီး အဲဒီေအာက္မွာေတာ႔ “ လက္ေထာက္စာတည္း - ႏုိင္ထြန္းလင္း(ၿမိဳ႕သစ္) ၊ ၿမတ္မ်ိဳးဇင္(ေဒါနၿခံ) ” လုိ႔ဖတ္ရမွာပါ။ မာတိကာ စာတန္းေအာက္မွာေတာ႔ ကဗ်ာ၊ ၀တၳဳ၊ ေဆာင္းပါး၊ အက္ေဆး၊ ခ်စ္သူဖတ္ဖုိ႔ စသၿဖင္႕ က႑မ်ိဳးစုံ မွာ ပါ၀င္သူမ်ားစာရင္းကုိ ေဖာ္ၿပထားပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္က တစ္အုပ္ ႏွစ္ရာက်ပ္နဲ႔ ေရာင္းပါတယ္။ စုစုေပါင္း အုပ္ေရ ၃၀ ကုန္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သေဘာက်ႀကပါတယ္။ ဒီစာအုပ္မွာ ၀င္မေရးလုိက္ရတဲ႔သူေတြက ေနာက္တစ္အုပ္ထုတ္ရင္ သူတုိ႔လဲ ေရးခ်င္ေႀကာင္း ေၿပာလာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလညး္ ေနာက္တစ္အုပ္ထုတ္ဖုိ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး အားတက္ေနမိပါတယ္။ 
                                 ဒါေပမယ္႔ ပထမႏွစ္၀က္ စာေမးပြဲက ေအာက္တုိဘာလမွာ ေၿဖရတာမုိ႔ စာေမးပြဲၿပီး ေက်ာင္းၿပန္ဖြင္႔မွပဲ စာအုပ္ထုတ္ဖုိ႔ စီစဥ္ရပါတယ္။ ပထမစာအုပ္ထဲက ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်တဲ႕စာမူရွင္ေတြဆီ စာမူေတာင္း၊ တၿခားသူေတြကုိလဲ ေရးခုိင္း၊ မေရးဖူးသူေတြကုိလဲ စမး္ေရးႀကည္႔ဖုိ႔ ေၿပာရပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အခန္းေလးက ကဗ်ာေရးႀက၊ စာေရးႀက နဲ႔ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ၿဖစ္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တု႔ိ အခန္းက တက္ႂကြေနတာကုိ စိတ္၀င္စားအားက်တဲ႔ တၿခားအခန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြက သူတုိ႔လည္း ေရးခ်င္ေႀကာင္း ေၿပာလာတာမုိ႔ ေရးၿပီး ေပးဖုိ႔ေၿပာလုိက္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဒီတစ္ခါမွာေတာ႔ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ပါ၀င္ေရးသားခ်င္သူေတြကုိ ေႀကညာထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အယ္ဒီတာအဖြဲ႕က ႀကိဳက္မွ ေရြးမွာၿဖစ္ၿပီး မႀကိဳက္ရင္ ဘယ္သူေရးတာၿဖစ္ၿဖစ္ ပယ္မွာၿဖစ္ေႀကာင္း ေၿပာထားပါတယ္။ အားလုံးကလည္း သေဘာတူႀကပါတယ္။ 
                          ကၽြန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းေတြအဖု္ိ႔ ကၽြန္ေတာ္တု္ိ႔စာအုပ္ေလးက အထူးအဆန္း ၿဖစ္ေနပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ သူတို႕ ဒါမိ်ဳးမွ မႀကဳံဖူးႀကတာကုိး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာင္းမွာ နံရံကပ္စာေစာင္ရွိတယ္ ဆုိေပမယ္႔ ဆရာေတြကပဲ ေရးၿပီး ေက်ာင္းသားေတြနာမည္ တပ္ကာ ထုတ္ႀကတာကုိး။  ဆရာေတြက ဘယ္ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားကုိမွ ေရးဖုိ႔ မေၿပာသလုိ ၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကလည္း ေယာင္လုိ႔မွ လွည္႔မႀကည္႔ႀက။ ဒီလုိ အေၿခအေနမ်ိဳးမွာ ထြက္ေပၚလာတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာအုပ္ေလးကုိ စိတ္၀င္တစားၿဖစ္လာႀကပါတယ္။ 
ဒီလိုနဲ႔ ဒုတိယေၿမာက္စာအုပ္ေလးကုိ ၂၀၀၉ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ၊ (၅)ရက္ေန႔ ေန႔စြဲနဲ႔ထုတ္ေ၀နုိင္ခဲ႕ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ေလးကုိေတာ႔  ဖူးငုံစာပန္းခင္း လုိ႔ အမည္ေပးခဲ႔ပါတယ္။ ဆုိလုိခ်င္တာက  ပထမစာအုပ္ ႀကယ္ပြင္႔ေလးမ်ား စာလြင္ၿပင္ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ စိတ္ကူး၊ အိပ္မက္ေတြ ၊ ဆႏၵေတြ၊ ရင္ခုန္သံေတြ စတင္မ်ိဳးေစ႔ခ် သေႏၶတည္ခဲ႔ ၿပီး၊ ခု ဒုတိယစာအုပ္ ဖူးငုံစာပန္းခင္း မွာေတာ႔ မ်ိဳးေစ႕ခ်ခဲ႕တဲ႔ ပိ်ဳးပင္ေလးေတြကေန ပန္းပြင္႔ေလးမ်ား ဖူးငုံေနႀကပါၿပီလုိ႔ အသိေပးတင္ၿပၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္။ 
                                 ဒီစာအုပ္က ေတာ႔ ပထမစာအုပ္ထက္ ပုိထူပါတယ္။ ပထမစာအုပ္က A4၃မ်က္ႏွာ(စာမ်က္ႏွာ ၁၂မ်က္ႏွာ) ရွိပါတယ္။ဒုတိယစာအုပ္ကေတာ႔ A4၄မ်က္ႏွာ(စာမ်က္ႏွာ ၁၆မ်က္ႏွာ )ရွိပါတယ္။ သမုိင္းကဗ်ာ၊ မိဘေမတၱာဖြဲ႔ကဗ်ာ၊ ေခတ္ေပၚကဗ်ာ၊ ကဗ်ာပန္းခင္း၊ ခ်စ္သူဖတ္ဖုိ႔၊ စတဲ႔ ကဗ်ာေပါင္း ၁၇ပုဒ္၊ ကာတြန္း ၃ပုဒ္၊ ၀တၳဳတုိ ၃ပုဒ္၊ ေဆာင္းပါး ၁ပုဒ္၊ ဟႆရသ ၁ပုဒ္ စသၿဖင္႔ ပထမစာအုပ္ထက္ ပုိမုိ ေ၀ေ၀ဆာဆာ ထုတ္ေ၀ႏုိင္ခဲ႔ပါတယ္။ဒီစာအုပ္ကုိေတာ႔  ၃၀၀က်ပ္နဲ႔ ေရာင္းခ်ခဲဲ႕ပါတယ္။အရင္းက ၂၅၀က်ပ္ၿဖစ္ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ႔္မွာအႀကံရွိလုိ႔ ၅၀က်ပ္တုိးေရာင္းခဲ႔တာပါ.။ ဒီစာအုပ္ကေတာ႔ အုပ္ေရ (၇၀)ကုန္ပါတယ္။  ဘာေႀကာင္႔လဲဆုိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ထက္ တစ္တန္းႀကီးတဲ႔ ကုိးတန္းေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေအာက္ တစ္တန္းငယ္တဲ႔ ခုႏွစ္တန္း ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြရယ္ကပါ အားေပးလုိ႔ ၿဖစ္ပါတယ္.။ 
                                  ဒီလုိ အားေပးႀကရတဲ႔ အေႀကာင္းအရင္းကလည္း ရွိပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ထဲက ကဗ်ာ အမ်ားစုက အခ်စ္ကဗ်ာေတြပါ။ ခံစားခ်က္ရင္ဖြင္႔လႊာ အခ်စ္ကဗ်ာေတြကုိ ဖတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္႕သူငယ္ခ်င္းေတြ ဟတ္ထိကုန္ပါတယ္။ အဲဒီ ဟတ္ထိတဲ႔ ကဗ်ာေတြေႀကာင္႔ ၿပႆနာမ်ားလည္း တက္ရပါေသးတယ္။
                                သူငယ.္ခ်င္းေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကုိ တိတ္တခိုးခ်စ္ေနတဲ႔အေႀကာင္းေရးထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူ႔ကုိ ႀကိဳက္ေနတာကုိ တစ္ခန္းလုံး သိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူက ဘာမွ မတုံ႕ ၿပန္ေသးပါဘူး။ သူ႕ကဗ်ာကုိဖတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အယ္ဒီတာအဖြြြြဲ႕က ဒါသူ႔အေၿဖပဲလုိ႔ ယူဆၿပီး သူငယ္ခ်င္းကို ေၿပာၿပပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ၀မး္သာလုံးဆုိ႔ၿပီး ညေနခင္းက်ေတာ႔ စက္ဘီးနဲ႔ လိုက္စကားေၿပာပါေတာ႕တယ္။ ဒါကို ေကာင္မေလးအိမ္က ၿမင္သြားၿပီး ေကာင္မေလး အဆူခံရပါေတာ႔တယ္။ ေနာက္ေန႔က်ေတာ႔ ေကာင္မေလးက ကၽြန္ေတာ္႔ဆီေရာက္လာၿပီး သူ႔ကဗ်ာကုိ ေရြး၊ မေရြး ေမးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ က ေရြးေႀကာင္းေၿပာတဲ႔အခါ သူက မထည္႔ဖုိ႔ ေၿပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အေခ်ာကူးၿပီးေနၿပီ ၿဖစ္ေႀကာင္း ေၿပာေတာ႔ ကေလာင္နာမည္ၿပင္ေပးဖုိ႔ ေစာဒကတက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီေလာက္ေတာ႕ ၿပင္ေပးမယ္ဆုိၿပီး ကတိခံလိုက္တယ္။ ဘယ္လို္ၿပင္မွာလဲဆိုေတာ႔  Hateလုိ႔ၿပင္မတဲ႔။ အားလုံးသိတဲ႕ အတုိင္းပဲ။ Hateဆိုတာက မုန္းတာ။ ဘာလုိ႔လဲလို႔ ေမးလို႔လဲ မရဘုူး။  နာမည္ၿပင္ေပးဖုိ႔ပဲ တတြတ္တြတ္ေၿပာေနတယ္။ နားပူလြန္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ၿပင္ေပးမယ္လို႔ ေၿပာလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔မွ သူငယ္ခ်င္းကို အက်ိဳးအေႀကာင္း ေမးၿမန္းရတယ္။ ဒီေတာ႔မွ အေႀကာင္းစုံ သိရတယ္။ ဒါ႔အၿပင္ ကေလာင္နာမည္ကိုလဲ Hateလုိ႔ ၿပင္ေပးလုိက္တယ္။ 
                               စာအုပ္ထြက္လာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က ဆရာမတခ်ိဳ႕ကုိ လက္ေဆာင္ေပးၿဖစ္ပါတယ္။ ၿမန္မာစာဆရာမက စာအုပ္ကို အခန္းထဲ ေရာက္မွ ဖတ္ပါတယ။္ ဖတ္ၿပီးတာနဲ႔ အခ်စ္ကဗ်ာေတြကို ေ၀ဖန္ေတာ႔တာပဲ။  (မွတ္ခ်က္- ၿမန္မာစာဆရာမက အပ်ိဳႀကီး ၿဖစ္ပါတယ္။)။ အသက္ငယ္ငယ္ေလးေတြ ရွိေသး၊ အခ်စ္ကဗ်ာေတြ ေရးရသလား၊ အခ်စ္စိတ္ေတြ အဲဒီေလာက္ ၿပင္းထန္ ေနရသလားန႕ဲ ဆူပါေတာ႔တယ္။ ၿပီး ဆရာမက အဲဒီေလာက္နဲ႔ မရပ္၊ အခ်စ္ကဗ်ာေရးသူေတြရဲ႕နာမည္ေတြ ဇြတ္ေမးေတာ႔တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကလညး္ မေၿပာမၿဖစ္ေတာ႔ ေၿပာရေတာ႔တယ္။ Hateရဲ႕ ကဗ်ာေရာက္ေတာ႔ ဆရာမက နာမည္ေမးၿပီး ဆူပါတယ္။ ကဗ်ာက်ေတာ႔ ခ်စ္စိတ္ခ်စ္ရည္ေတြ ဖုံးလႊမ္းၿပည္႔လွ်ံေနၿပီး နာမည္က်မွ ဘာHateတာတုံး၊ဘာညာနဲ႔ ဆူပါတယ္။ ဒီလုိ အဆူခံရေတာ႔ ေကာင္မေလးက ပုိ ရွက္သြားၿပီး ေကာင္ေလးကုိ လုံး၀လွည္႕ မႀကည္႔ေတာ႔။ ကၽြန္ေတာ႔္သူငယ္ခ်င္းခမ်ာေတာ႔ ဟတ္ေကာ႔ႀကီးၿဖစ္ၿပီး က်န္ရစ္ပါေတာ႔တယ္။ 
                               ဒါေလးကေတာ႔ အမွတ္တရၿဖစ္ရပ္ေလးပါ။ ေနာက္တစ္ခုက ဆုေပးတဲ႔ အစီအစဥ္ေလးပါ။ စာအုပ္တစ္အုပ္စီက ေငြငါးဆယ္ ၿမတ္တာဆုိေတာ႔ အုပ္ေရ 70ကုန္ေတာ႔ စုစုေပါင္း ေငြ သုံးေထာင္႔ငါးရာၿမတ္ပါတယ္။ အဲဒီ ေငြေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္က ဆုေပးဖုိ႔ စီစဥ္လုိက္ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ဖတ္ဖူးသူတုိင္းကုိ စာအုပ္ထဲက ကဗ်ာေတြထဲကေန အႀကိဳက္ဆုံးတစ္ပုဒ္ ေရြးခုိင္းလိုက္ပါတယ္။ အားလုံးအႀကိဳက္ကုိ စုစည္းၿပီး မဲအမ်ားဆုံးရတဲ႔ ကဗ်ာရွင္ကုိ ဆုခ်ီးၿမႇင္႔မွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ မဲေပးႀကတဲ႔သူ တစ္ရာေလာက္မွာ မဲအမ်ားဆုံးရရွိသြားသူက မဲအေရအတြက္ ၄၈မဲပါ။ အဲဒီကဗ်ာရွင္ကုိ ဆုေငြ ၂၀၀၀က်ပ္ ခ်ီးၿမႇင္႔လုိက္ပါတယ္။ က်န္တဲ႔ ၁၅၀၀ကုိ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ သူငယ္ခ်င္းသုံးေယာက္ရယ္ တစ္ေယာက္ ငါးရာစီ ခြဲယူလိုက္ပါတယ္။
                                   ဒီစာအုပ္ေလး ေအာင္ၿမင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က ၅တန္း၊ ၆တန္းတုံးက ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ပန္းခ်ီသင္ေပးခဲ႔တဲ႔ ဆရာကုိ လက္ေဆာင္သြားေပးပါတယ္။ ဆရာက သေဘာက်ၿပီး ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးကုိ သြားၿပၿပန္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးက အရင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္႔ကု ိ ပန္းခ်ီဆုေတြ ခဏခဏရလုိ႔ မွတ္မွတ္သားသားရွိပါတယ္။ ဒီလုိ စာအုပ္ေတြထုတ္တယ္ဆုိေတာ႔ ပုိ သေဘာက်သြားပုံရပါတယ္။
၂၀၀၉ခုႏွစ္ ၊ ဇန္န၀ါရီလကုန္ပုိင္းတစ္ရက္ ဆရာမခိုင္းလိုက္တဲ႔ ကိစၥေလးတစ္ခုေႀကာင္႔ ႐ုံးခန္းထဲကုိ အသြား ဆရာႀကီးက ကၽြန္ေတာ႔ကုိ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးလာပါတယ္။
“ေ၀မုိးႏုိင္ေရ......ေဖေဖာ္၀ါရီလထဲ ထူးထူးၿခားၿခား ဘာေန႔ ရွိလဲေဟ႔”
“ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေမြးေန႔ ရွိပါတယ္ ဆရာႀကီး ”
                               ကၽြန္ေတာ္႔ အေၿဖကုိ ဆရာႀကီးက ၿပဳံးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ႔ ေခါင္းထဲမွာ မွတ္မွတ္သားသားအရွိဆုံး တစ္ရက္ကုိ ေၿပာလုိက္တာပါ။
“ေအး.... ၊ေနာက္ေကာ ဘာေန႕ရွိေသးလဲ ”
                            ကၽြန္ေတာ္က ၿပည္ေထာင္စုေန႔ ရွိတယ္ လို႔ ေၿပာေတာ႔ ဆရာႀကီးက
“ေအး.......မင္း အဲဒီႏွစ္ရက္အတြက္  စာအုပ္တစ္အုပ္ထုတ္စမ္းကြာ”
                               လို႔ ေၿပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ္ေတာ္္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ဆရာႀကီး မေၿပာခင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္႔မွာဒီစိတ္ကူး ရွိၿပီးသားပါ။ ခုေတာ႔ ဆရာႀကီးကုိယ္တုိင္က ေၿပာလာၿပီမုိ႔ စာအုပ္အတြက္ အလွ်င္အၿမန္ စုိင္းၿပင္းရပါေတာ႔တယ္။
                          ဒီတစ္ခါမွာေတာ႔ ရင္ခုန္သံၿပင္းၿပေနႀကတဲ႔ အခ်စ္ကဗ်ာသမားေတြကုိ နားခုိုင္းရပါတယ္။ ဒါေတာင္ တခ်ိဳ႕ က ခ်စ္သူမ်ားေန႔လဲ ရွိသားပဲ ၊ေရးခ်င္တယ္ တကဲကဲလုပ္ေနလုိ႔ ဆရာႀကီးနဲ႕ ေၿခာက္လိုက္ရပါတယ္။ စာစီစာကုံးအေရးေကာင္းတဲ႔သူေတြ၊ ကာရန္အခ်ိတ္အဆက္နဲ႔ ကဗ်ာေရးတတ္သူေတြ၊ စာအုပ္စာေပ ဖတ္ဖတ္႐ႈ႐ႈ၊ မွတ္မွတ္သားသား ရွိတဲ႔သူေတြကုိ ေရးခုိင္းရတယ္။ ဒီအေခါက္မွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္စာမူေတာင္းရတာ အားရွိပါတယ္။ ဆရာႀကီးက ထုတ္ခုိင္းတာလုိ႕ ေၿပာၿပီး အၿမန္ေရးခုိင္းရပါတယ္။
                               သူတုိ႔ဆီက စာမူေတြရေတာ႔ ပထမအဆင္႕ ကၽြန္ေတာ္က ၿပင္တန္ၿပင္၊ ၿဖည္႔တန္ၿဖည္႔ လုုပ္ရတယ္။ ဆရာႀကီးက ထုတ္ခုိင္းတာဆုိေတာ႕ ေပါ႔ေပါ႔ဆဆ မလုပ္ခ်င္တာမုိ႕ ကၽြန္ေတာ႕ကုိ ပန္းခ်ီသင္ေပးခဲ႔တဲ႔ဆရာကုိ ဒုတိယအဆင္႔ တည္းၿဖတ္ေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိရတယ္။ ဆရာက အလြန္ ပါရမီ ထူးသူ ၿဖစ္ပါတယ္။ ပန္းခ်ီဆုိရင္ ေရေဆးလား၊ ဆီေဆးလား၊ ကြန္ပ်ဴတာလား၊ ကဗ်ာစပ္ရမလား၊ ေဆာင္းပါးေရးရမလား၊ ဘင္ခရာသင္ရမလား၊ အဂၤလိပ္စာ၊ သခ်ၤာသင္ရမလား၊ ေက်ာင္းဘင္ခရာ အတြက္ သံစဥ္ရွာရမလား အကုန္တတ္ကၽြမ္းသူၿဖစ္ပါတယ္။
                                 ဆရာတည္းၿဖတ္ၿပီး အေခ်ာကူး၊ မ်က္ႏွာဖုံးပုံဆြဲကာ “ၿမန္မာၿပည္ရဲ႕ ေဖေဖာ္၀ါရီ ” ဆုိတဲ႔ အမည္နဲ႔ ၂၀၀၉ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၊ ၅ရက္ေန႕မွာ ထုတ္ေ၀ခဲ႔တယ္။ ္အဲဒီစာအုပ္ေလးကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို အမွတ္တရ အၿဖစ္ေစဆုံးပါပဲ။  ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္လဲ ဒီစာအုပ္ေလးကုိ (ကြန္ပ်ဴတာ စာမစီႏုိင္တာကလြဲလို႕ ) စိတ္လိုလက္ရ အာရုံႏွစ္ၿပီးလုပ္ေဆာင္ခဲ႔တာမုိ႔ပါ။
                            စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံးမွာ  ပင္လုံေက်ာက္တုိင္ကုိ  ၀ုိင္းလ်က္ တုိင္းရင္းသားရွစ္မ်ိဳးပုံဆြဲလုိက္ပါတယ္။  စာအုပ္အတြင္းထဲ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္မွာလဲ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဓါတ္ပုံကုိပါ ထည္႔သြင္းထားပါတယ္။  အဲဒီ “ ၿမန္မာၿပည္ရဲ႕ ေဖေဖာ္၀ါရီ ” စာအုပ္ထဲက ကဗ်ာတခ်ိဳ႕ နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္။  ဒီကဗ်ာေလးက စာအုပ္ထဲမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဓါတ္ပုံနဲ႔ တကြ ထည္႔သြငး္ထားတဲ ႔ ကဗ်ာေလးၿဖစ္ပါတယ္။
                                ႏွလုံးသားထဲက အုိ......ဖခင္
                           တုိ႔ၿပည္ တုိ႔ ေၿမ က်ဴးေက်ာ္သူ 
                          ငါတုိ႔ရဲ႕ ရန္သူ 
                         တု႔ိၿပည္ တုိ႔ ေၿမ သိမ္းပုိက္ထား 
                         နယ္ခ်ဲ႕ရန္သူ ငရဲသား 
                         တုိ႔ၿပည္ တုိ႔ ေၿမ သိမ္းပုိက္ရန္ 
                         ယုတ္မာ ပက္စက္ သူတုိ႔ ႀကံ
                        တုိ႔ၿပည္ တုိ႕ေၿမ သိမ္းပုိက္ဖုိ႔ 
                        ဥာဏ္မ်ိဳးစုံနဲ႕ နယ္ခ်ဲ႕တုိ႕ 
                        နယ္ခ်ဲ႕ေတြကုိ ေတာ္လွန္ရာ
                        ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါငး္ေဆာင္ကာ 
                        လြတ္လပ္ဖုိ႔ေရး ႀကိဳးပမး္ႀက 
                        ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း နည္းလမ္းၿပ
                        ၿပည္ေထာင္စုေန႔ ေအာင္လံထူ 
                        ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဦးေဆာင္ မ်ားဗုိလ္လူ 
                       လြတ္လပ္ဖုိ႔ရာ ႀကိဳးပမ္းမႈ 
                       ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ ညီေနာင္တစ္စု 
                       အနစ္နာခံလည္း မစံရပါ
                       ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သူ႔ႀကမၼာ
                       ႏုိင္င႔ံ ဖခင္ ပမာအလား
                      ကိန္းေအာင္းေနဆဲ တုိ႔ ႏွလုံးသား......။    ။
                                                                     ေက်ာ္စုိး၀င္း 
                                    ဒီစာမ်က္ႏွာနဲ႔ ကပ္လ်က္စာမ်က္ႏွာမွာက ကၽြန္ေတာ္ဆြဲတဲ႔ ကာတြန္းေလးပါ။ ဆရာက ေက်ာငး္သူေက်ာင္းသားေတြကို - “ေဖေဖာ္၀ါရီလမွာ ဘာေန႔ရွိလဲလို႔ ေမးေတာ႔ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ရက္ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ ရွိတယ္လုိ႔ ေၿဖေနပုံ၊ ေက်ာင္းသားေတြက စပ္ၿဖဲၿဖဲ ၊ ေက်ာင္းသူေတြက ၿပဳံးစိစိ ၊ သူတုိ႔ အုပ္စုႏွစ္စုအထက္မွာေတာ႔ အသည္းပုံေတြက ၀ဲပ်ံလုိ႕.။ ဆရာခမ်ာေတာ႔ ပါးစပ္ႀကီး ေဟာင္းေလာင္း၊။
ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ႔ အယ္ဒီတာ႔စကား မွာ ဒီလိုေဖာ္ၿပထားပါတယ္။
                                    “ ေဖေဖာ္၀ါရီလမွာ အေရးႀကီးတဲ႔ ေန႔ေတြ ရွိေပမယ္႔ လူငယ္အမ်ားစုကေတာ႔ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ရက္ ၊ခ်စ္သူမ်ားေန႕ကို ပဲ သတ္ိရတတ္ႀကပါတယ္။ ဒါဟာ အရြယ္က ေတာင္းဆုိတဲ႔ စိတ္၀င္စားမႈပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ၿမန္မာႏုိင္ငံသားတစ္ဦးအေနနဲ႔  ေဖေဖာ္၀ါရီ  ၁၂ရက္ ၊ၿပည္ေထာင္စုေန႔ နဲ႔ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃ရက္ လြတ္လပ္ေရးဖခင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေမြးေန႕ရက္ေတြကိုေတာ႔ အမွတ္ရေစခ်င္ ၊ တန္ဖုိးထားေစခ်င္တဲ႔ ဆႏၵနဲ႔ ဒီစာေစာင္ကုိ စီစဥ္ထုတ္ေ၀ရၿခင္း ၿဖစ္ပါတယ္။ ”
                   တကယ္ေတာ႔ ဒီအမွာစာဟာ ၂၀၀၉ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလထုတ္ ဖူးငုံဆယ္ေက်ာ္သက္မဂၢဇင္းရဲ႕ Message to teen က႑ကုိ ကိုးကားထားတယ္လုိ႕ ေၿပာရမွာပါ။
                                         ေနာက္ထပ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါေသးးတယ္။ ဒီကဗ်ာကို ဖတ္မိသူ ခုႏွစ္ဆယ္ ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္က ႀကိဳက္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။
                                         ေလးစားထုိက္သူမုိ႔......
                                 ၿပည္သူအားလုံးစြဲခ်စ္ခင္
                                 ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း တုိ႔ ဖခင္
                                 တုိင္းၿပည္ အက်ိဳး ရည္ေမွ်ာ္မွန္း
                                 သက္စြန္႔ကာသာ သူႀကိဳးပမ္း
                                 မီးခဲၿပာဖုံး သခင္စိတ္ေတြ
                                 ႏုိးႀကားတက္ႂကြ ၿမင္႔မားေစ
                                 နယ္ခ်ဲ႕လူၿဖဴ ဥာဏ္လက္သစ္                                  
                                 မ်ိဳးခ်စ္စိတ္နဲ႔ တုိက္ဖ်က္ပစ္
                                 နယ္ခ်ဲ႕လြန္ေသာ္ တစ္ဗုိလ္ေပၚ
                                 ဖက္ဆစ္ယုတ္တဲ႕ေနာ္
                                 ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ၿပဳ
                                 ေအာင္ပြဲ အလီ လီ ရသည္႔ဆု
                                 သူ ပ်ိဳးခဲ႔သည္႔ လမ္းစပမာ
                                 ပန္းတုိင္အနီး ေရာက္မွသာ
                                 မ်က္ရည္မႏုိင္ၿပည္သူမ်ား
                                 ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ခြဲခြာသြား
                                 ၿပည္ေထာင္စုေန႔ ေရာက္ေလလွ်င္
                                 သတိ္ရမိ သည္ၿဖစ္အင္
                                 ၿမန္မာမ်ိဳးတို႔လြတ္လပ္ဖုိ႔
                                 အသက္ေပးဆပ္ခဲ႔သုူုမို႔
                                 ဦးညြတ္ကာသာ အေလးၿပဳစုိ႔  ။      ။
                                                                        ႏုိင္ထြန္းလင္း(ၿမိဳ႕သစ္)
                                            ဒီစာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ႔ ကဗ်ာေတြကို ကၽြန္ေတာ္က ႏွစ္ပုိင္းခြဲလုိက္ပါတယ္။ “၂၀၀၉ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၂ရက္ ၆၂ႏွစ္ေၿမာက္ ၿပည္ေထာင္စုေန႔ အမွတ္တရကဗ်ာ” နဲ႔ “၂၀၀၉ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၃ရက္  ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ၉၄ႏွစ္ေၿမာက္ ေမြးေန႔ အမွတ္တရကဗ်ာ” ဆုိၿပီးခြဲလုိက္ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ထဲက တၿခားကဗ်ာေကာင္းေတြကို ေဖာ္ၿပခ်င္ေပမယ္႔ စာရွည္လြန္းသြားမွာစုိးလုိ႔ မေဖာ္ၿပေတာ႔ပါဘူး။ အခြင္႔သာမယ္ဆုိရင္ (စာဖတ္သူမ်ား ဖတ္ခ်င္ႀကမယ္ဆုိရင္ ) လက္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ အဆင္သင္႔ပါပဲ။
                                     ဒီစာအုပ္ေလးထြက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေတာ္ေတာ္အဆက္ၿပတ္သြားပါတယ္။  ၉တန္းႏွစ္္မွာမွ ကြန္ပ်ဴတာစာစီ စာအုပ္တစ္အုပ္ကုိ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ ထုတ္ခဲ႔ပါတယ္။ စာအုပ္နာမည္က “စာပန္းဥယ်ာဥ္”လို႔ အမည္ရၿပီး ၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ ၁ရက္ေန႔မွာ ထုတ္ေ၀ခဲ႔ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္မွာဆုိရင္လဲ ဂႏၳ၀င္ကဗ်ာ ၊ ေခတ္ေပၚကဗ်ာ၊ ေဆာင္းပါး၊ ခ်စ္သူဖတ္ဖု္႔ိ၊ ၀တၳဳတုိ၊ ဒႆနကမၻာ စသၿဖင္႔ ေဖာ္ၿပထားပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ေနာက္မွာေတာ႔ ဘာစာအုပ္မွ ထပ္မထုတ္ၿဖစ္ေတာ႔ပါဘးူ။
                            ပါ၀င္ေရးသားခဲ႕ႀကသူေတြက ဘယ္လုိေနမယ္ မသိေပမယ္႔ ဦးေဆာင္ထုတ္ေ၀ခဲ႕ရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ၿပန္မရႏုိင္ေတာ႔တဲ႔ အဲဒီ အခ်ိန္ေလးေတြကုိ စာအုပ္ေလးေတြ ၿပန္ႀကည္႔ ၿပီး အလြမ္းေၿဖေနရပါေႀကာင္းေၿပာႀကားရင္း းကၽြန္ေတာ႔္ရဲ႕ အယ္ဒီတာအေတြ႕ အႀကဳံ ေလးကုိ လက္ဆင္္႔ကမ္း မွ်ေ၀လုိက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။
                                    ဖူးငုံတုိ႔ .....မိမိတုိ႔ရဲ႕ ဆႏၵ၊ အိပ္မက္မ်ားကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္ႀကပါေစ။
 
                                                                          ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)

၂၀၁၂ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ၊ ဖူးငုံဆယ္ေက်ာ္သက္ မဂၢဇင္း(teen magazine)


ေက်းဇူးစကား
                ဒီစာမူထဲက စာအုပ္ေလးေတြ ထုတ္စဥ္မွာ မပိတ္ပင္တဲ႔အၿပင္ အင္တုိက္အားတုိက္ ေငြအား၊ အႀကံဥာဏ္အားနဲ႔ ကူညီေပးခဲ႔တဲ႔ ေမေမနဲ႔ ဒီအေႀကာင္းေတြကို အေတြ႔အႀကဳံဖလွယ္အၿဖစ္ ေရးဖုိ႔ တုိက္တြန္းခဲ႔တဲ႔ ဆရာမ မသီတာ၊စမ္းေခ်ာင္း၊ တုိ႔ကုိ အထူးေက်းဇူးတင္ပါေႀကာင္း မွတ္တမ္းတင္ပါရေစ။     ။
                                                                                                 
                                                                                                     ေ၀မုိးႏုိင္(မုံရြာ)
                            

Saturday, January 7, 2012

ခ်င္းတြင္းေၿမရဲ႕ ညေစ်းတန္း

ညကေလးတစ္ညမွာေပါ႔
လကေလးကသာလုိ႔
လမ္းမေပၚမွာလဲ  နီယြန္မီးေရာင္ေတြက ၿဖန္႔က်က္လို႔
တန္ဖုိးအစားစားရွိတဲ႔ ကားေတြက မီးေရာင္တ၀ငး္၀င္းနဲ႔
အသစ္ဖြင္႕ ထားတဲ႔ ညေစ်းတန္းက ေစ်းသည္ေတြရဲ႕
“ဒီေန႔ ေရာင္းရပါ႔မလား”ဆုိတဲ႔ ရင္ခုန္သံေတြ
ပိုက္ဆံမရွိဘဲ ေစ်းတန္းကုိ ေလွ်ာက္ႀကည္႔ေနသူေတြရဲ႕
“၀ယ္ခ်င္လုိက္တာ”ဆုိတဲ႔ ဆႏၵေတြ
လမ္းမေပၚမွာ ဥဒဟုိသြားလာေနသူေတြရဲ႕
အေႀကာင္းအရင္းရွိတဲ႔ ရင္ခုန္သံေတြ
ညတစ္ညဟာ လွပေနသလုိ ရင္ခုန္သံေတြ ၿပည္႔ႏွက္ေနတယ္။
တုတ္ထုိးဆုိင္မွာ တုိးေနတဲ႔သူေတြ
အမိ်ဳးသမီးကေလးေတြေရာင္းတဲ႕ပင္လယ္စာဆုိင္မွာ
၀ုိင္းအုံေနတဲ႔ အမ်ိဳးသားေတြ
အေႀကာင္းၿပခ်က္မရွိဘဲ
ဆုိင္ကယ္က္ို တ၀ူး၀ူးေမာင္းေနတဲ႔ လူငယ္ေတြ
ဘီယာဆုိင္ကေနေကာင္ေလးေတြနဲ႔ တြဲထြက္လာတဲ႕
မိန္းကေလးေတြ............
မေရာင္းရတဲ႔  ေစ်းဆုိင္ေတြ၊
ဆုိင္ရွင္ေတြက  ေခါင္းကုတ္လုိ႔
ေစ်းတနး္ထိပ္က  LED တီဗီႀကီးေရွ႕
ရပ္ႀကည္႔ ေနသူေတြက  မနည္းမေနာ
ညေစ်းတန္းကုိ  ေလွ်ာက္ေနႀကတဲ႔ သူေတြက
ဗုံးေပါလေအာ...........။
“အုိ .... ဘာ၀ယ္ရပါမလဲ ”  နဲ႔ ကုိယ္လဲပဲ  အေရာေရာ အေႏွာေႏွာ...။
ဒါဟာ  ခ်င္းတြင္းေၿမရဲ႕ ညေစ်းတန္းေလးေပါ႕............။                    ။

ေ၀မုိးႏုိင္၊မုံရြာ၊                                                                                                                 ခ်င္းတြင္းဂုဏ္ရည္မဂၢဇင္း အမွတ္(၃)၊ ၂၀၁၂ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ။

Wednesday, January 4, 2012

ေနာင္တ

ေခၚတုန္းကေတာ႔ 
ထုံမႊမ္းခ်စ္စိတ္
ရင္ခြင္ရိပ္သုိ႔
တဲအိမ္ေရႊနန္း   စံၿမန္းခဲ႔သည္။
ႏွစ္လႊာယွက္စ
ႀကင္နာစက
ရေ၀ေရႊနန္း  
ခ်စ္ရည္လႊမ္း၍
ရႊင္ၿမဴးႀကည္သာ    ေပ်ာ္ခဲ႔ဖူးသည္။
လင္နဲ႔မယား
လွ်ာနဲ႔သြားက
စိတ္ထဲ မသုိ 
အၿပစ္ဆုိရင္း
ကေလးတစ္ႁပြတ္  ထြက္ေခ်ဖူးသည္။
ေမာင္နဲ႔ခ်စ္မ
ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မ
ေတာ္ႀကီးနဲ႔ က်ဳပ္
ရာထူးၿပဳတ္လုိ႔
တုတ္တစ္ၿပက္လည္း   သုိင္းခ်ဖူးသည္။
ကာလေရြ႕  လ်ား
ရွည္ႀကာသြားမွ
အသိတစ္ခု 
ေခါင္းထဲ စုသည္
လင္ယူမိတာ  မွားၿပီ တကား  ။              ။

ေ၀မုိးႏုိင္၊မုံရြာ၊

၀မ္းေရး

                                   (၁။)
                          “ ဟူး ” 
                       သက္ၿပင္းရွည္ႀကီးတစ္ခ်က္ ခ်ၿပီး ထုိင္ခုံေပၚ ေၿခပစ္လက္ပစ္ ထုိင္လုိက္တယ္။ တစ္မနက္ခင္းလုံး စားပြဲ တစ္လုံးနဲ႔ တစ္လုံး ကူးလု္ိက္ ၊ ထမင္းပန္းကန္ ၊ ဟင္းပန္းကန္ေတြကုိ အလုိက္သင္႔ ခ်ေပးလုိက္၊ ေငြရွင္းေကာင္တာနဲ႔ စားပြဲ၀ုိင္းေတြကုိ လူးလာဆန္ခတ္လုိက္၊ ပါးစပ္ကလည္း မွာစရာရွိတာ မွာေၿပာစရာရွိတာ ေၿပာ၊ ေလာကြတ္ၿပဳတန္ရာၿပဳ နဲ႔ လူက ႏုံးခ်ည္႔ ေနတယ္။ ေၿခသလုံးႏွစ္ဖက္ က ေညာင္းညာကုိက္ခဲေနတယ္။ ဘာကုိမွ မလုပ္ခ်င္ေတာ႔ေလာက္ေအာင္ ပင္ပန္းေနေပမယ္႔ ထူးၿပီး ညည္းညဴ မေနေတာ႔ဘူး။ ညည္းခဲ႔၊ ညဴခဲ႔ ရတဲ႔ အခ်ိန္ေတြက လြန္လာခဲ႔ၿပီ။ အခုအခ်ိန္မွာ ညည္းညဴခ်င္စိတ္ကုိ မရွိေတာ႔။
                          “ ခင္ေမ ...ညည္း  ဟင္းရၿပီလား ”
                       ေဒၚလုံးခင္က ေၿပာရင္းဆုိရင္း ခင္ေမ႔ေဘးက ခုံမွာ ၀င္ထုိင္ၿပီး လမ္းမဘက္ကို ေငးႀကည္႔ေနတယ္။ 
                           “ မရေသးပါဘူး  မလုံးခင္ရယ္။ မလုံးခင္ေရာ ..ရၿပီလား။ ”
                          ေဒၚလုံးခင္က ခပ္ညည္းညည္းေလသံနဲ႔ ......
                           “မရေသးပါဘူးေအ ”
                          လုိ႔ ေၿပာၿပီး တစ္ဆက္တညး္ မလွစိန္ ကုိပါလွမ္းေမးတယ္။ 
                            “လွစိန္.....ညည္းေကာ ၊ ရၿပီလား ” 
                        မလွစိန္က ေခါင္းကုိ ခပ္ေလးေလးခါၿပတယ္။ မ်က္လုံးေတြကေတာ႕ လမ္းမကုိ အေငးမပ်က္ဘူး။ 
                           “ ငါေတာ႔ စိတ္ညစ္ပါတယ္ေအ။ ဒီေန႕ဟင္းရမွ ၿဖစ္မွာေအ႔။ ဒါမွ ဟင္းဖု္ိးမကုန္မွာ။ ငါက ဒီညေန အေႂကြးေလးငါးရာေလာက္ဖဲ႔ဆပ္မလားလုိ႔ စဥ္းစားေနတာ ခင္ေမရဲ႕။  ”
                       “အမေလး....ဟုတ္ပါ႔ မလုံးခင္ရယ္။ ခင္ေမလည္း အဲဒီလုိပဲ။ ဒီညေန အေႂကြးေလးဖဲ႔ဆပ္မလားလုိ႔ ။ ဒါေပမယ္႔ မၿဖစ္ေသးပါဘူး။ အလတ္မက စာအုပ္ဖုိးလုိလုိ႕တဲ႕။ ကေလးကုိပဲ ဦးစားေပးရမွာပဲ၊ ေတာ္ႀကာ ေက်ာင္းမွာ မ်က္ႏွာငယ္ေနရဦးမယ္။ အဲဒါေႀကာင္႔မုိ႔ ဒီညေန ဟင္းရမွ ၿဖစ္မွာ၊ ႏို႔မုိ႔ ဟငး္ဖုိးကုန္ေနလိမ္႕မယ္”
                           ခင္ေမတို႔ အလုပ္လုပ္တဲ႔ “ေစတနာ”ထမင္းဆုိင္ပုိင္ရွင္ေတြက ဧည္႔သည္ေတြ စားၿပီးလုိ႔ ပုိတဲ႕ဟင္းအပဲ႕အရြဲ႕ ေတြကုိ ဟင္းအုိးထဲ ၿပန္မထည္႔။ ခင္ေမတုိ႔ စားပြဲထုိးေတြကုိ ယူခြင္႔ေပးတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ဟင္းရတဲ႔ ေန႕ေတြဆုိ ခင္ေမတုိ႔ ဟငး္ဖုိးထပ္မကုန္။ ဒါေႀကာင္႔ ခင္ေမတုိ႔က ဒီဟင္းအက်န္ေလးေတြကုိပဲ မက္မက္ေမာေမာ ေမွ်ာ္လင္႔ေနႀကရတာပါ။
                          “ညည္းအေႂကြးက ဘယ္ေလာက္လဲေအ႕” 
                      “မသိပါဘူး... မလုံးခင္ရယ္။ တစ္ေန႕က မေအးေသာင္းေၿပာသြားတာေတာ႔ ငါးေထာင္ေက်ာ္ၿပီဆုိလားပဲ။ ”
                            ေဒၚလုံးခင္က ဆုိင္အၿပင္ဘက္ကုိ ေတြေတြႀကီးစုိက္ႀကည္႔ ၿပီး......
                         “ညည္းက ေတာ္ပါေသးေအ၊ က်ဳပ္ၿဖင္႔ တစ္ေသာင္းနီးေနၿပီတဲ႔။ စိတ္ညစ္ပါတယ္ဟယ္။ အေႂကြးႏွယ္ ....ေက်  ေက်ႏုိင္ဘူး....”
                       ေဒၚလုံးခင္စကားကုိ ႀကားေတာ႔ ခင္ေမၿပဳံးမိတယ္။  သူ႔လုိပဲ ခင္ေမလည္း အေႂကြးဆုိတာႀကီးကုိ မ်က္ခဲ႔ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ္႔  အဲဒီအေႂကြးေႀကာင္႔ အဆင္ေၿပတဲ႔ အခုိက္အတန္႔ေလးေတြလဲ ရွိေနတာမုိ႔ တတ္ႏုိင္ရင္ ဖဲ႔ဆပ္လုိက္၊ လုိေတာ႔ နည္းနည္းယူလိုက္ နဲ႔ပဲ မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင္႕ကာ နမ္းေနရတာပါ။ စယူတုန္းကေတာ႔ တကယ္႔ကုိ  နည္းနည္းေလး၊ ဒါေပမယ္႔ ရမွန္းသိေတာ႔ ယူရင္း နည္းနည္း၊ နည္းနည္းေတြ ေပါင္းၿပီး မ်ားလာတယ္။ ဒီေတာ႔ အေႂကြးသံသရာထဲ က မထြက္ႏုိင္ေတာ႔ဘဲ ၀ဲကေတာ႔တစ္ခုထဲေရာက္ေနသလုိ  ပတ္ခ်ာလွည္႔ေနေတာ႔တာပဲ ။
                          “ ေတာ႔သားအႀကီးေကာင္ ဆုိက္ကားနင္းတာ  အဆင္မေၿပဘူးလားေတာ္႔ ”
                           တစ္ခ်ိန္လုံးၿငိမ္ေနတဲ႕ မလွစိန္က ေဒၚလုံးခင္ကုိ ၀င္ေမးတယ္.။
                         “ လွစိန္ေရ ...အထင္မႀကီးနဲ႔ဟဲ႔ ၊ သူ႔ဆုိက္ကားအုံနာခေတာင္ အနုိင္နုိင္ရယ္။ ခုဟာက အိမ္မွာငါတစ္ေယာက္ပဲ ပုံမွန္၀င္ေငြရွိသလုိ ၿဖစ္ေနတာ။ သားႀကီးက တစ္ခါတစ္ေလမွ တစ္ေထာင္၊ ေထာင္႔ငါးရာ အပ္နုိင္တာ”
                           ဒီေတာ႔ မလွစိန္က စိတ္မေကာင္းတဲ႔ မ်က္ႏွာနဲ႕ ......
                           “ အုိ..... အဲ႕က် ေတာ္တုိ႕ မိသားစု ဘယ္လုိစားႀကတုန္း ” 
                          “ဒီလုိပဲ ၿဖစ္သလုိ ေပါ႕ေအ” 
                         ေဒၚလုံးခင္ မိသားစုက လညး္ နညး္နည္းေနာေနာ မဟုတ္။ ေၿခာက္ေယာက္ေတာင္ ရွိတယ္။ မိသားစု၀င္ ေၿခာက္ေယာက္မွာတစ္ေယာက္ပဲ ပုံမွန္၀င္ေငြရွိတာဆုိေတာ႔ သူတု႕ိ မိသားစု ဘယ္လုိ စားေနႀကလဲ မသိဘူး။ သူ႔ခမ်ာ အရြယ္မေရာက္ေသးတာေတြေကာ ၊ အရြယ္မေရာက္တေရာက္ေတြ ေကာ၊ ေဒၚလုံးခင္ မိသားစုအေရးဘယ္လုိ ေၿဖရွင္းေနသလဲ ဆုိတာ ခင္ေမေတြးေနမိတယ္။  တစ္ဆက္တည္း သူနဲ႔စာရင္ ကုိယ္ကမွ ေတာ္ပါေသးလုိ႔ ေအာက္ေမ႕မိေသး။
                         “ေတာ္တုိ႔အေႀကာင္းေတြႀကားရေတာ႔ က်ဳပ္ ကေလးမရတာ မွန္သြားသလားမသိဘူး”
                         မလွစိန္အေၿပာကုိ ေဒၚလုံးခင္က လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ႀကီးေထာက္ခံတယ္။
                         “အမေလး.....သိပ္မွန္တာေပါ႔  ၊ ခုက် ညည္းတုိ႔ လင္ကုိယ္မယား ေအးေဆးပဲေပါ႔ ”
                      မလွစိန္ေယာက်္ားက ပန္းရန္ဆရာ၊ တစ္ေန႔ သုံးေထာင္နဲ႔ ေန႔စားလုိက္တယ္။ မလွစိန္ကလည္း ဒီဆုိင္မွာ အလုပ္လုပ္ေသးတယ္။ ဒီႀကားထဲ သားသမီးက မရွိဆုိေတာ႔ ခင္ေမတုိ႔ သုံးေယာက္ထဲမွာ မလွစိန္က အၿငိမ္းခ်မ္းဆုံးပဲ။
                          “ခုေန ကေလးရွိရင္ ကေလးေက်ာင္းထားဖုိ႔ ၊ဘာၿပဳဖုိ႔ ၊ညာၿပဳဖုိ႔နဲ႔ ပူေနရဦးမွာ”
                       မလွစိန္က ေတြးေတြးဆဆ ေၿပာေနတုန္း ခင္ေမစိတ္ထဲ အငယ္မကုိ ၿဗဳန္းခနဲ သတိရလုိက္တယ္။
                          “ အယ္ ...ခုမွ သတိရတယ္။ အငယ္မကို ထမင္းေကၽြးဖုိ႔ ကုိေက်ာ္ခုိင္႔ကုိ မမွာခဲ႔ရဘူး။ ”
                        “အမေလး.....ခင္ေမရယ္။ ညည္းေယာက္်ားက ကေလးကုိ ေတာ႔ ထမင္းမေကၽြးဘဲ အလကားေနပါ႕မလားေအ”
                         ေဒၚလုံးခင္က ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလး ၀င္ေၿပာမွ ခင္ေမလည္းေၿဖေတြးလုိက္ရတယ္။ ဟုတ္တာေတာ႔ဟုတ္တယ္။ ဒင္းက အငယ္မကုိေတာ႔ တအားခ်စ္တာ။ အငယ္ေလး၊ အသည္းေလးနဲ႔ ။
                            “ညည္းေယာက္်ားကေရာ........ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ခ်င္ဘူးတဲ႕လား”
                          “မသိပါဘူး မလွစိန္ရယ္......ခင္ေမေတာ႔ ဒင္းကုိ စကားကုိ မေၿပာခ်င္ေတာ႔ဘူး။ ရြံလြန္းလုိ႔ ။ ဘယ္........ကုိယ္႕ မယားတစ္ေယာက္လုံး ပင္ပင္ပန္းပန္း ေငြရွာေနတာကုိ သူမုိ႔ ေနကုန္ အရက္ထုိင္ေသာက္ရက္တယ္”
                        ေတြးရင္းနဲ႔ကုိ ေဒါသက တႏုံ႕ႏုံ႕ ထြက္လာတယ္။ ခင္ေမစိတ္တုိလာတာက္ိုႀကည္႔ၿပီး မလွစိန္က ရယ္တယၿပီးေတာ႔ ေဒၚလုံးခင္ဘက္ လွည္႔သြားၿပန္တယ္။
                   “မလုံးခင္ေရာ......ေတာ္ဘယ္လုိထင္တုံး။ ကုိေသးတာ ခုရွိေသးရင္ ေတာ္တု္ိ႔ အဆင္ေၿပေလာက္လား”
                          ေဒၚလုံးခင္က လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ခါးမွာေထာက္ၿပီး ......
                        “ ညည္းမုိ႔ ထင္ရက္ပေလေအ။ ပုိဆုိးမွာေအ႕၊ ငါရွာသမွ် ဒင္းအရည္ဖုိးနဲ႔ ကုန္မွာ။ ၿပီးေတာ႔ မူးလာရင္ ေကာင္းေကာင္းေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ေသာင္းက်န္းေသးတာ..”
                          ေဒၚလုံးခင္က ေၿပာရင္း အသံပါ မာလာတယ္။  မလွစိန္လည္း ဆက္မေမးရဲေတာ႔ဘူး။ ခဏေလာက္ စကားစ  ၿပတ္သြားတယ္။ မႀကာပါဘူး။ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ႔ အေၿခအေနကုိ ေဒၚလုံးခင္ရဲ႕ အလန္႔တႀကားအသံက ၿဖိဳခြင္းလုိက္တယ္။
                         “ဟယ္ ...အခုမွ သတိရတယ္ ၊ႀကည္႔စမ္း ။ ဟဲ႔ ...ခင္ေမ  ဒီနားတုိး ၊ လွစိန္  လာ ..လာ ၊ငါ႔နားလာခဲ႔ ၊ ေၿပာစရာရွိလုိ႔  ”
                     ခင္ေမတုိ႕လည္း အူေႀကာင္ေႀကာင္နဲ႕  ေဒၚလုံးခင္နားကပ္ရတယ္။ ေဒၚလုံးခင္က ဆုိင္အတြင္းဘက္ ကုိ မ်က္ကလဲ ဆန္ၿပာႀကည္႔ၿပီး အသံအုပ္အုပ္နဲ႔ ေၿပာတယ္။
                       “တုိ႔လမ္းထဲက မိန္းမ ႏွင္းဆီ ၿဖဴထမင္းဆုိင္မွာလုပ္တာ တစ္ေန႔ႏွစ္ေထာင္ေတာင္ရသတဲ႔ ။ ငါ အဲဒိ ေၿပာင္းလုပ္မလား စဥ္းစားေနတာ။ သူ႔ကုိလဲ ေၿပာထားတယ္။ လူလုိရင္ ေၿပာဦးလုိ႔”
                        “  တစ္ေန႕ႏွစ္ေထာင္ဆိုေတာ႕ ဟင္းေရာေပးသလား ”
                        မလွစိန္က ၀င္ေမးေတာ႔ ေဒၚလုံးခင္က အူလည္လည္နဲ႔ ......
                        “ဟင္းေတာ႔ ေပးဟန္မတူဘူး ”
                       “ ဟင္ ....အဲဒါဆုိရင္ေတာ႔ မထူးပါဘူး မလုံးခင္ရယ္။ ငါးရာထဲ ကြာတာမ်ား.၊ ဒီက ဟင္းလဲ ေပးေသး။ ေန႔လယ္စာလဲ ေကၽြးေသး။ ေႏွာ႔ ......မလွစိန္ရာ”
                      မလွစိန္က ေခါင္းည္ိတ္ၿပတယ္။ အဲဒီေနာက္ ေဒၚလုံးခင္လဲ ဆက္မေၿပာေတာ႔ဘူး။ မလွစိန္ကေတာ႔ နဂုိကတည္းက စကားနည္းတဲ႕သူကုိး။ ခင္ေမလညး္ ဟုိေတြး၊ ဒီေတြး နဲ႔ဆုိေတာ႔ စကား၀ုိင္းက တိတ္သြားတယ္။  ဟုိေတြး၊ ဒီေတြးဆုိေပမယ္႔ ကုိယ္႔ အိမ္အေရးကပဲ ေခါင္းထဲ ေရာက္လာတာပါ.။
                        ဒီႏွစ္ကုန္ရင္ သားႀကီးကုိ ေက်ာင္းထြက္ခုိင္းရေတာ႔မယ္။ အေႂကြးက တစ္စ တစ္စ တုိးလာၿပီ ။ ႀကာရင္ နစ္သြားလိမ္႔မယ္။ လမ္းထိပ္က လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ က လူလုိတယ္လုိ႕ ေၿပာသံႀကားတယ္။  အဲဒီ္မွာသြင္းလုိက္ရင္ တစ္ေန႔ တစ္ေထာင္ရတယ္ ထားဦး ၊ နည္းနည္းေတာ႔ လႈပ္သာလွည္႔သာ ရွိသြားတာေပါ႔ ။ အဲ .......ခင္ေမကသာ ထြက္ခိုင္းမယ္ေတြးေနတယ္။ ကေလးက ထြက္ခ်င္ပါ႔မလား။ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး။ သားႀကီးက ခင္ေမ႔ကို နားလည္ရွာပါတယ္ေလ။ သူ သေဘာေပါက္မွာပါ။ ခင္ေမလည္း ဘယ္ေက်ာင္းထြက္ေစခ်င္ပါ႔မလဲေလ။  ဒါေပမယ္႔.............။
                       ေၿခာက္တန္း အထိ ေက်ာင္းေနဖူးရင္ ေပါငး္ႏုတ္ေၿမႇာက္စား ရေကာင္းပါရဲ႕။ ဒါဆုိ စားပြဲထုိး အလုပ္က အဆင္ေၿပေနၿပီေလ။  ခင္ေမတုိ႔ဆုိလည္း ေလးတန္းထိပဲ ေက်ာင္းေနခဲ႔ ရတယ္။ ခုမ်ား တြက္ခ်က္ေနလုိက္တာ ခ်က္လက္ကုိ က်လုိ႔။
                      ကုိေက်ာ္ခိုင္႔ကုိ တုိင္ပင္ရင္ေကာင္းမလား။ ေတာ္ႀကာ သူ႔ကုိ မတုိင္ပင္ဘူးဆုိၿပီး ၿပႆနာရွာေနဦးမယ္။  အုိ....ရွာ၊ ရွာ၊ သူကၿဖင္႔ သားမယားကုိ ရွာမေကၽြးဘဲနဲ႔ေတာ႔ ဒင္းကုိ အေရးမလုပ္ႏုိင္ေပါင္။ သူမုိ႔ မစာနာတတ္တယ္။ ကုိယ္႕သားသမီးေလးေတြ မ်က္ႏွာကုိ တစ္ခ်က္ေလာက္  ငဲ႔ ႀကည္႔ပါဦးေတာ႔။ ကေလးေတြခမ်ာ.......အသားအေရ  မြဲတိမြဲ ေၿခာက္ ၊ အ၀တ္အစား စုတ္တ္ိစုတ္ဖတ္နဲ႔ လူစဥ္ကုိ မမီဘူး။
                         “ ဘုရားဖူးကား လာတယ္ေဟ႕”
                      ေဒၚလုံးခင္ေအာ္သံႀကားမွ အေတြးစက ၿပတ္သြားတယ္။ ဒီေန႕ ညစာဟင္းရဖုိ႔ လုပ္ရဦးမွာပါလား ဆုိတဲ႕ အသိနဲ႕ ထုိင္ရာက ထၿပီး ဧည္႔ႀကိဳ ရတယ္။ ဘာသုံးေဆာင္ႀကပါမလဲရွင္လုိ႔ အသံခ်ိဳ ခ်ိဳ ေလးလုပ္ၿပီး ၿပဳံးၿပဳံးေလးေမး ၿမန္းရတယ္။  ဘုရားဖူးကားဆုိေတာ႔ ဧည္႔သည္ မ်ားတယ္။ စားပြဲ၀ုိင္းရွစ္၀ုိင္းေတာင္မွ ။ လုိလုိပုိပုိ ႏွစ္၀ုိင္း ေလာက္ေတာ႔ ဦးထားဦးမွ လို႔ ေတြးၿပီး တစ္ဖက္၀ုိင္းကုိ ဟင္းပနး္ကန္ ခ်ေပးေနတဲ႔ မလွစိန္ကုိ လွမ္းေအာ္လုိက္တယ္။
                         “ မလွစိန္ေရ ...ခင္ေမက ငါးနဲ႔ ရွစ္”
                          “ငါက တစ္ ”
                         “အံမယ္ ....အပုိင္ တစ္၀ုိင္းထဲေပါ႔”
                          ေဒၚလုံးခင္က ထမင္းပန္းကန္ေတြ ၿပင္ဆင္လုိ႔ မၿပီးေသး။ ပန္းကန္ေတြ သြားသယ္ရင္း ၀ုိင္းလာဦးဖုိ႔ ေၿပာေတာ႔ ပန္းကန္ေတြ ေဆးရဦးမွာမုိ႔ လာဦးမေနေတာ႔ဘူးတဲ႔။ ရွစ္၀ုိင္းေတာင္ဆုိေတာ႔ က်န္မွာပါပဲေလ။ ခင္ေမလညး္ ထမင္း၀ုိင္းေတြနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ လုိတာလုပ္ေပးႏုိင္ေအာင္ ရပ္ေနလုိက္တယ္။  ေတာင္ႀကည္႔ ၊ ေၿမာက္ႀကည္႔ နဲ႔ ဘုရားစင္ဆီ အႀကည္႔ ေရာက္သြားမွ မနက္က ဘုရားမရွိခုိးခဲ႔ရတာ သတိရၿပီး မလုံမလဲ ၿဖစ္ေနမိတယ္။ အု္ိ........မနက္တုံးကမွ မဟုတ္ပါဘူး၊  ဘုရားရွိမခုိး ၿဖစ္တာေတာင္ႀကာ ႀကာလွ ေပါ႔။ ခုေလာက္ဆုိ ဘုရားပန္းအုိးထဲက သေၿပခက္ေတြေတာင္ ေၿခာက္သေယာင္းေနေလာက္ၿပီ.။
                          ဟယ္..........နံပါတ္ငါး၀ုိင္းက စားႏုိင္လွ ေခ်လား။ လူေတြႀကည္႔ေတာ႔ မထင္ရ။ ဟင္းေတြက ေၿပာင္ေနၿပီ။ ဟင္းခ်ိဳကုိေတာင္ ပန္းကန္လုိက္ေမာ႔ေသာက္ေနလုိက္ေသး။ အပုိတစ္၀ုိင္းဦးထားမိလုိ႔ ေတာ္ေသးရဲ႕.။ နံပါတ္ရွစ္၀ုိင္းကေတာ႔ က်န္တယ္။ ငါးဟင္းႏွစ္တုံး။ သူတု္ိ႔ေတြမ်ား ဟင္းမွာစားၿပီး က်န္က်န္ေနတာ တကယ္ ႏွေၿမာစရာ။ ခင္ေမသာဆုိ ခ်န္မထားဘူး။ အကုန္စားပစ္မွာ။ အဲ.......ဒါေပမယ္႔ သူတုိ႔ အဲဒီလုိ ခ်န္လုိ႔လည္း ကုိယ္စားရတာေပါ႔ေလ။
                          ဟင္းပန္းကန္ေတြသိမ္းၿပီး ရလုိက္တဲ႔ ဟင္းေလးေတြ ႂကြပ္ႂကြပ္အိတ္ထဲထည္႔ ရင္း မလွစိန္ဘက္ ေစာင္းငဲ႔ ႀကည္႔လုိက္ေတာ႔ သူက ဟင္းထုပ္ကေလးကုိေတာင္ သိမ္းၿပီးေနၿပီ ။
                             “မလွစိန္ ...ေတာ္ဘာဟင္းရတုံး ”
                            “ႀကက္”
                            “ဟယ္....အပုိင္ပဲေတာ္”
                            “အမေလး......မနာလုိ မၿဖစ္နဲ႔ခင္ေမေရ.။လည္ပင္း႐ုိးႀကီးဟဲ႕”
                            “အုိ........မလွစိန္ကလည္း...ဘာေနေနေပါ႔။ ”
                          ခင္ေမတုိ႔ ေၿပာေနႀကတုံး ေဒၚလုံးခင္က ဟင္းခ်က္ခန္းထဲကေန ၀႐ုန္းသုန္းကားနဲ႕ ထြက္လာတယ္။ ပန္းကန္ေတြေဆးလက္စနဲ႕မု႔ိ လက္မွာေတာင္ဆပ္ၿပာမႈန္႔ေတြ ေပေနေသး။
                      “ေဟ႕ ....ခင္ေမတုိ႔ ၊ ဟင္းရႀကၿပီလား။ ဟယ္....ငါ႔အတြက္ေရာ.....၊ ေဟာ္ေတာ္....သြားပါၿပီေအ။ ငါေတာ႔ စိတ္ညစ္ေတာ႕တာပဲ။ လဲသာေသလုိက္ခ်င္တယ္။ ခုပဲ ေလးနာရီ ခြဲေနၿပီ။ ေနာက္ထပ္ ဟင္းရဖုိ႔လမ္းမၿမင္ေတာ႔ဘူး။ ငါေတာ႕စိတ္ညစ္ေတာ႔တာပါပဲေအ။ လဲသာေသလုိက္ခ်င္တယ္။ ဒီလုိဆုိ ညစာဘယ္လုိလုပ္ရပါ႔ေအ”
                       ဟုတ္ပါရဲ႕။ ၀ုိင္းေတြကလည္း ေၿပာင္သလင္းကုိ ခါလုိ႔။  နည္းနည္းေလာက္က်န္တဲ႔ ဟင္းကလည္း စားလုိ႔မၿဖစ္ေတာ႔ေအာင္ကုိ ဖ႐ုိဖရဲ ၿဖစ္ေနၿပီ။ ေၿပာရင္းဆုိရင္း ေဒၚလုံးခင္က မ်က္ရည္ေတြ ၀ုိင္းလာတယ္။ ခင္ေမလည္း မေနတတ္တာနဲ႔ ေရွာင္ထြက္လာခဲ႕တယ္။  မလွစိန္က “ပဲဟင္းေတာ႔က်န္သားပဲ”လုိ႔ေၿပာေနတယ္.။ အင္း.... ကုိယ္႕ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း ဘယ္ေနရာ ႀကည္႔ႀကည္႔ အမြဲတကာ႕ ထြတ္ေခါင္တင္ေတြခ်ည္းပဲ။ ေလာကႀကီးကလဲ မတရားလုိက္တာ။ ခ်မ္းသာတဲ႔သူေတြက်ေတာ႔ ပုိက္ဆံေတြက လုိခ်င္လည္းရ၊ မလိုခ်င္လည္း ရ၊ နဲ႔ ထားစရာေနရာေတာင္မရွိဘူး။ ဆင္းရဲတဲ႔သူေတြက်ေတာ႔လည္း မြဲလုိက္ေတလိုက္တာ တစ္ၿပားက ႏွစ္ၿပားခြာစရာမရွိဘူး။ ခင္ေမလည္း ေန႔စဥ္နဲ႕အမွ် စားဖုိ႔၊ ေသာက္ဖုိ႔ ေၿဖရွင္းေနရတာ။ စိတ္ညစ္ပါတယ္...၊  ဟူး...............။


                                       (၂။ )


                           “ေမႀကီးၿပန္လာၿပီေဟ႕”
               ယိမ္းတိမ္းယိုင္တုိင္၊ မွိန္မွိန္မြဲမြဲ ဖေယာင္းတုိင္မီးေရာင္ေအာက္က ကေလးေတြမ်က္ႏွာၿမင္ရေတာ႔ ခင္ေမ အေမာေၿပသြားတယ္။ အခ်ိ္န္ေတာင္ အေတာ္လင္႔ေနမွပဲ.။  ညရွစ္နာရီဆုိတာ  မေစာေတာ႔ဘူးေလ။ မၿဖစ္ေသးပါဘူး။ တၿခားအလုပ္ရွာဦးမွပါ။ ေနာက္တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ဆုိ သမီးလတ္က အပ်ိဳ ၿဖစ္ေတာ႔မွာ။ ဒါေပမယ္႔ ခုေနခါ ညစာဟင္းေလးရေနတာကုိေတာ႔ မက္ေမာမိသား။
                  ပန္းကန္ထဲ ဟင္းထည္႔ၿပီးတာနဲ႔ ကေလးေတြမ်ား စားလုိက္ႀကတာ ၊ထမင္းပန္းကန္ေလးေတြေပၚ ေခါင္းေလးေတြ မုိးလို႔ ။ ကုိေက်ာ္ခုိင္ကေတာ႕ အိပ္ေနေလရဲ႕.။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ “ေအ႔”ခနဲ အသံထြက္လာတယ္။ ၀ယ္လာတဲ႔ အရက္နဲ႔ ေၿမပဲဆားေလွာ္ထုပ္ရယ္ ၊ ထမင္းပန္းကန္ရယ္ကုိ ေဘးနားသြားခ်ေပးထားလုိက္တယ္။
                      ကေလးေတြ စားလုိ႕ၿပီးသြားေတာ႔မွ ခင္ေမလည္း က်န္တဲ႔ အႏွစ္ေလးေတြနဲ႕ ထမင္းကု္ိေလြးရတယ္။ ဆာဆာနဲ႕မို႔ ထမင္းလုတ္က ေလွ်ာခနဲ ၀င္သြားေပမယ႔္ ရင္ထဲမွာေတာ႔ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ႀကီးရယ္ပါ။
                        ေဒၚလုံးခင္ဒီေန႔ ဟင္းမရလုိက္ေတာ႕ သူတုိ႔ မိသားစု ဘယ္လုိစားႀကလဲမသိဘူး။ သူ႔ခမ်ာ အေႂကြးလည္း ဖဲ႕ဆပ္ရဦးမွာ။
                    အုိ............ေတြးမေနေတာ႔႔ပါဘူး။ ကုိယ္လည္း ဘာမွ တတ္ႏုိ္င္တာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ကုိယ္႕သားသမီးေတြ ေကာင္းေကာင္းစားရဖု္ိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္ေလ........။                        ။

ေ၀မုိးႏုိင္၊မုံရြာ၊

႐ုပ္႐ွင္ေတးကဗ်ာ ရသစုံမဂၢဇင္း၊ ဇန္န၀ါရီ၊ ၂၀၁၂ခုႏွစ္။